Categorie archief: fotografie

art deco face

gekeken naar The Velvet Touch (1948)

Door een foutje in de programmering stond The Velvet Touch (zondagmorgen 17 november op BBC 2) maar half op de harde schijf van de DVD-recorder. Ik besloot toch de tweede helft te kijken, want een film uit de jaren veertig kijk ik graag alleen al om de fotografie. In 1948 was het klassieke Hollywood (1930-1948) bijna voorbij, maar met The Velvet Touch zit je er nog helemaal in. Dat is natuurlijk ook te danken aan Rosalind Russell (1907-1976) wier ster juist schitterde in die klassieke periode. Ze heeft een symmetrisch en gestroomlijnd art deco face met geëpileerde wenkbrauwen in twee wijde bogen.

Roslaind Russell
in “de ziekenhuisscène” lijkt Rosalind Russell in een regenjas met contrasterende capuchon op een sfinx.

Het gestileerde gezicht van Rosalind Russell mij doet denken aan Hedy Lamarr (1914-2000) die in 1949 in Samson and Delilah speelde, haar laatste grote film.

The Velvet Touch [ themoviescene.co.uk ]

de natuur als theater

de overweldigende natuur van de Hudson River School
en de Franse natuurfotograaf Alexandre Deschaumes

De Australische kunstcriticus Robert Hughes heeft de natuur wel eens het grote project in de kunst van de negentiende eeuw genoemd. In Europa denken we daarbij vooral aan Caspar David Friedrich en de romantische landschapsschilderkunst of aan Claude Monet en de impressionistische schilderkunst. Maar de Amerikanen denken in de eerste plaats aan de Hudson River School. Deze school wortelt historisch in de romantiek en filosofisch in het pantheïsme. Het pantheïsme dat we in de landschappen van Friedrich aantreffen, wordt door de schilders van de Hudson River School in een typisch Amerikaanse drang naar het spectaculaire ver over de top getild.

Thomas Cole
Thomas Cole ca. 1828
Expulsion – Moon and Firelight

Thomas Cole (1801-1848) wordt beschouwd als de vader van de Hudson River School. Zijn werk is soms schaamteloos kitscherig. En dat geldt ook voor een van zijn navolgers Albert Bierstadt. Het lijkt alsof ze willen zeggen dat het onderscheid tussen kunst en kitsch er niet meer toe doet als je door de natuur overweldigd wordt. De volgelingen van Thomas Cole benadrukten deze ervaring door kolossale doeken te schilderen. Het werden een soort kermisattracties. Zo maakte het spectaculaire doek Niagara Falls (1857) van Frederic Edwin Church een succesvolle tournee langs Amerikaanse en Europese steden.

Niagara Falls
Frederick Edwin Church 1857
Niagara Falls
The Niagara Falls became wildly popular, both in the United States and in Europe, and has, over time, become a uniquely “American“ image. When completed in 1857, Church exhibited this work at a one-painting show at the New York commercial art gallery of Williams, Stevens, and Williams. Within two weeks of the exhibition’s opening, more than 100,000 visitors had paid twenty-five cents each to view Church’s masterwork. The art-loving public was clearly fascinated and enchanted by this image. Many used opera glasses to discern the minute details that were only visible upon close inspection. Church, ever the businessman, generated additional revenue through the sale of chromolithographs of the painting. After a successful exhibit in New York, Church then toured Niagara to various cites on the east coast, and eventually even took the image to London and Paris. In all, Niagara made Church both a wealthy man and amongst the most famous of American painters.
 
Bron: smarthistory.khanacademy.org
Albert Bierstadt
Albert Bierstadt 1868
Among the Sierra Nevada Mountains

De Franse natuurfotograaf Alexander Deschaumes zou je kunnen zien als een erfgenaam van de Hudson River School. Hij heeft een duidelijke voorkeur voor Nacht und Nebel. Door dramatische belichting en nevels blijft het landschap voor een deel verborgen. Dat verhoogt de mystieke sfeer. Je zou het gothic landscapes kunnen noemen.

Alexander Deschaumes
website van Alexandre Deschaumes

alexandredeschaumes.com

de jacht op een beeldje

opnieuw gekeken naar The Maltese Falcon (1941)

illustrator CS 4Deze maand is het 72 jaar geleden dat de eerste echte film noir in de Amerikaanse bioscopen draaide. The Maltese Falcon betekende niet alleen de doorbraak van dit filmgenre maar ook de doorbraak van Humphrey Bogart. In zijn eerste rol als private detective speelt hij geen Philipp Marlowe maar Sam Spade. Deze laatste was de schepping van Dashiell Hammett (1894-1961) die Raymond Chandler (1888-1959) inspireerde tot het schrijven van zijn eerste detective The Big Sleep (1939) waarin hij Philippe Marlowe introduceerde. The Maltese Falcon van Hammett was in 1930 verschenen en al in 1931 verfilmd. Beide detectives zijn wereldberoemde klassiekers geworden en blinken uit in stijl. De klassieke film noir heeft een eenvoudige formule: een privédetective komt door een femme fatale in een web van intriges terecht en moet zich daaruit zien te redden; meestal zit de politie daarbij op zijn nek.

John Huston postzegel 2012
Vorig jaar werd in de VS een postzegel van regisseur John Huston uitgegeven. Op de achtergrond: Humphrey Bogart en de Maltese Falcon
dialoog uit The Maltese Falcon
 
Kasper Gutman: You’re a close-mouthed man?
Sam Spade: Nah, I like to talk.
Kasper Gutman: Better and better. I distrust a close-mouthed man. He generally picks the wrong time to talk and says the wrong things. Talking’s something you can’t do judiciously, unless you keep in practice.[sits back]
Kasper Gutman: Now, sir. We’ll talk, if you like. I’ll tell you right out, I am a man who likes talking to a man who likes to talk.
Sam Spade: Swell. Will we talk about the black bird?
 
Bron: imdb.com

BogartThe Maltese Falcon is het prototype van de film noir. Alles zit erin: de hard boiled detective (Bogart), de femme fatale (Astor), onverwachte plotwendingen, scherpe dialogen, humor, geweldige fotografie en een Mac Guffin, een element in een verhaal dat de plot in gang zet en grotendeels stuurt, maar verder nauwelijks in beeld komt. Pas tegen het einde van de film krijgen we het te zien, een potsierlijk beeldje van een vogel. In het spel van kat en muis tussen de femme fatale en de privé detective is de gehaaide Sam Spade zijn tegenspeelster toch te slim af. Zijn ondergang wordt het niet. Maar er volgde na The Maltese Falcon tientallen film noirs, die de man wel noodlottig werden, zoals Double Indemnity (1944), The Postman always rings twice (1946) en Sunset Boulevard (1950).

The Maltese Falcon [ en.wikipedia.org ]