Categorie archief: postzegels

Da Vinci in Tokio

De annunciatie van Leonardo da Vinci is in Japan te zien

Ondanks vele protesten is de Annunciazione van Leonardo da Vinci gisteren toch naar het Nationaal Museum in Tokio gevlogen waar het te zien zal zijn op een tentoonstelling die de Italiaans-Japanse betrekkingen extra zal moeten verstevigen. Da Vinci schilderde zijn aankondiging ergens tussen 1472 en 1477 met tempera op paneel voor zijn vijfentwintigste, toen hij waarschijnlijk nog bij Andrea del Verrochio in de leer was. Het hangt al vanaf de negentiende eeuw in een zaal van het Uffizi en hoort daar volgens velen altijd te blijven. Maar de Italiaanse regering vindt de diplomatieke betrekkingen met Japan te belangrijk. Hoe zal er straks in Nederland gereageerd worden als straks het Joodse Bruidje naar Shanghai gevlogen wordt als glijmiddel voor de Nederlandse handel in China?

de aankondiging
de aankondiging van Leonardo da Vinci (1472-77) beeldt het moment uit waarop de engel Gabriël de Moeder Gods verkondigt dat zij zwanger is van de Verlosser
Lange tijd werd gedacht dat deze Annunciatie een werk was van Domenico Ghirlandaio, totdat men zich realiseerde dat het geschilderd was door een jeugdige Leonardo da Vinci. Kenners herkennen het landschap op de achtergrond als ‘typisch Da Vinci’: water en in een heiige lucht gehulde bergen. De nauwkeurig geschilderde kleding zou meer in de stijl van Botticelli zijn.
 
Bron: statenvertaling.net
Da Vinci postzegels Tokyo Poster
De engel Gabriël uit de Annunciazione en een portret van Leonardo op een resp. Bulgaarse en Italiaanse postzegel. Daarnaast: aankondiging van de aankondiging in het Japans, vanaf 20 maart te zien in Tokio.

kruidenierszegels

TNT Post brengt Nederlandse designiconen op postzegel
én verhoogt de tarieven…
10 voor Nederland
Velletje met 10 zegels: Gildeglas van ontwerper Andries Copier (Royal Leerdam), de Revoltstoel van Friso Kramer (Ahrend), de Heineken Longneck, de Bugaboo kinderwagen van Max Barenburg (Bugaboo), de fluitketel Lapin van Nicolaï Carels (HEMA), de flessenlamp van Tejo Remy (Droog Design), de bakfiets (Fietsfabriek), de spaarlamp, de tulp en de rookworst (Unox).
Typisch Nederlands, om een rookworst uit te verkiezen als een typisch Nederlands symbool. En merkwaardig niet-commercieel gedacht van TNT Post. Wat het verhaal niet vertelt is, of de betrokken multinationals ook betalen voor deze prachtige exposure, maar blijkbaar gaat het om gratis mediumruimte.
 
blog.adformatie.nl

Tot aan mijn laatste ademtocht zal ik de saaiste hobby van alle hobbies blijven verdedigen: het verzamelen van postzegels. Maar ik moet daarin iets specifieker zijn: het verzamelen van postzegels behalve die van Magyar Posta, oliestaatjes, postzegeleilandjes én Nederlandse postzegels na 1989. Ik heb na de privatisering van de PTT in 1989 nog vier jaar afgewacht en ben in 1993 gestopt. Nu heb ik alle uitgaven compleet van 1941 tot en met 1993. Omdat ik als trouw abonnee van de jaarcollectie plotseling stopte, stuurde de nieuwe PTT een enquetemevrouw op mij af. Waarom ik gestopt was. Ach weet u, postzegels verzamelen was vroeger iets gezelligs. Met rond de 25 nieuwe zegels per jaar die ik ongestempeld wilde hebben, kon ik dat van mijn zakgeld ook nog wel betalen.

Maar toen de PTT onder de naam TPG Post groep in 1998 haar beursgang maakte en een echte commerciële organisatie werd, bleef ze als oud staatsbedrijf (nog steeds is de nederlandse Staat de grootste aandeelhouder) haar license to print money behouden. Het aantal uitgiften werd in het begin van de jaren 90 al snel verdubbeld. Maar na de beursgang ging TPG Post nog meer waardepapier bijdrukken en na 2000 komen er elk jaar bijna 100 nieuwe postzegels uit. Het lijkt de voormalige DDR wel. De jaarcollectie is bijna niet meer op te brengen, omdat bijna elke postzegel na 2002 een minimale waarde heeft van 39 eurocent en er heel veel themavelletjes verschijnen. De jaarcollecties worden nu gesplitst in velletjes en losse zegels. Het afgelopen jaar kostten beide collecties samen ruim € 110. In de jaren Tachtig betaalde ik voor de jaarcollecties rond de € 20.

