14 Want indien gij den mensen hun misdaden vergeeft, zo zal uw hemelse Vader ook u vergeven.
15 Maar indien gij den mensen hun misdaden niet vergeeft, zo zal ook uw Vader uw misdaden niet vergeven.
16 En wanneer gij vast, toont geen droevig gezicht, gelijk de geveinsden; want zij mismaken hun aangezichten, opdat zij van de mensen mogen gezien worden, als zij vasten. Voorwaar, Ik zeg u, dat zij hun loon weg hebben.
17 Maar gij, als gij vast, zalft uw hoofd, en wast uw aangezicht;
18 Opdat het van de mensen niet gezien worde, als gij vast, maar van uw Vader, Die in het verborgen is; en uw Vader, Die in het verborgen ziet, zal het u in het openbaar vergelden.
19 Vergadert u geen schatten op de aarde, waar ze de mot en de roest verderft, en waar de dieven doorgraven en stelen;
20 Maar vergadert u schatten in den hemel, waar ze noch mot noch roest verderft, en waar de dieven niet doorgraven noch stelen;
21 Want waar uw schat is, daar zal ook uw hart zijn.
Mattheus 6 : 14 – 21

Het evangelie van deze laatste zondag voor het begin van de Grote Vasten zegt ons dat wij van de Heer geen vergeving kunnen verwachten wanneer wij niet zelf onze medemensen vergeven wat wij hen bewust of onbewust hebben aangedaan. Daarom vindt op deze dag aan het einde van de Vesper de vergevingsdienst plaats. Vaak wordt de vergevingsdienst aansluitend aan de Liturgie van deze zondag gehouden. Na de evangelielezing (Matteüs 18,18 – 35) knielt de priester met het gezicht naar de mensen en vraagt vergeving voor de fouten en tekortkomingen in het afgelopen jaar. Daarna komen alle gelovigen naar de priester en vragen, geknield, eveneens om vergeving.

“Heer en Meester van mijn leven,
geef mij niet de geest van luiheid, moedeloosheid, heerszucht of van ijdel gepraat (grote buiging)
maar geef mij de geest van wijsheid, nederigheid, geduld en liefde (grote buiging)
Ja, Heer, laat mij mijn eigen fouten zien en niet die van mijn broeders en zusters,
want Gij zijt gezegend in de eeuwen der eeuwen. Amen“
God, wees mij zondaar genadig ( kleine buiging, 12x
Daarna nog een keer het hele gebed, afgesloten met een grote buiging.)

“De geest verblijft in het hoofd, en dat is voor intellectuelen de enige plek waar zij zich ophouden. Ze leven in hun hoofd en lijden aan een onophoudelijke maalstroom van gedachten. Die maalstroom maakt dat hun aandacht nergens bij kan blijven stilstaan.
 

 
Evenzo is de geest die in het hoofd verblijft niet in staat om de eenvoudige gedachte aan God vast te houden. Zo„n geest slaat voortdurend op hol. Wie wil dat de eenvoudige gedachte aan God een vaste plaats krijgt in zijn innerlijk, moet daarom het hoofd achter zich laten en met de geest afdalen in het hart. Daar moet hij zonder onderbreking en met aandacht aanwezig blijven. Enkel dan, wanneer de geest verenigd is met het hart, kun je hopen op succes in het besef van Gods aanwezigheid.”
Theofaan de Kluizenaar (1815-1894)
vertaling uit: Igumen Chariton of Valamo, “The Art of Prayer. An Orthodox Anthology“, Londen 1997