Film noirs op YouTube [27]

gezien: Moonrise (1948)

Eigenlijk hou ik helemaal niet van misdaadfilms maar voor film noir heb ik een groot zwak. De zwartwit-cinematografie, belichting en het tijdsbeeld zuigen me altijd weer een nieuwe noir binnen. In het public domain staan honderden films waarvan het copyright om verschillende redenen niet verlengd is en die dus legaal via het internet getoond mogen worden, zoals op het YouTube-kanaal Cult Cinema Classics. In december kijk ik naar twaalf film noirs uit de periode 1945-1955.
Vandaag: Moonrise van Frank Borzage.

moonrise Net als The red house en They live by night is Moonrise een smal town noir die zich buiten de stad afspeelt. Het is een psychologische studie van een jongeman die worstelt met zijn identiteit. Zijn vader, die hij nooit gekend heeft, werd wegens moord veroordeeld tot de strop. Op school werd hij daarom door de andere kinderen gepest. Heeft hij ook moordenaarsbloed in zich?

Rond zijn twintigste doodt hij in een gevecht uit noodweer zijn rivaal. In de dagen daarna gaat hij gebukt onder een zwaar schuldgevoel. Moet hij zichzelf aangeven? Of zichzelf innerlijk afsluiten? Zijn vriendin kent zijn vreselijke geheim niet, maar ziet zijn worsteling: “It’s like being in a long dark tunnel…the way you look and act and talk.” Tenslotte volgt een loutering. De hoofdrollen worden gespeeld door Dane Clark en Gail Russell, die in de oorlogsjaren bekend werd als the Hedy Lamarr of Santa Monica. Net als Marilyn Monroe overleed ze al op 36-jarige leeftijd (in 1961) na een jarenlange noodlottige strijd tegen haar alcoholverslaving.

Danny Hawkins groeit op in een klein stadje in het zuiden van de Verenigde Staten, getekend door het stigma dat zijn vader werd opgehangen voor moord. Als kind wordt Danny voortdurend gepest en vernederd vanwege zijn familiegeschiedenis, wat leidt tot een diepgeworteld gevoel van minderwaardigheid en woede.
 
Wanneer Danny tijdens een ruzie per ongeluk zijn rivaal Jerry Sykes doodt, raakt hij verstrikt in een web van schuld en paranoia. Hij verbergt Jerry’s lichaam en probeert door te gaan met zijn leven, maar de herinnering aan de gebeurtenis en zijn angst om betrapt te worden blijven hem achtervolgen.
 
Ondanks zijn innerlijke strijd ontwikkelt Danny een liefdevolle relatie met Gilly Johnson, een jonge vrouw die hem hoop en steun biedt. Haar aanwezigheid dwingt Danny om zijn verleden onder ogen te zien en zichzelf te confronteren met de keuzes die hij heeft gemaakt. Terwijl de autoriteiten het net rondom hem sluiten, wordt Danny geconfronteerd met de mogelijkheid om zijn misdaden toe te geven en een pad naar verlossing te vinden.

Meer afleveringen in deze reeks

Film noirs op YouTube [26]

gezien: They live by night (1948)

Eigenlijk hou ik helemaal niet van misdaadfilms maar voor film noir heb ik een groot zwak. De zwartwit-cinematografie, belichting en het tijdsbeeld zuigen me altijd weer een nieuwe noir binnen. In het public domain staan honderden films waarvan het copyright om verschillende redenen niet verlengd is en die dus legaal via het internet getoond mogen worden, zoals op het YouTube-kanaal Cult Cinema Classics. In december kijk ik naar twaalf film noirs uit de periode 1945-1955.
Vandaag: They live by night van Nicholas Ray.

they live by nightThey live by night opent met een tracking shot dat voor die tijd zeer vernieuwend is. We zien de vluchtauto van de gangsters gefilmd vanuit een helikopter. Dat zet gelijk de toon, dit wordt een roadmovie. Maar het wordt ook een gangsterfilm, lovestory en een tragedie. Centraal in het verhaal staan een jongeman van 23 en een meisje van 16 die proberen te ontsnappen aan een leven van criminaliteit en wanhoop, maar die uiteindelijk ingehaald worden door hun duistere verleden.

Het jonge koppel wordt gespeeld door Cathy O’Donnell en Farley Granger. Dit bleek een zeer gelukkige combinatie. Regisseur Nicholas Ray heeft tijdens de casting goed gezien welke chemie er zat tussen deze acteurs en heeft dat voor de camera ten volle kunnen benutten. Het jonge stel weet nog niets van de liefde maar is al wel, tegen wil en dank, ingewijd in de (harde) misdaad. Het verhaal is geweven uit twee draden, de draad van lichte onschuld en die van gitzwarte misdaad. Dat maakt They live by night tot een echte tragedie. Het ontroerende liefdesverhaal wordt tenslotte overschaduwd door de rauwe werkelijkheid.

openingsequence van They live by night (1948)

Noem vijf films uit de outlaw cinema en deze film noir zit er meestal tussen, vaak samen met Gun Crazy (1950). De bekendste film met het thema couple on the run blijft evenwel Bonnie and Clyde (1967). Het scenario is gebaseerd op de roman Thieves like us uit 1937 van Edward Anderson. Het boek werd nog eens verfilmd door Robert Altman in 1974, nu onder de oorspronkelijke titel. In de film overleeft O’Donnell haar tegenspeler, maar in werkelijkheid stierf ze al in 1970 terwijl Granger pas in 2011 zou komen te overlijden.

