en Singing in the Rain (1952)
De musicalfilm is niet mijn favoriete genre, maar als ik er een zie, dan geef ik mij er helemaal aan over. Op Eerste Kerstdag zond BBC 2 achter elkaar twee musicals uit van zestig jaar oud: On the town (1949) en Singing in the Rain (1952), allebei met Gene Kelly. Eind jaren veertig, begin jaren vijftig was onschuldig amusement een vorm van zelfmedicatie om de verschrikkingen van de oorlog te doen vergeten. Bovendien moest de show doorgaan en de kassa blijven rinkelen. Fred Astaire en Ginger Rodgers hadden de showfilm in de jaren dertig groot gemaakt en in de jaren veertig werd er iets nieuws aan toegevoegd: kleur!
de vormgeving stamt nog helemaal uit de jaren dertig, maar is aangeraakt door het Technicolor-toverstafje.
On the town moet in 1949 een overrompelende ervaring geweest zijn. De drie witte matrozenpakjes van Kelly, Sinatra en Munshin tegenover het lichtrode, groene en gele jurkje van Ann Miller, Vera-Ellen en Betty Garrett gecombineerd met achtergronden in vaak één effen kleur, spatten van het doek.
Zoals bij de meeste musicalfilms is er een dun verhaaltje als kapstok voor de liedjes en danceacts. Nu weet ik waar de artdirector van de kleurige Franse musicalfilm Les demoiselles de Rochefort (ook met Gene Kelly) zijn inspiratie vandaan heeft.
