Film noirs op YouTube [29]

gezien: The reckless moment (1949)

Afgelopen maand besprak ik hier twaalf film noirs uit de periode 1946-1959. Voor de kerst volgt er nog een bonus van twee extra film noirs.
Op Eerste Kerstdag: The reckless moment van Max Ophüls uit 1949.

Op YouTube zijn verschillende kanalen waar regelmatig film noirs worden getoond. Het beste kanaal is ongetwijfeld TCM’s Noir Alley. Dit kanaal is een onderdeel van Turner Classic Movies. Inmiddels loopt het achtste seizoen en zijn er al ruim tweehonderd titels voorbijgekomen. De intro’s en outro’s van Eddie Muller zijn permanent op YouTube te zien. Muller is de oprichter van The Film Noir Foundation die volgend jaar twintig jaar bestaat.

Een ander noir kanaal is Full Moon Matinee. Het is onafhankelijk en heeft een veel kleiner bereik (31.6K subscribers). Het voordeel is wel dat niet alleen de intro en outro (en intermezzo) te zien is op YouTube, maar ook de volledige film. Bovendien in een uitstekende kwaliteit. Noir Alley is alleen toegankelijk voor abonnees van TCM. De host van Full Moon Matinee noemt zich the detective maar is niet bepaald een Sam Spade of Philip Marlowe. Tenzij je deze hard boiled guys ook kunt voorstellen met de stem van Maarten ‘t Hart. Maar the detective doet qua filmkennis niet onder voor Eddie Muller. We krijgen veel informatie over de film, de productiegeschiedenis en de acteurs.

Zo legt hij uit waarom The reckless moment in 1949 een flop werd voor de box offices. Het Amerikaanse publiek kende Joan Bennett als vamp uit The woman in the window (1944) en Scarlet street (1945), niet als huisvrouw. Een uitstekende film kan floppen op het verwachtingspatroon van het publiek. Pas veel later werd de film herontdekt bij een publiek van liefhebbers. Op Rotten Tomatoes scoort de The reckless moment 73% en op IMDb 7,1.

the reckless moment 1949
The reckless moment 1949
Lucia Harper (Joan Bennett) een toegewijde huisvrouw in een rustige buitenwijk, ontdekt dat haar tienerdochter Bea een affaire heeft met Ted Darby, een manipulatieve en oudere man. Lucia confronteert Ted en waarschuwt hem om Bea met rust te laten. Wanneer Bea vervolgens stiekem met Ted afspreekt, mondt hun ontmoeting uit in een verhitte ruzie. Ted komt om het leven door een ongeluk, en Bea vlucht in paniek.
 
Om haar dochter te beschermen tegen de gevolgen, besluit Lucia Ted’s lichaam te verbergen. Ze dumpt het in een nabijgelegen meer, hopend dat de waarheid nooit aan het licht zal komen. Kort daarna wordt ze echter gechanteerd door een man genaamd Martin Donnelly (James Mason), die werkt voor een criminele organisatie en op de hoogte is van de gebeurtenis.
 
Hoewel Martin aanvankelijk alleen geïnteresseerd is in geld, raakt hij emotioneel betrokken bij Lucia. Hij begint begrip en bewondering te tonen voor haar toewijding aan haar gezin en twijfelt aan zijn eigen morele keuzes. Tegelijkertijd blijft de dreiging van ontdekking en de druk van Martin’s criminele partners toenemen.

The reckless moment [in Full Moon Matinee]
Meer afleveringen in deze reeks

De meester

herlezen: De vogels van de meester (1973)
uit de reeks Ravian van Jean-Claude Mézières en Linus (Pierre Christin)

RavianOp 2 oktober j.l. overleed Pierre Christin (1938-2024). Velen zal deze naam weinig of niets zeggen maar in de wereld van de Bande dessinée (Frankrijk dus) was hij een beroemdheid. Hij was vooral bekend door zijn vruchtbare samenwerking met zijn vriend Jean-Claude Mézières (1938-2022) en de stripreeks Valerian (Ravian en Laureline) die ze samen aan het eind van de jaren zestig begonnen. De tekeningen van Mézières zouden invloed hebben gehad op de zes jaar jongere George Lucas die halverwege de jaren zeventig werkte aan zijn Star Wars cyclus.

PEP111974Ik besloot na het heengaan van Christin en Mézières het verhaal De vogels van de meester te herlezen. Vijftig jaar geleden las ik het als tienjarige voor het eerst. De plaatjes fascineerden mij. De maatschappijkritiek, c.q. het protest tegen slavernij en onderdrukking van scenarist Linus (het pseudoniem dat Pierre Christin toen gebruikte) ontging mij volledig.