Bowie Bowers, een jonge man die ten onrechte is veroordeeld voor moord, ontsnapt uit de gevangenis samen met twee oudere criminelen, Chicamaw en T-Dub. De drie mannen beramen bankovervallen om hun nieuwe leven te financieren, maar Bowie, die naïef en idealistisch is, verlangt naar een normaal bestaan.
 
Tijdens hun vlucht ontmoet Bowie een jonge vrouw, Keechie Mobley, die net als hij eenzaam en verloren is. De twee worden verliefd en besluiten samen een nieuw leven te beginnen, ver weg van de criminele wereld. Ze trouwen in het geheim en dromen van een toekomst samen.
 
Hun verleden blijft hen echter achtervolgen. Bowie’s betrokkenheid bij de overvallen en zijn status als voortvluchtige zorgen ervoor dat ze constant op de vlucht zijn. Tegelijkertijd raken Chicamaw en T-Dub steeds meer verstrikt in hun eigen gewelddadige levens. Bowie en Keechie proberen hun droom van vrijheid levend te houden, maar de autoriteiten komen steeds dichterbij.

Intro op They live by night door Eddie Muller in TCM’s Noir Alley op 2 juni 2017
Meer afleveringen in deze reeks

Film noirs op YouTube [25]

gezien: Odds Against Tomorrow (1959)

Eigenlijk hou ik helemaal niet van misdaadfilms maar voor film noir heb ik een groot zwak. De zwartwit-cinematografie, belichting en het tijdsbeeld zuigen me altijd weer een nieuwe noir binnen. In het public domain staan honderden films waarvan het copyright om verschillende redenen niet verlengd is en die dus legaal via het internet getoond mogen worden, zoals op het YouTube-kanaal Cult Cinema Classics. In december kijk ik naar twaalf film noirs uit de periode 1945-1955.
Vandaag: Odds Against Tomorrow van Robert Wise.

 odds against tomorrowOdds against tomorrow (1959) is een van de laatste film noirs uit het klassieke tijdperk. En dat is goed te zien, want deze noir staat al met één been in de nouvelle vague die in datzelfde jaar geboren werd. De cinematografie van Joseph C. Brun combineert het expressionisme met een vrijheid van filmen die we kort daarop ook zien in À bout de souffle van Jean-Luc Godard en l’eclisse van Michelangelo Antonini.

Bij de nieuwe filmtaal hoort ook een nieuw geluid: jazz! De openingsgeneriek is al een lust voor het oog en het oor. Wat een verschil met film noirs uit de jaren veertig! Stilistisch en typografisch in de geest van het label bluenote records met de bevrijdende abstractie van midcentury modern design. En dan de film zelf met veel straatbeelden uit New York en Hudson anno 1959. Voor autoliefhebbers die van vet houden is dit het paradijs. We zien de 1958 Pontiac Chieftain Safari, de 1958 Ford Fairlane 500, de 1958 Chevrolet Biscayne en de 1959 Buick LeSabre voorbijkomen. Alle vier voorzien van staartvinnen. De oplettende kijker ziet in een verborgen hoekje ook nog een 1955 BMW Isetta zien staan, want ook deze dwerg nam bescheiden deel aan de American Dream.

Wat Odds against tomorrow verder nog onderscheidt van de meeste film noirs is de thematiek. De film werd geproduceerd door Harry Belafonte, die in de late jaren vijftig samen met Sidney Poitier dé zwarte steracteur was. Het scenario van Abraham Polonsky (1910-1999) is gebaseerd op het gelijknamige boek van William P. McGivern (1918-1982), bekend van The Big Heat uit 1953. In het oorspronkelijke verhaal spelen raciale spanningen al een grote rol, maar in het filmscenario worden deze nog meer aangescherpt, met name in de relatie tussen de hoofdrolspelers Harry Belafonte (1927-2023) en Robert Ryan (1907-1973).

odds against tomorrow 1959
straatbeelden (Hudson, NY) uit 1959

De verpletterende finale loopt vooruit op de strijd van de burgerrechten die aan het begin van de jaren zestig zou ontbranden. Omdat scenarist Abraham Polonsky op de Blacklist stond, moest een andere schrijver officieel de credits krijgen. Belanfonte koos voor de zwarte auteur John Oliver Killens. Pas in 1996 werd dit hersteld en kreeg Polonsky de credits waar hij recht op had.

De verpletterende finale loopt vooruit op de strijd van de burgerrechten die aan het begin van de jaren zestig zou ontbranden.
David Burke, een voormalige politieagent met een crimineel verleden, bedenkt een plan om een bank in een klein stadje te overvallen. Hij rekruteert twee mannen voor de klus: Earl Slater, een verbitterde ex-gedetineerde met een gewelddadig verleden, en Johnny Ingram, een zwarte nachtclubzanger die diep in de schulden zit door zijn gokverslaving. Hoewel beide mannen het geld nodig hebben, staan ze vanaf het begin op gespannen voet.
 
Slater is openlijk racistisch en wantrouwend tegenover Ingram, terwijl Ingram een minachting koestert tegenover Slater vanwege zijn agressieve en kortzichtige houding. Burke probeert de twee te verenigen, maar de onderliggende spanningen blijven sluimeren.
 
Tijdens de voorbereiding op de overval lopen de spanningen verder op, wat uiteindelijk resulteert in fouten en wantrouwen tijdens de uitvoering van het plan. De overval loopt dramatisch mis, met fatale gevolgen voor alle betrokkenen. De film eindigt met een symbolische en tragische climax, waarin de haat en verdeeldheid tussen de personages hen allen ten val brengen.

Intro op Odds against tomorrow door Eddie Muller in TCM’s Noir Alley op 7 oktober 2018
Meer afleveringen in deze reeks