Categorie archief: zomaar…

Kuifje en de Zonnetempel

precies 25 jaar geleden liepen we het Incapad naar Machu Picchu

krantenberichtOp 7, 8 en 9 oktober 1986 liepen we het Incapad (de zgn. ‘Mollepata’ route) naar Machu Picchu. Zonder begeleiding van een reisgids of dragers. Hoewel er geen poema’s in dit gebied meer voorkomen, was de tocht niet zonder gevaren. Precies twee jaar na ons werd een jong stel uit Amsterdam aan het Incapad vermoord.

The Inca trail to Machu Picchu (Camino Inca) consists of three overlapping trails: Mollepata, Classic and One Day. Mollepata is the longest of the three routes with the highest mountain pass and intersects with the Classic route before crossing “Dead Woman’s Pass” (Warmiwaàusq’a). Located in the Andes mountain range, the trail passes through several types of Andean environments including cloud forest and alpine tundra. Settlements, tunnels, and many Incan ruins are located along the trail before ending the terminus at the Sun Gate on Machu Picchu mountain. The two longer routes require an ascent to beyond 3,660 metres above sea level, which can result in altitude sickness.
 
Bron: en.wikipedia.org
Incatrail
kinderen nabij Wayllabamba, de laatste bewoonde plek aan het Incapad

De meeste toeristen lopen het pad in groepjes onder begeleiding van een reisgids. De totale lengte is niet meer dan 34 kilometer, maar vanwege de vele steile klimpartijen en de ijle lucht kun je er het beste drie dagen voor uittrekken. Veel reisgezelschappen doen het zelfs in vier dagen.

Incatrail
tegenover en bovenop de Warmiwaàusq’a Pas (4215 m.) een hele middag uit het dal klauteren

Het Inkapad is tegenwoordig ten prooi gevallen aan het massatoerisme en de Peruaanse regering heeft een quotum ingesteld van niet meer dan vijfhonderd wandelaars per dag. Maar vijfentwintig jaar geleden liepen we uren door de wildernis zonder een sterveling tegen te komen. Dat had ook te maken met de guerilla’s van het Lichtend Pad die er halverwege de jaren tachtig in geslaagd waren om het toerisme in Peru terug te dringen. Drie maanden voordat wij de route liepen was er nog een bomaanslag geweest op het boemeltje naar Machu Picchu waarbij zeven Amerikaanse toeristen om het leven waren gekomen.

Incatrail
landschap in de Andes
Incatrail
eindpunt Machu Picchu

reisverlag Inca Trail [ djoser.nl ]

Kuifje in Bolivië

precies 25 jaar geleden reisden we langs het Titicacameer naar La Paz
Titicacameer 1986
Puno – La Paz – Puno
24 t/m 27 september 1986
Bolivia 1986
reisdagboek 25 september 1986
Bolivia 1986
moedergeluk in Copacabana
beeld op de Kalasasaya in Tiwanaku
Tiwanaku ontstond waarschijnlijk al voor het jaar 200 en was de hoofdstad van een rijk dat in zijn bloeitijd (tot ca. 1000) ruwweg de zuidelijke helft van het latere Incarijk beheerste, dat wil zeggen Zuid-Peru, Noord-Chili, een flink stuk van Bolivia en een deel van Noord-Argentinië. De noordelijke helft van het latere Incarijk werd beheerst door het in het huidige Peru gelegen rijk van de Wari, Tiwanaku’s grote rivaal. Het Tiwanakurijk telde waarschijnlijk zo’n miljoen onderdanen en werd later door de Inca’s als een soort grootvaderbeschaving beschouwd.
 
Bron: nl.wikipedia.org
Bolivia 1986
van Tiahuanacu naar Desaguardero
Bolivia 1986
reisdagboek 27 september 1986
100.000 pesos
Door de hyperinflatie halverwege de jaren tachtig, betaalde je in Bolivia 200.000 pesos voor een coca cola. Omgerekend was dat ongeveer dertig cent…
Illimani
Nuestra Señora de la Paz, de hoogst gelegen hoofdstad ter wereld met ongeveer een miljoen inwoners, ligt aan de voet van de majestueuze Illimani (6458 m.) een van de hoogste bergen van het Amerikaanse continent.
Illimani
nogmaals de Illimani

Tiwanaku [ en.wikipedia.org ] | Copacabana [ en.wikipedia.org ]

Kuifje in Peru

precies 25 jaar geleden bezochten we Nasca in Peru

Maria Reiche in 1986De Nazcawoestijn in Peru is een van de droogste gebieden op aarde maar is vooral beroemd vanwege de Nazcalijnen die door het onderzoek van Maria Reiche en de boeken van Erich von Däniken tot een populair-wetenschappelijk fenomeen zijn uitgegroeid dat sinds jaar en dag in documentaires op Discovery Channel en National Geographic Channel wordt uitgemolken. Precies vijfentwintig jaar geleden, van 9 tot 12 september 1986 bezocht ik met René en Marco het woestijnstadje Nasca, 450 kilometer ten zuiden van de Peruaanse hoofdstad Lima. ‘s Morgens vlogen we over de Nazcalijnen en ‘s avonds bezochten we in een chique hotel een lezing van Maria Reiche (1903-1998) die door haar stijve houding, perkamentachtige huid, dunne grijze haar en omgeslagen doek aan een levende mummie deed denken. De volgende dag lieten we ons de woestijn inrijden om mummies te bekijken. Het goud bij de mummies was al eeuwen geleden weggeroofd. De overgebleven botten en schedels, gewikkeld in grijze, pluizige doeken, die eruitzagen als reusachtige uilenballen, waren (en zijn nog steeds) een goudmijntje voor de plaatselijke toeristenbureau’s.

Nasca 1986
Onder de brandende zon van Nasca zitten de mummies uit de Nazcacultuur (200-1000 na Chr.) al eeuwenlang in het zand.
Nasca
Nasca Necropolis 10 september 1986
memento mori in de Peruaanse woestijn
Maria Reiche was een Duitse wiskundige en archeologe. Haar belangrijkste werk is haar onderzoek naar de betekenis van de beroemde Nazcalijnen in Peru. Zij heeft nooit de betekenis van deze zogenaamde geogliefen volledig kunnen doorgronden. Als onderzoekster en beschermster van de Nazcalijnen heeft zij een belangrijke rol gespeeld in de gedachtevorming naar de betekenis van de tientallen dierenfiguren, geometrische vormen en lijnen in de Nazca-pampa. Zij is begraven naast haar voormalige woning (thans Maria Reiche museum) in de omgeving van de Nazcalijnen.
 
Bron: nl.wikipedia.org

nascaperu.com | nazcamystery.com