Pierre-Paul Prudhon (1758-1823)
olieverfschets naar Pierre-Paul Prudhon
Eerst komt een uniforme ondergrond met acrylverf (transparante rauwe Siena met een stralend geel-oranje gloed). Daarover komt ook in acrylverf een toonschildering in rauwe omber. Daarover komt in olieverf en veel medium een ‘sluierlaag’ van transparant zinkwit. De rauwe omber krijgt hierdoor een zweem van blauw-violet. Daarover komt in olieverf een tweede ‘sluierlaag’ van rauwe Siena en een beetje medium, waardoor de omber groenachtig wordt. Zo heb je een goede basis voor een portret. De schaduwen kunnen onbedekt blijven en de lichte delen worden eerst geschilderd. Door de withoging met de duim of waaierpenseel over de droge ondergrond uit te smeren, ontstaat een overtuigende schaduw doordat de groenachtige ondergrond doorschermert.
uit: van oude meesters en dingen die niet voorbijgaan
uit: van oude meesters en dingen die niet voorbijgaan
De vrouwelijke hoofdrol is perfect ingevuld door Godards echtgenote en muze Anna Karina. Als dochter van Von Braun, Natascha, heeft zij geleerd geen emoties meer te voelen, maar Lemmy weet toch tot haar door te dringen. Karina laat zien niet alleen over een klassieke schoonheid te bezitten, maar ook over acteertalent: haar transformatie wordt volkomen geloofwaardig en ontroerend gespeeld. Een andere belangrijke rol is voor Alpha 60, er zullen weinig mensen zijn bij wie de doordringende stem van deze supercomputer geen indruk heeft gemaakt, of je je er nu aan ergert of niet, deze stem vergeet je je leven lang niet meer. Hetzelfde kan eigenlijk van de film gezegd worden. Geen film om rustig achterover te leunen, voor een optimale beleving van „Alphaville„ moet je je eigen interne computer aan het werk zetten. Vreemd? Dat zeker, maar ook heel inventief en eigenzinnig.
Deze Amerikaanse film noir naar een roman van 