Het valt mij op dat er een stijlbreuk zit tussen dit verhaal en de vier voorgaande verhalen (Het woedende water, Het keizerrijk der duizend planeten, Het land zonder sterren en Het verloren volk). Ook is de inkleuring (ingetogener) nu veel mooier. (Dus niet op de PEP-voorplaat van Ger van Wulften met het schreeuwende paars en oranje.) Maar het duidelijkst is de stijl van Jean-Claude Mézières die in 1974 tot volle rijpheid is gekomen. Hij was daarin overigens niet de enige Pilote-tekenaar. Ook Jean Giraud bereikte rond 1974 de top van zijn kunnen.

Ravian in PEP 11 1974
De eerste twee pagina’s van De vogels van de meester zoals ik het in april 1974 in PEP las
De tijd/ruimte-agenten Ravian en Laureline worden naar een verre, onherbergzame planeet gestuurd om een mysterie te onderzoeken. De planeet wordt overheerst door een sinistere figuur, De Meester, die via zijn enorme kudde vreemde, vogelachtige wezens een complete bevolking in slavernij houdt. Deze vogels produceren een hypnotisch geluid dat de mensen in een soort apathische gehoorzaamheid dwingt.
 
De slaven worden gedwongen om in barre omstandigheden te werken, waarbij ze grondstoffen delven en goederen produceren die de rijkdom en macht van de Meester verzekeren. Ravian en Laureline ontdekken dat de Meester niet alleen zijn slaven manipuleert, maar ook zijn vogels genetisch heeft gemanipuleerd om hen als controle-instrumenten te gebruiken.
 
Tijdens hun onderzoek infiltreren Ravian en Laureline de operaties van de Meester en winnen ze het vertrouwen van enkele slaven. Ze proberen een opstand te organiseren, maar ontdekken dat het doorbreken van de hypnotische controle veel moeilijker is dan verwacht. Het verhaal bouwt op naar een spannende confrontatie waarin Ravian en Laureline niet alleen hun vaardigheden en technologie moeten gebruiken, maar ook de kracht van menselijke wil en samenwerking moeten aanspreken om de slaven te bevrijden.

Film noirs op YouTube [28]

gezien: Pitfall (1948)

Eigenlijk hou ik helemaal niet van misdaadfilms maar voor film noir heb ik een groot zwak. De zwartwit-cinematografie, belichting en het tijdsbeeld zuigen me altijd weer een nieuwe noir binnen. In het public domain staan honderden films waarvan het copyright om verschillende redenen niet verlengd is en die dus legaal via het internet getoond mogen worden, zoals op het YouTube-kanaal Cult Cinema Classics. In december kijk ik naar twaalf film noirs uit de periode 1945-1955.
Vandaag de laatste uit een serie van twaalf: Pitfall van André De Toth.

Pitfall 1948Pitfall is een soort huiselijke versie van Double Indemnity. Insurance-agent meets femme fatale. Maar dan zonder de acid stained dialogen van James McCain. Hoofdrolspelers Dick Powell, Lizabeth Scott en Raymond Burr zitten alle drie uitstekend in hun rol. Het verhaal concentreert zich meer op de morele keuze en psychologische worsteling van de hoofdpersonage dan op misdaad. Eigenlijk is het een psychologische studie van de gevolgen van de alledaagse zwakheden van een gewone (verzekerings)man. Double indemnity met een goede afloop.

So, the trick is, take only good pictures, and have only good dreams

John Forbes tegen zijn zoontje

John Forbes is een verzekeringsinspecteur die verveeld is met zijn monotone leven in de buitenwijken, ondanks een liefhebbende vrouw, Sue, en een jonge zoon. Tijdens een onderzoek naar een fraudezaak ontmoet hij Mona Stevens, de aantrekkelijke vriendin van een veroordeelde die verzekeringsgeld verduisterde.
 
Hoewel John aanvankelijk professioneel blijft, voelt hij zich al snel aangetrokken tot Mona. Hun wederzijdse sympathie leidt tot een korte, maar emotioneel beladen affaire. Ondertussen heeft privé-detective MacDonald, die door John’s bedrijf was ingehuurd om Mona te schaduwen, een obsessieve interesse in haar ontwikkeld.
 
Wanneer Mona afstand neemt van MacDonald en John hun relatie probeert te beëindigen, wordt de situatie gevaarlijk. MacDonald, gedreven door jaloezie, begint zowel Mona als John te bedreigen. Hij manipuleert de situatie om John in een kwaad daglicht te stellen, waardoor John’s gezin en reputatie op het spel komen te staan.
Tommy Forbes: Daddy, what makes a dream?
John Forbes: Well, the mind, mostly. The mind is like a very wonderful camera. You know how a camera works?
Tommy Forbes: Sure. It takes pictures.
John Forbes: Well, that’s right. That’s the way the mind works. Evidently, from the day we’re born, the mind takes pictures and stores them away. Now and then one of those pictures comes loose in our sleep, and that becomes a dream. So, the trick is, take only good pictures, and have only good dreams

Intro bij Pitfall door Eddie Muller in TCM’s Noir Alley op 3 april 2022
Meer afleveringen in deze reeks