Maandelijks archief: maart 2014

a tale of the coming terror

The angel of the revolution : a tale of the coming terror (1893)
van George Chetwynd Griffith

Twintig jaar voor het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog verscheen The angel of the revolution : a tale of the coming terror van George Chetwynd Griffith. Net als Jules Verne schreef hij science fiction verhalen die met met staalgravures geïllustreerd waren. Bladerend langs deze prenten trekt een stoet wetenschappelijke fantasieën voorbij. Meestal lachwekkend, maar soms beangstigend realistisch in de vooruitziende blik.

Griffith, a tale of the coming terror
bovenstaande prent heeft als onderschrift: “Do you understand now why you could not make terms for Russia?” (credits: archive.org)

De hel van de loopgravenoorlog lag in 1893 nog achter de horizon, maar soms leek de lezer er aan het einde van de negentiende eeuw er al een glimp van mee te krijgen. Het verhaal heeft als ondertitel a tale of the coming terror, een profetische “evergreen”.

The Angel of the Revolution: A Tale of the Coming Terror (1893) is a science fiction novel by English writer George Griffith. It was his first published novel and remains his most famous work. It was first published in Pearson’s Magazine and was prompted by the success of The Great War of 1892 in Black and White magazine, which was itself inspired by The Battle of Dorking.
 
A lurid mix of Jules Verne’s futuristic air warfare fantasies, the utopian visions of News from Nowhere and the future war invasion literature of Chesney and his imitators, it told the tale of a group of terrorists who conquer the world through airship warfare. Led by a crippled, brilliant Russian Jew and his daughter, the ‘angel’ Natasha, ‘The Brotherhood of Freedom’ establish a ‘pax aeronautica’ over the earth after a young inventor masters the technology of flight in 1903. The hero falls in love with Natasha and joins in her war against society in general and the Russian Czar in particular.
 
Bron: en.wikipedia.org

ode aan de cinema [ 2 ]

met Michaela gezien op DVD: Hugo van Martin Scorcese (2011)

hugoDVDWanneer je tegen de geelbruine saus kunt die gewoonlijk over beelden wordt gegoten met een overmaat aan computer generated imagery, dan is Hugo een geweldige film. Het is een ode aan de cinéma, maar dan met een heel andere insteek dan Nuevo Cinema Paradiso (1989) van Giuseppe Tornatore. Een belangrijke overeenkomst is dat beide verhalen vanuit het perspectief van een tienjarig jongetje worden verteld. Tornatore en Scorcese bereiken hiermee dat we zelf weer door de ogen van een kind gaan kijken.

Hugo is ook een ode aan de legendarische Franse filmmaker Georges Méliès (1861-1938). Hij keek met de ogen van een jongetje en werd nog niet gehinderd door de complexiteit van de filmindustrie. Toen Méliès zijn beroemde filmpje Le voyage dans la lune (1902) maakte, stond het medium nog in de kinderschoenen.

Het scenario van Hugo zit knap in elkaar. En alle personages voor een blockbuster voor de hele familie van 8 tot 88 zitten erin: jongetje, meisje, papa die te vroeg dood gaat, rare oom, strenge politieagent, dame met het hondje en knorrige oude man. Om het spannend te maken woont Hugo in de grote klok van een Parijs’ treinstation in een labyrintische wereld van gangen en raderen. Het mechanische tijdperk geeft een sterke couleur locale, maar ik schreef het al, je moet het geelbruine licht wel een film lang kunnen verdragen.

melies
tekening van Georges Méliès voor zijn film Le voyage dans la lune (1902)

Hugo heeft een hoog nostalgiegehalte. De film wekt niet alleen het terugverlangen op naar de knutselfilmpjes van Méliès, naar filmbeelden die met de hand zijn ingekleurd, maar ook naar het raderwerk en de stoom uit de pre-digitale tijd. Een echte wow!-ervaring. En dan hebben we ‘m niet eens in 3D gezien.

Hugo [ imdb.com ]

sluwe heks

vanmiddag gezien op Een: The Little Foxes (1941)

bette davisDe titel van het gelijknamige toneelstuk van Lillian Hellman (1905–1984) uit 1939 waarop deze film is gebaseerd, is ontleend aan het Bijbelboek Hooglied van koning Salomo. “Vangt gijlieden ons de vossen, de kleine vossen, die de wijngaarden verderven, want onze wijngaarden hebben jonge druifjes.” In Nederland en Vlaanderen verscheen The Little Foxes onder de titel de hyena’s. Regisseur William Wyler verfilmde het toneelstuk in 1941.

Vangt gijlieden ons de vossen, de kleine vossen, die de wijngaarden verderven, want onze wijngaarden hebben jonge druifjes.

Hooglied 2: 15

Net als in The Letter (1940) staan Herbert Marshall en Bette Davis weer tegenover elkaar als echtgenoten. De een te goeder en de ander te kwader trouw. Ik moest daarom regelmatig aan The Letter denken. Beide films werden beladen met nominaties voor een Academy Award maar wonnen er uiteindelijk niet één. Het einde van The Little Foxes (1941) deed mij sterk denken aan het einde van Sweet Smell of Success (1958) waarin tenslotte ook een zuivere ziel de band met een sluw en verdorven familielid verbreekt. In beide films “verderven de vossen de wijngaard”, maar ze verliezen ook “het jonge druifje”.

The Little Foxes [ imdb.com ]