Eigenlijk hou ik helemaal niet van misdaadfilms maar voor film noir heb ik een groot zwak. De zwartwit-cinematografie, belichting en het tijdsbeeld zuigen me altijd weer een nieuwe noir binnen. In het public domain staan honderden films waarvan het copyright om verschillende redenen niet verlengd is en die dus legaal via het internet getoond mogen worden, zoals op het YouTube-kanalen Full Moon Matinee en Cult Cinema Classics. In juni kijk ik naar tien film noirs uit de periode 1945-1964.
Vandaag: The Tattered Dress van Jack Arnold.

Omdat film noir eerder een bepaalde stijl is dan een genre, strekt deze zich uit over vele genres. In The Tattered Dress voegt de film noir zich naar een rechtbankdrama. De klassiekers 12 Angry Men (1957) en Anatomy of a Murder (1959) bewijzen dat een rechtbankdrama helemaal niet saai hoeft te zijn. Het toneel van deze film is een woestijnstadje in Nevada. Dat gegeven in combinatie met een corrupte sheriff, roept bij mij onmiddellijk Touch of Evil (1958) in de herinnering, een klassieke film noir die een jaar later werd uitgebracht door Albert Zugsmith, die ook de producer was van The Tattered Dress.

Dan Slater (Jeff Chandler) is een succesvolle en meedogenloze advocaat die bekendstaat om zijn bereidheid om alle middelen te gebruiken om zijn cliënten vrij te pleiten, ongeacht hun schuld. Hij wordt ingehuurd door een invloedrijke zakenman, maar raakt al snel verwikkeld in een ingewikkelde zaak wanneer een jonge vrouw, Peggy Maylin (Jeanne Crain), wordt beschuldigd van moord op een politieagent.

Slater onderzoekt de zaak en ontdekt dat er meer aan de hand is dan op het eerste gezicht lijkt. De situatie wordt gecompliceerd door corruptie binnen de politie en machtige belangen die proberen de waarheid te verbergen. Naarmate Slater dieper graaft, komt hij voor moeilijke keuzes te staan die zijn eigen integriteit op de proef stellen.

Eigenlijk hou ik helemaal niet van misdaadfilms maar voor film noir heb ik een groot zwak. De zwartwit-cinematografie, belichting en het tijdsbeeld zuigen me altijd weer een nieuwe noir binnen. In het public domain staan honderden films waarvan het copyright om verschillende redenen niet verlengd is en die dus legaal via het internet getoond mogen worden, zoals op het YouTube-kanalen Full Moon Matinee en Cult Cinema Classics. In juni kijk ik naar tien film noirs uit de periode 1945-1964.
Vandaag: Human Desire van Fritz Lang.

Fritz Lang baseerde zijn film noir Human Desire op de roman La bête humaine uit 1890 van Emile Zola. In 1938 maakte Jean Renoir al een verfilming van Zola’s naturalistische roman. Emile Zola dook in de duistere krochten van de menselijke geest, net als de Schotse schrijver Robert Louis Stevenson vier jaar voor hem al had gedaan met The strange case of Dr.Jekyll and Mr.Hyde. Voor het beest in de mens bedacht Zola een treffende metafoor: de dampende stoomlocomotief. Als een blind monster raast het voort over de rails van het instinct.

Joe Lamont (Glenn Ford) is een getalenteerde ingenieur die net terug is van de Koreaanse Oorlog. Hij krijgt werk aangeboden door een spoorwegmaatschappij en komt al snel in contact met Vicki Buckley (Gloria Grahame), een verleidelijke vrouw die getrouwd is met Carl Buckley (Broderick Crawford), een invloedrijke maar gewelddadige spoorwegmagnaat.

Vicki voelt zich gevangen in haar huwelijk en begint een gepassioneerde affaire met Joe. De relatie tussen Joe en Vicki wordt steeds complexer en gevaarlijker, vooral wanneer Carl erachter komt. Joe raakt verstrikt in een web van leugens, bedrog en moord, waarbij zijn verlangens hem uiteindelijk op een destructief pad brengen. De film onderzoekt de duistere kanten van menselijke verlangens en de gevolgen van het najagen van passie ten koste van moraal en veiligheid.

Voortrazend monster

Eigenlijk hou ik helemaal niet van misdaadfilms maar voor film noir heb ik een groot zwak. De zwartwit-cinematografie, belichting en het tijdsbeeld zuigen me altijd weer een nieuwe noir binnen. In het public domain staan honderden films waarvan het copyright om verschillende redenen niet verlengd is en die dus legaal via het internet getoond mogen worden, zoals op het YouTube-kanalen Full Moon Matinee en Cult Cinema Classics. In juni kijk ik naar tien film noirs uit de periode 1945-1964.
Vandaag: All my sons van Irving Reis.

All my sons is de verfilming van het gelijknamige toneelstuk waarmee Arthur Miller in 1947 op Broadway zijn naam vestigde. Arthur Miller was pessimistisch over de American Dream. Ook in zijn volgende toneelstuk Death of a Salesman waarmee hij in 1948 de Pulitzer Prize (voor drama) won, uitte hij kritiek op het kapitalisme.

De hoofdrol in All my sons wordt gespeeld door Edward G. Robinson. Sinds hij in 1931 doorbrak met zijn rol in Little Caesar werd hij vaak gecast als villain, maar hij zou zich uiteindelijk ontwikkelen als een veelzijdige acteur. In Double Indemnity (1944) speelde hij de nauwgezette verzekeringsagent Barton Keyes, in de daarop volgende jaren The woman in the window (1944) en Scarlet Street (1945) The Stranger (1946) en The Red House (1947). Deze vijf films kwamen hier al eerder voorbij.

De film speelt zich af vlak na de Tweede Wereldoorlog en draait om Joe Keller (Edward G. Robinson), een succesvolle fabrikant, en zijn familie. Joe heeft samen met zijn vrouw Kate (Mady Christians) jarenlang geprobeerd hun zoon Larry te vergeten, die vermist is geraakt tijdens de oorlog. Kate weigert echter te geloven dat Larry dood is en klampt zich vast aan de hoop dat hij zal terugkeren.Chris Keller (Burt Lancaster), de andere zoon, wil verder met zijn leven. Hij is verliefd op Ann Deever (Louisa Horton), de vroegere verloofde van Larry. Chris wil met Ann trouwen, maar Kate verzet zich hiertegen omdat dit zou betekenen dat ze Larry’s dood moet accepteren.

De spanning in het gezin neemt toe wanneer Ann’s broer George (Howard Duff) arriveert. George herinnert zich dat hun vader, Steve Deever, ooit samen met Joe Keller vliegtuigonderdelen leverde aan het leger. Tijdens de oorlog stuurden zij een partij gebrekkige cilinderkoppen die leidden tot de dood van 21 Amerikaanse piloten. Steve zit hiervoor in de gevangenis, terwijl Joe zichzelf vrijpleitte door de schuld volledig op Steve af te schuiven.

Langzaam wordt duidelijk dat Joe medeverantwoordelijk is voor de tragedie en dat hij uit eigenbelang zijn partner heeft laten vallen om zijn bedrijf en gezin te beschermen. Chris wordt geconfronteerd met de waarheid over zijn vader, en dit leidt tot een dramatische climax waarin schuld, eer en verantwoordelijkheid centraal staan.