Vorig jaar kreeg ieder Nederlands postadres een goednieuwsbrief van TPG waarin de overgang naar TNT Post bekend werd gemaakt. Deze naamsverandering, inclusief het oranje image, betekent een kostbare operatie waarbij tienduizenden brievenbussen, nog veel meer kledingstukken en ontelbaar veel drukwerk moet worden afgedankt en vervangen. Dat de klant daaraan mee zou gaan betalen, kon hij voor de image switch al weten. TNT Post wachtte nog eventjes af en suste ons eerst nog even met een envelop en voorbedrukte postzegel die we voor één keer gratis mochten versturen. Per 1 januari zijn de tarieven voor het binnenland met 5 eurocent verhoogd naar 44 eurocent.

Degene die hierover klaagt, krijgt als tegenwerping dat in 1989, het jaar van de verzelfstandiging van de PTT, 75 cent op een brief moest worden geplakt. Omgerekend ruim 35 eurocent. Het tarief is in 18 jaar tijd dus bijna 9 eurocent gestegen, zo’n 25 procent. Dan terug naar die goeie ouwe tijd van het staatsbedrijf: In 18 jaar (1971 tot 1989) verdriedubbelde de PTT het tarief voor een brief van 25 naar 75 cent, een stijging van 300 procent, dus 12 keer zoveel! Maar die stijging kwam voornamelijk door de enorme inflatie in de jaren Zeventig.

TPG 44 centNu lijkt TNT Post met iets nieuws gekomen: bekende merken op het kleinste stukje waardepapier, zoals het klassieke pijpje van Heineken. Over een andere zegel uit deze reeks, met UNOX worst, is onder postzegelverzamelaars redelijk wat ergernis ontstaan. Maar vanmorgen las ik deze ingezonden brief in de krant. Tijd voor een nieuwe strategie en terug naar het oude tarief?

worst
Als het bedrijfsleven onze postzegels zou sponsoren waardoor het versturen van een brief of kaartje voordeliger wordt, vind ik het plakken van reclame geen probleem. Mij zal het worst wezen als het poststuk maar op tijd aankomt.
(ingezonden brief in Trouw)

Nieuwe Zakelijkheid

de grafische ontwerpen van Piet Zwart
Piet Zwart (1885-1977) dankt zijn faam als typografisch ontwerper voor een goed deel aan de uitgebreide serie advertenties die hij tussen 1923 en 1933 voor de Nederlandsche Kabelfabriek te Delft maakte. Experimenteerde hij daarin vooral met een wijd gamma van overwegend schreefloze letters, elementen uit de ‘blikvangerskast’ en lijnen in allerlei soorten en maten, vanaf het einde van de jaren twintig voegt hij aan zijn werk een belangrijke dimensie toe door de toepassing van de fotomontage. De bekendste voorbeelden daarvan zijn de brochure uit 1931 Delft Kabels en natuurlijk Het boek van PTT uit 1938. Daarnaast leverde Zwart voor de Rotterdamse uitgeverij Brusse een aantal opmerkelijke bandomslagen waarop de fotomontage een prominente rol speelt. Een opvallend voorbeeld vormt het ontwerp voor Kamergymnastiek voor iedereen, van de krachtige promotor van de gymnastiek Hubert van Blijenburgh die bij de Brusses nog vijf andere publicaties op dit terrein verzorgde.
PTT
een pagina uit Het boek van PTT, 1938
doordat de belettering parallel loopt met cruciale elementen van de foto, maakt het ontwerp een zeer homogene indruk. Tegelijkertijd wordt een goed bij het onderwerp passende dynamiek bereikt die nog wordt versterkt door de scherpe diagonaal tussen het in oranje gedrukte voorbeeldblad met oefeningen en de raamstijlen. Overigens bleef de medewerking van Zwart aan dit boek beperkt tot het bandontwerp, want de vormgeving van het binnenwerk (het voorwoord begint met een in oranje uitgevoerde ‘D’ uit de serie initialen bij de Hollandsche Mediaeval van De Roos is weinig revolutionair.
Piet Zwart
J.F. Otten, Amerikaansche filmkunst Rotterdam, 1931 ontwerp van Piet Zwart
Het inschakelen van een ontwerper als Zwart is kenmerkend voor de zorg die de Brusses aan hun boeken besteedden. Net zoals zij in vroeger jaren (vgl. nr. 85) ruimte gaven aan een vernieuwend ontwerper als De Roos, boden zij ook de wegbereiders van de Nieuwe Zakelijkheid een mogelijkheid hun ideeën in praktijk te brengen. Zo zou Zwart ook de bandontwerpen voor de befaamde serie Monografieën over Filmkunst verzorgen en werden typografisch interessante experimenten als dat van Paul Schuitema in Stad van B. Stroman (1932) niet geschuwd.
 
Bron: kb.nl/galerie/100hoogtepunten
Piet Zwart 1931 Goudse Glazen
postzegels uit 1931 van Piet Zwart

De Duitse term Neue Sachlichkeit (nieuwe zakelijkheid) werd ingevoerd door Gustav Hartlaub, in 1925, terwijl hij directeur was van de Mannheimer Kunstgalerie. Kenmerkend voor de stijl is een uiterst emotieloze weergave van alledaagse onderwerpen en een hang naar eenvoud, zowel binnen de film, als bij fotografie, architectuur en schilderkunst.
Bron: nl.wikipedia.org

Piet Zwart [nl.wikipedia.org]