Eigenlijk hou ik helemaal niet van misdaadfilms maar voor film noir heb ik een groot zwak. De zwartwit-cinematografie, belichting en het tijdsbeeld zuigen me altijd weer een nieuwe noir binnen. In het public domain staan honderden films waarvan het copyright om verschillende redenen niet verlengd is en die dus legaal via het internet getoond mogen worden, zoals op het YouTube-kanalen Full Moon Matinee en Cult Cinema Classics. In april keek ik naar vijf film noirs en neo noirs uit de periode 1946-1956. Vandaag: The Brasher Doubloon van John Brahm
Na Murder my sweet (1944) en The Big Sleep (1946) is The Brasher Doubloon (1947) de derde verfilming van een roman van Raymond Chandler met privédetective Philip Marlowe als hoofdpersoon. Het filmscript, dat gebaseerd is op Chandler’s roman The High Window (1942), maakt in voice overs dankbaar gebruik van de oneliners van Marlowe/Chandler.
Bijvoorbeeld in de openingsscène: I was sore at myself for coming all the way out to Pasadena on a day like that just to see about a case. And how I hate summer winds – they come in suddenly off the Mojave Desert and you can taste sand for a week. I knew it was the voice of the girl on the phone that had got me and I was reminding myself how often your ears play a dirty trick on your eyes – but this time there was no let down… Ook in Double Indemnity, waarvan Raymond Chandler samen met Billy Wilder het filmscript schreef, wordt de voice over effectief gebruikt.
Het is een klassieke Marlowe-film met harde dialogen, een knappe detective, een donkere gotische sfeer in een oud herenhuis en de gebruikelijke mix van corruptie, hebzucht en verraad. De film heeft een wat lager budget en is korter dan bijvoorbeeld The Big Sleep, maar behoudt de typische noir-stijl met expressionistische camerawerk en sterke bijrollen (vooral de bitse Florence Bates als de matriarch).
