Categorie archief: muziek

Gospelrock uit Veenendaal

Aarzel om niet te geloven (1971?) van De Maskers

Een Veense band uit de jaren 1960-1975 waar ik nog nooit van gehoord had en die ik ook nog niet was tegengekomen op de blog Veens Lawaai is het trio De maskers. Aan het begin van de jaren zeventig maakten ze stevige Nederlandstalige gospelrock. Hun plaat Aarzel niet om te geloven moet ergens dateren uit 1970-1972.

De maskers
De foto op de hoes moet genomen zijn voor het voormalig buurthuis De Geut aan de Dr.Colijnstraat. Waarschijnlijk repeteerde het drietal hier.

zacht

op 3 juli a.s. wordt Blinde Vogel van Wim Helder gepresenteerd

blinde vogelToen hij twaalf was, bekende Wim Helder tegenover het schoolhoofd dat hij predikant wilde worden. Zijn vriendjes wisten dat hij soms ook twijfelde en dat hij misschien liever zanger wilde worden. Het zou nog lang duren totdat beide roepingen bijeen zouden komen. Op 3 juli a.s. hoopt hij Blinde Vogel te presenteren, zijn debuutalbum dat zijn zangtalent en liefde voor het woord en de zielzorg verenigt.

Inmiddels heeft Wim het geloof van zijn vaderen verlaten. Maar net als die andere gereformeerde jongen die schuin tegenover zijn geboortehuis in de Veenendaalse hoofdstraat ter wereld kwam, heeft Wim een wijdere horizon in zijn bestaan ontdekt. Niet dat de Heer bij hem geen rol meer speelt. In navolging van de mystieke Beatle ziet Wim zijn Heer in feite overal. My sweet Lord!

Blinde Vogel luistert als de bemoediging en troost van een fijne dominee.  Iemand die naast je komt staan en een arm om je heen slaat. Wim begrijpt niet alleen maar weet je ook te prikkelen, bijvoorbeeld in liedjes als Buiten Spelen en Hé ga je mee. Al gaat hij niet zo ver als de twee “vrouwenbegrijpers” Joost Nuissl en Joost Belinfante: “Kom naar buiten lieve Lina. Want vanavond is het feest. Iedereen zal van je houden, deze jongen nog het meest. Kom op, ga mee, ik zal je pakken, hey hey!”

De tekst van de troubadourachtige titelsong is geschreven door zijn in 2006 overleden vriend John Leusink. Een verstilde sfeer wordt bereikt met korte, mijmerende zinnen en overzichtelijke kwatrijnen. De zwaarte van het bestaan wordt beantwoord met resignatie: vliegen maar niet weten waar naartoe, als een blinde vogel.

Als er één nummer op Blinde Vogel in aanmerking komt voor een hitsingle, dan is het beslist Fantoompijn (eveneens met een tekst van John Leusink). Het is een energiek en pakkend nummer met een jankende elektrische gitaar van Seger Uyterlinde. De troubadour goes top of the pops.

In De voedster en Het komt eraan laat Wim zich van een heel andere kant horen en doen sterk vermoeden dat ook Wim er wel eens is geweest. Het zijn psychedelische verkenningen van het jenseitige. Het eerste nummer dompelt ons onder in de geheimzinnige levensbron die “de voedster” wordt genoemd. Nog duidelijker is het grensoverschrijdende aanwezig in “Het komt eraan”. Het is de annunciatie  van een spirituele zwangerschap en geestelijke geboorte. Net als in een klassieke Indiase raga wordt het voorafgegaan door een soort alap. Turn on, tune in and drop out!

De clip van het psychedelische nummer De Voedster is opgenomen in Rishikesh (India) waar George Harrison zijn sitarlessen kreeg.
Wrijf de waas uit je ogen
Spoel het vuil van je lijf
Aarzel niet om te geloven
Dat je vrij bent van de tijd

uit: De Voedster

Twee andere liedjes die verwantschap met elkaar tonen, zijn De Cirkel en 7 September: een intiem portret van een vrouw die niet kan stoppen met drinken en mijmeringen bij een bezoek aan een oude man.

Het meest persoonlijke lied is De Nacht dat met precies zes minuten gelijk tweemaal zo lang duurt als de gemiddelde track op Blinde Vogel. Zoals in alle teksten is de metafysische diepte (of hoogte?) nooit ver weg. In “De nacht”, Naar huis, “buiten spelen”, “reis”, Mist en “slaap zacht” hoor je na het triviale ook steeds de echo van het transcendente. Soms dreigen zijn teksten metafysisch topzwaar te worden. Zo geeft de kapitaal in “en Jij lacht zacht” te denken. Ziet Wim aan het einde van de Nacht met Martin Buber en Peter Maffay zijn Volmaakte Dubbel tegenover zich? “De Nacht” eindigt als een meezinger van het soort “Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder”. Geknipt voor Oud en Nieuw.

