“Het is net als in 1984 van George Orwell. De vijand is onder ons, maar je ziet hem niet en hij mag niet worden genoemd. Het is een heel gevaarlijke sfeer.” aldus Jón Thórisson in de reportage De Wikileaks Code maandagavond in Tegenlicht. Activisten en rebellen die instituties bevechten, krijgen na verloop van tijd vaak last van paranoia. Ze gaan dingen zien op basis van een bepaald scenario. Hun strijd van het vrije individu tegen de kwade institutie wordt een mythische strijd tussen licht en duisternis. Maar de werkelijkheid is altijd complexer. Jón Thórisson formuleerde het zo: “Ons enige wapen, als je het zo mag noemen, tegen onze politici, is dat we druk blijven uitoefenen zodat ze zich correct gedragen. En daglicht is het beste middel. Zonlicht.”

De enorme aandacht voor Julian Assange in de media droeg bij tot een verwijdering tussen Assange en zijn vrienden van Wikileaks in IJsland. De activiste en het IJslandse parlementslid Birgitta Jónsdóttir, die hem assisteerde tijdens de voorbereidingen van Collateral Murder, vindt dat alle roem hem erg veranderd heeft. Volgens haar is op hem het verhaal van Icarus van toepassing. Assange heeft teveel wind van de media onder zijn vleugels gekregen. Als vijand van het machtigste land ter wereld en met alle schijnwerpers op hem gericht, komt hij ongenaakbaar over. Op een persconferentie vorige maand in Londen zie je hem ten overstaan van de internationale pers, omringd met bewonderende blikken in het geflits van honderden camera’s. Assange is een celebrity geworden. Maar Julian Assange is niet Wikileaks. Volgens Jón Thórisson is Wikileaks een idee dat zich wereldwijd moet verspreiden. Er mogen wat hem betreft ook andere Wikileaks bijkomen. De IJslandse afscheiding Openleaks is er al.

Volgende week maandag in het tweede en laatste deel van De WikiLeaks Code in Tegenlicht: interviews met Derrick de Kerckhove, Kevin Kelly en Theodore Dalrymple.

Hans Laroes hoofdredacteur van het NOS-journaal kreeg vorige week in Engeland persoonlijk van Julian Assange een USB-stick met daarop duizenden cables, ambtelijke berichten van de Amerikaanse ambassade in Den Haag over de Nederlands-Amerikaanse betrekkingen. Het afgelopen weekend werd er op de redactie druk gelezen en maandag bracht het NOS-journaal alvast wat naar buiten. Op de website worden de cables publiek gemaakt. Verslaggever Eelco Bosch van Rosenthal schreef zaterdag op zijn Weblog Washington een stukje over de race om de cables van Wikileaks. Minister van Buitenlandse zaken Rosenthal vindt dat de onthullingen door WikiLeaks schadelijk zijn voor het werk van diplomaten.

No secrets [ newyorker.com ] | Slavoj Žižek: Good manners in the age of Wikileaks | Wikileaks interactive timeline [ latimes.com ]

Kleurstoffen worden traditioneel uit de natuur gewonnen en dragen vaak dichterlijke namen als ultramarijn, purper, karmijn, indigo, vermiljoen. Sinds de tweede helft van de negentiende eeuw hebben synthetische kleurstoffen de wereld veranderd. Niet alleen heeft de wereld door kunstmatige verfstoffen een ander gezicht gekregen, ook namen veranderden. Pruisisch blauw, een van de eerste synthetische kleuren (in 1704 in Berlijn ontdekt) heeft nog een naam die enigszins tot de verbeelding spreekt, maar #6698FF heeft dat niet meer, ook al vertegenwoordigt #6698FF het hemelsblauw. Met kleurcodes kan exact de juiste kleur worden aangeduid wat vooral in het digitale leven belangrijk is. Want alles moet beheersbaar zijn.

De documentaire gaat op reis door de geschiedenis op zoek naar de halfedelsteen lapis lazuli in Afghanistan, die door de Venetianen ultramarijn werd genoemd omdat het van overzee moest komen. Voor de kust van Libanon wordt al duizenden jaren op puperslakjes gevist die de leveranciers zijn voor de keizer onder de kleuren. In Tyrus wordt het procedé gevolgd om stoffen purper te verven. Indigo (#6F00FF) komt traditioneel uit India en is een plantaardig pigment. Tenslotte gaat de documentaire kijken in de ‘Nieuwe Wereld’ (Peru) waar de cochenilleluis al sinds de zestiende eeuw karmijn levert voor de internationale markt.

Voor het kleuren van textiel of verf zijn drie hoofdkleuren nodig: rood, blauw en geel. Vóór de komst van de synthetische kleurstoffen werden deze kleuren uit planten bereid. Heel wat planten lenen zich tot het bereiden van kleurstof (zie een overzichtje aan het eind van dit artikel), maar de voornaamste waren wel de Meekrap voor rood, de Wede en de Indigostruik voor blauw en Saffloer en Kurkuma (saffraanwortel) voor geel. Kleurstoffen zijn oplosbare organische stoffen. Daarmee verschillen ze van pigmenten, die onoplosbaar zijn (voorbeelden: oker, mangaanoxide, gips, roet). De meeste kleurstoffen worden tegenwoordig langs chemische wijze vervaardigd. Maar tot voor vrij kort geleden (ca. 1850) werd alle textiel met plantenstoffen geverfd.
Bron: plantaardigheden.nl

colourlovers.com | colorschemer.com | kuler.adobe.com

Zondagnacht herhaalde de ZDF de driedelige serie Superbauten die eerder dit jaar werd uitgezonden. Drie highlights uit de Duitse architectuur worden historisch en bouwkundig belicht : Schloss Neuschwanstein, de Kölner Dom en de Dresdner Frauenkirche. Deze Superbauten vertegenwoordigen drie bouwstijlen: gotiek, barok en historisme. Net zoals in de serie die Deutschen worden kosten noch moeite gespaard om de geschiedenis tot leven te laten komen. Indrukwekkende computeranimaties en 3D-modellen maken daarnaast bouwkundige oplossingen inzichtelijk. Acteur Sebastian Koch is ingehuurd om alles aan elkaar te praten en om de exportwaarde van de serie te bevorderen. De afleveringen worden met een website ondersteund, waardoor deze serie evenals Die Deutschen een boeiend crossmedia project is geworden.

De drie geselecteerde Duitse Superbauten zijn toeristische attracties en hebben tegelijkertijd een eigenaardige ontstaansgeschiedenis. Het kitschkasteel Schloss Neuschwanstein heeft bijvoorbeeld weinig met de Middeleeuwen te maken maar alles met een wereldvreemde en verwende koning van Beieren. Het geldt als het hoogtepunt van het negentiende eeuwse historisme, een premoderne mengelmoes van stijlen. De gothische Dom van Keulen heeft wéll een Middeleeuwse oorsprong, maar de inwijding was pas in 1880, nadat de kathedraal vanaf het begin van de zestiende tot het begin van de negentiende eeuw driehonderd jaar lang in een Doornroosje-achtige slaap was ingedommeld. En de barokke Dresdener Frauenkirche werd in 1739 ingewijd, maar stortte na het bombardement van Dresden in 1945 volledig in. Dat de Frauenkirche er nu weer staat, is een even groot wonder als het feit dat de Dom van Keulen na de vele bombardementen er in 1945 nog steeds stond.

Superbauten [ terra-x.zdf.de ]