De filosofische vraag waar Sloterdijks Sferen om draait, is: “Wáár is de mens?“ In deel 1, Bellen, geeft hij een antwoord op microniveau: aanvankelijk is de mens in een ander mens, namelijk de moeder. Onze eerste ervaringen spelen zich in een omsloten beschermende ruimte af, de baarmoeder, waar we stoffen uitwisselen met het meest nabije, de placenta. Zodra we daar uit zijn, zoeken we nieuwe „microsferen„ om ons te beschermen. Deze nieuwe „bellen„ zijn die van de twee-eenheden van geliefden, van een magnetiseur en zijn patiënt, of die van een kind met zijn pop. Sloterdijk benadrukt we altijd sterke betrekkingen (relaties) zoeken met anderen, en bezielde binnenwerelden proberen te creëren. Moderne ideeën over individualisme en autonomie mogen politiek gezien waardevolle concepten zijn, menselijk gezien zijn het afgeleiden van een primaire verbondenheid: “Dat de band met het soortgelijke niet achteraf of als iets extra’s tussen monadische substanties of eenzame individuen wordt gesmeed, maar voor veel wezens hun zijnswijze zelf uitmaakt: dit is een gedachte die er bij de filosofisch vooringenomen intelligenties niet van meet af aan in wilde.“
Bron: recensie over Sferen in Trouw

In 1880 werd te Madrid een conventie van kracht waarbij alle belangrijke landen in Europa afspraken vastlegden ter regeling van hun handelsactiviteiten in Marokko. Vanwege de aanzienlijke handelsbelangen in Marokko sloot Duitsland in 1890 een afzonderlijk handelsverdrag met dit land; Frankrijk volgde dit voorbeeld in 1892. In 1900 sloten Frankrijk en Italiëeen geheim verdrag ter regeling van hun invloedssferen in het Middellandse Zee gebied. Frankrijk beoogde een groot Frans koloniaal rijk aan de kust van Noord Afrika en Marokko moest daarvan een onderdeel uitmaken. Na de Entente Cordiale van 1904 maakte Frankrijk ernst met haar koloniale plannen. Frankrijk begon zijn optreden in Marokko met een verdrag met Spanje, dat daarbij zijn eigen aanspraken in Marokko gegarandeerd kreeg.
 
Duitsland die als belangrijke mogendheid bewust buiten de besprekingen was gelaten, zag haar handelsbelangen in gevaar komen en ageerde heftig tegen het optreden van Frankrijk. Keizer Wilhelm II bracht, tijdens een vakantietocht in de Middellandse Zee, zelfs een bezoek aan Tanger waar hij de Marokkaanse sultan steun toezegde (de Tanger-crisis van 1905).
 
Von Bülow besloot de Duitse keizer te gebruiken in zijn plan. Hij haalde de keizer over om naar Tanger te varen om zo de sultan te overtuigen van de Duitse steun en de Franse regering in verlegenheid te brengen. Op 28 maart 1905 zette de keizer, aan boord van de Hamburg, koers naar Marokko.

Tegen de tijd dat Wilhelm de straat van Gibraltar had bereikt begon hij echter te twijfelen aan het plan. Liever was hij bij Gibraltar voor anker gegaan waar hij op bezoek wilde gaan bij de Britse koningin, Alexandra, die daar verbleef. Von Bülow had de keizer echter via verschillende telegrammen ervan overtuigd dat het bezoek aan Tanger essentieel was. Bovendien was het bezoek van de keizer inmiddels uitgelekt aan de pers, iets waar Von Bülow ook min of meer verantwoordelijk voor was geweest. Er zat voor de keizer dus echter niets op dan door te gaan met het plan. De Hamburg verscheen op 31 maart voor de kust van Tanger. Toch bleef de keizer, versterkt door het slechte weer bij aankomst, tot het laatste moment twijfelen. Uiteindelijk klaarde de lucht op en voer hij naar de haven. Daar aangekomen werd hij opgewacht door een oom van de sultan en de Franse ambassadeur. Hij vertelde de ambassadeur dat Duitsland opkwam voor het Verdrag van Madrid, gaf de ambassadeur vervolgens geen kans om te protesteren en besteeg een wit paard waarop hij naar de Duitse ambassade reed. De keizer had zich in Tanger helemaal niet op zijn gemak gevoeld …
verder lezen …

Gitta Sereny, Albert Speer: His Battle With Truth (1995). Speer was de begaafde architect en lieveling van Hitler die later minister van Bewapening werd en de hoogste nazi die niet ter dood werd veroordeeld in Neurenberg. Hij leefde verder als gevangene voor het leven in Spandau en worstelde zijn hele leven na Hitler met de leugens die hij zichzelf vertelde. Dit meeslepende boek, grotendeels een weergave van en commentaar op uitgebreide interviews met Speer, legt bloot hoe duivels het Hitler-regime was en welke effecten het op mensen had.