Voor de liefhebbers is er Ik maak een reis Het is een traag en zemelig nummer dat rotsvast in de traditie staat van de “vanveenzaamheid”, d.w.z. Herman van Veen op z’n allerergst.

Het kleinste liedje op Blinde Vogel is Liedje voor Gerda Het bestaat uit slechts negen woorden: “Gewoon omdat je lief bent zing ik dit liedje”. Het is een middeleeuws miniatuur dat zijn intimiteit en diepte bereikt met de kracht van de herhaling. Een klein bloempje waar je helemaal stil van wordt.

Tenslotte neemt Wim fluisterend afscheid van ons in Slaap zacht. Maar niet zonder zijn credo achter te laten: “Laten we zacht zijn voor elkander kind.” Blinde Vogel is te bestellen via wimhelder.com

t’is wel een beetje raar, 52 jaar

vandaag is het 52 jaar geleden dat de filmopnamen
voor Hard Day’s Night (1964) klaar waren

In 1981 brak Doe Maar definitief door met zijn eerste grote hit 32 jaar (sinds 1 dag of 2). “t’is wel een beetje raar, 32 jaar” staat sindsdien in ons nationale collectieve geheugen gegrift. Ik was 18 en kon me er nog geen voorstelling maken hoe het was om 32 jaar te zijn, maar dat trillend op mijn benen staan ging mij af en toe wel goed af.

22 maart 1964

De Doe Maar-mania werd vaak vergeleken met de Beatlesmania twintig jaar eerder. Inmiddels ben ik 52 jaar en ligt 32 jaar ver achter mij. Wel een beetje raar.

De tracks voor A Hard Day’s Night werden opgenomen tussen 29 januari en 2 juni 1964. De filmopnamen duurden van 2 tot en met 31 maart 1964. Tijdens deze opnamen leerde George Harrison zijn grote liefde Pattie Boyd kennen. Paul McCartney vertelt hoe dat ging: “We got on a train at Marylebone Station one day and the train took off – and suddenly we were in a film! And in the film there were little schoolgirls in gym-slips, who were actually models, and we were quite fascinated with them – George even married one: Pattie Boyd.” (Bron: beatlesbible.com) George Harrison zou voor Pattie Boyd in 1968 een van de mooiste lovesongs aller tijden schrijven: Something.

A Hard Days Night [ en.wikipedia.org ]

Ivanhooo!

gezien op BBC2: Ivanhoe (1952)

IvanhoeNa 1950 dwong de oprukkende televisie de grote Amerikaanse filmmaatschappijen tot een tegenoffensief. Er werd van alles bedacht om het publiek thuis voor de buis weer terug naar de bioscoop te lokken. Technicolor, 3D, supercinemascope en andere technische innovaties moesten de bioscoopfilm een tweede leven geven. Alle registers werden opengetrokken. Reusachtige filmsets, indrukwekkende decors en duizenden figuranten maakten van film weer het spektakel dat je alleen in de bioscoop maximaal kon ervaren. Niet alleen in Amerika was de epic in de jaren vijftig een fenomeen, ook in Engeland. Ivanhoe (1952) is weliswaar nog in de traditionele aspect ratio 1.37 : 1 opgenomen, maar wél in Technicolor en in 1952 was dat voor het Engelse publiek nog een hele belevenis.

Wat mij opvalt bij de meeste historische epische films uit de jaren vijftig, is dat deze de geest van de negentiende eeuw ademen. Nu is Ivanhoe (1820) ook een van de eerste historische romans uit de negentiende eeuw, dus het is dan niet raar dat de geest van de negentiende eeuw meewaait. Ook Ben Hur (1880) en Quo Vadis (1895) zijn romans uit de negentiende eeuw en dat is in de verfilmingen zichtbaar.

Ivanhoe
Robert Taylor en Joan Fontaine in Ivanhoe
Hoewel in Technicolor gefilmd is, zien we in 1952 nog altijd fraaie zwart-witfotografie.

Maar The Robe (1953) is een verfilming van een roman uit 1942 en ook deze film vind ik eerder passen in de negentiende eeuw dan in de twintigste eeuw. De historische epische film uit de jaren vijftig is een erfgenaam van het historisme uit de negentiende eeuw. Net als de klassieke schoolplaat probeert deze het verleden “wie es eigentlich gewesen ist” tot leven te brengen. En dat is een ideaal uit de negentiende eeuw, dat het verleden tracht te objectiveren. Maar ook het romantiseren hoort erbij.

