De Franse denker Dominique Moïsi heeft een charmant alternatief gevonden voor Huntington’s botsende beschavingen. In plaats van de wereld in botsende machtsblokken te verdelen, kleurt hij de wereldkaart in met emoties. In de Westerse wereld overheerst angst, in de Arabische wereld vernedering (en als gevolg daarvan ook wrok en woede) terwijl in de Aziatische wereld de hoop domineert. In plaats van een polariserend beeld, schept hij zo het beeld van een wereld(ziel) die deze emoties ‘een plek’ moet zien te geven om tot een evenwichtigere wereld(ziel) te komen.
In zijn boek The Geopolitics of Emotion gaat Dominique Moïsi in op de drie heersende culturen die het wereldpodium in zijn ogen op dit moment beheersen: The Culture of Hope, The Culture of Humiliation en The Culture of Fear.Hierin wordt de eerste belichaamd door het Aziatische continent, de tweede door het Arabische en de laatste door het Westen. Moïsi betoogt in zijn boek dat de emoties die in de verschillende culturen leven, ontegenzeggenlijk leiden tot een krampachtige politiek van zelfbehoud en niet-willen-verliezen. Vanuit deze drie uiteenlopende culturen eindigt Moïsi zijn relaas op onheilspellende wijze. In het laatste hoofdstuk ‘The World in 2025‘ schetst hij – voor wetenschappers hoogst ongebruikelijk – een hypothese van een wereld die in de toekomst volgens hem niet onwaarschijnlijk geacht mag worden. ‘The Geopolitics of Emotion‘ mag gezien worden als een alternatief voor het polariserende ‘Clash of Civilisations‘ uit 1993 van Samuel P. Huntington.
Bron: vpro.nl
Als zoon van Auschwitz-overlevende 159721, Jules Moïsi, is Dominique op dit moment een gezaghebbend wetenschapper en publicist in het vakgebied van de internationale betrekkingen. Zijn publicaties verschenen eerder in The Guardian, Foreign Affairs en op de website Project Syndicate. Daarnaast was hij één van de oprichters van het Franse instituut voor internationale betrekkingen het IFRI (Institut Français des Relations Internationales) en is hij verbonden aan het prestigieuze Sciences Po in Parijs (Bron: vpro.nl)
In 1993 bood Samuel Huntingtons boek Botsende beschavingen een visie op een wereld die verdeeld wordt door culturele verschillen, nationale belangen en politieke ideologieën. Dominique Moïsi laat in Geopolitiek van emoties zien waarom sommige culturen eerder met elkaar in botsing komen dan andere. Moisi toont op overtuigende wijze aan dat zowel de VS als de Europese landen beheerst worden door angst voor ‘de ander’ en het verlies van hun nationale identiteit. Moslims en Arabieren, zo betoogt hij, hebben een cultuur van haat en vernedering gecreëerd door een combinatie van op het verleden gebaseerde wrok, beperkte toegang tot de wereldmarkt en religieuze conflicten (die zowel de thuislanden als de moslims in het westen in hun greep houden). Terwijl het westen en de moslimwereld zich opmaken om de degens te kruisen, bestaat in Azie, dat zich concentreert op een betere toekomst, juist een cultuur van hoop. Door de drijvende krachten achter onze culturele verschillen in kaart te brengen, biedt Geopolitiek van emoties een beter begrip van de wereld waarin we leven en wellicht zelfs een vreedzame oplossing voor de onwetendheid en verschillen die ons dwarszitten.Bron: cosmox.nl
De Australische film Lantana lijkt inderdaad op de woekerplant waar deze film zijn naam aan te danken heeft. De Lantana is in de film een metafoor van de aardse liefde: Aan de oppervlakte bloeien kleurrijke bloemen, maar daaronder verbergt zich een donkere wirwar van stengels. Het complexe scenario van Lantana vraagt het uiterste van je oplettendheid. Meestal staat een speelfilm in het eerste halfuur op de wagen. Dan zijn alle personages ten tonele gevoerd en kan de plot worden uitgewerkt. Maar Lantana is opgezet als een soapserie en er zijn zeker acht belangrijke rollen te verdelen. Anders gezegd gaat de film over vier relaties: een overspelige politieman en zijn vertwijfelde vrouw, een echtpaar dat van elkaar vervreemd geraakt is na de moord op hun dochtertje, een stel dat in scheiding ligt en, ja hoor, tenslotte ook nog een redelijk gelukkig jong gezinnetje. Net zoals in een soap groeien de verschillende plotlijnen boven, onder en langs elkaar heen. Pas in de tweede helft van de film komen de plotlijnen bij elkaar en ontwikkelt zich nog een heuse thriller. Toch blijft Lantana vooral een film over de (strijd voor de) liefde met korte maar confronterende dialogen. Cinematografisch is Lantana ook erg mooi gemaakt, let maar eens op het eerste shot waarin de camera een wirwar van wortels en stengels aftast… Een aanrader!
