documentaire over de Gevangenis van Vorst
Vanavond zendt het Vlaamse canvas de documentaire De buik van het beest uit. Daarin duiken de filmmakers van Patrick Lemy en Eric D’Agostino in de gevangenis van Vorst in Brussel. In mei liepen Michaela en ik door de Verbindingslaan/Avenue de la Jonction die deze gevangenis scheidt van zijn grote broer, de gevangenis van Sint Gilles.

Op Google Maps is te zien dat het enorme complex op de grens ligt van de stadsdelen Sint Gilles en Vorst. De oudste gevangenis is die van Sint-Gilles. Deze dateert uit 1884. De gevangenis van Vorst opende dertig jaar later zijn zware deuren. Beide behoren tot de oudste gevangenissen van België en zijn gebouwd in een of andere neostijl.




Bron: lichtpunt.be
Ongeveer alles uit de periode 1750-1850 mag rekenen op mijn aandacht, ook datgene wat op televisie wordt uitgezonden. Nu worden er maar weinig geschiedenisdocumentaires geprogrammeerd over deze periode dus op televisie heb ik het er niet echt druk mee. Als er historisch drama uit die periode wordt uitgezonden, is het vaak op de BBC en beperkt het zich tot de 

Voormalige ambtenaren en ander personeel vertellen in de documentaire Histoire(s) d’une utopie à vendre van Yves Cantraine hoe het is om in een gigantisch complex te werken. Het Rijksadministratief Centrum, dat tussen 1958 en 1985 gebouwd werd, moest onderdak bieden aan 14.000 ambtenaren. Het was de belichaming van het naoorlogse België. Een verloren utopie, zo blijkt achteraf. In 2003 besloot de federale overheid dat de ambtenaren het RAC moesten verlaten omdat er asbest was aangetroffen in de gebouwen. Projectontwikkelaars namen de zaak over en er volgde een grondige renovatie en gedeeltelijke afbraak. De documentaire vertelt niet alleen het verhaal van mensen, maar ook dat van de teloorgang van het utopisch modernisme. En, hoe kan het ook anders, hier en daar sijpelt ook het verdriet van België door.