De historische epische film uit de jaren vijftig is een erfgenaam van het historisme uit de negentiende eeuw

Historisme was in de negentiende eeuw enerzijds gekoppeld aan het wetenschap: het objectiveren van het verleden, met andere woorden: het verleden op een één-op-éénverhouding te presenteren. Anderzijds was historisme gekoppeld aan de politieke agenda die nationalisme heet. In Ivanhoe (1820) is dat duidelijk. Het verhaal speelt zich in een periode dat in Engeland de Saksen door de Normandiërs onderdrukt werden. Tijdgenoten van Sir Walter Scott wisten precies dat hij met de Saksen de Engelsen en met de Normandiërs de Fransen bedoelde. In 1820 was Frankrijk voor Engeland nog altijd de oude vijand. Richard Leeuwenhart (1157-1199) is in het boek de mysterieuze zwarte ridder, maar in de film wordt deze rol eerder door Ivanhoe gespeeld.

Ivanhoe
Elisabeth Taylor en Robert Taylor in Ivanhoe

De filmmuziek voor Ivanhoe werd geschreven door Miklós Rózsa. Met veel schallend koper en tromgeroffel, met name in de toernooiscène. De bombastische muziek maakt Ivanhoe tot een onvervalste jaren ’50 epic. De ouverture werd genomineerd voor een oscar.

With Richard Thorpe’s Ivanhoe (1952) Miklós Rózsa created a template that would guide him through several medieval/Renaissance romances during his M-G-M years. These included Young Bess, Knights of the Round Table, The King’s Thief and Diane, culminating in his masterpiece in the genre, El Cid. He began with research on music of the period (just as he had done with Quo Vadis), then wove a colorful tapestry of themes that combined period melodies with original tunes, harmonized and blended in a seamless score paying homage to history but distinctly in Rózsa’s own contemporary voice.
 
Bron: filmscoremonthly.com

Ivanhoe [ imdb.com ]

back to the seventies [ 3 ]

vanmorgen om negen uur gaat de Top 2000 van start

Traditioneel wordt het jaar afgesloten met de sentimental journey van de Top 2000. Gelet op het publiek in het Top 2000 stamcafé is de Top 2000 vooral een feestje van vijftigplussers. Dat weerspiegelt zich ook in de top 10. Zeven platen komen uit de jaren zeventig!

Top 2015
Zeven platen uit de Top 10 komen uit de jaren ’70

De jaren ’70 is ook mijn decennium. Tussen 1974 en 1980 nam ik bijna wekelijks cassettebandjes op. De uitzending van de top 100 op Eerste Kerstdag was voor mij veertig jaar geleden al een happening. Het bandje met de Top 100 uit 1975 heb ik nog altijd bewaard.

Top 100 1975
Het cassettebandje opgenomen op tweede kerstdag 1975 met onderstaande nummers. Nummer 2 en nummer 9 van de top 2000 zijn platen uit 1975, maar kwamen niet voor in de Top 100 van 1975. Bohemian Rapsody stond er nog niet in omdat dit nummer pas in januari 1976 een eerste plaats in de hitparade bereikte. En Wish you were here zou pas vele jaren later bij het grote publiek bekend worden.

82. I can do it – Rubettes 80. You Talk too much – Spookey and Sue 77. Child in Time – Deep Purple 74 Get Down Tonight – KC and the Sunsihne Band 72 Ce Soir – Golden Earring 65 Calypso – John Denver 63 Make me Smile – Steve Harley and Cockney Rebel 60 The Lady of the night – Donna Summer 58 Reach out and I’ll be there – Gloria Gaynor 42 Everything’s the same – Billy Swan 39 Dolanes Melody – Paul de Senneville 37 Killer Queen – Queen 36 Als de dag van toen – Reinhard Mey 34 Stan the Gunman – Hank the Knife and the Jets 33 Tribute to Buddy Holly – Mike Berry 32 L’l'Lucy – Mud 30 Marietje – Hydra 29 Dansez maintenant – Dave 28 Sugar Candy Kisses – Mac and Katie Kissoon 26 Guus - Alexander Curly 23 Sailor - Sailor 21 Ramaya - Afric Simone 20 Kiss me Kiss your Baby – Brotherhood of Man

Top 100 van 1975

We are the robots

gisteren gezien op Canvas: Kraftwerk – Popart (2013)

Mensch MachineMijn eerste herinnering aan Kraftwerk gaat veertig jaar terug met Autobahn. Het nummer roept een eentonige ervaring op die ik in 1975 maar al te goed kende. Jaarlijks reden wij van Emmerich naar Basel een dag lang over de Deutsche Autobahn en twee weken later weer een hele dag terug.

Rond 1980 moet ik voor het eerst naar Man Machine geluisterd hebben, waarin het concept Kraftwerk zich ten volle ontwikkeld heeft. Alleen de LP-hoes was al heel bijzonder: de bandleden stonden en profil afgebeeld, alles was rood en zwart, met diagonalen, scherpe hoeken en blokletters. Ik wist toen nog niet dat deze stijl bekend staat onder de naam constructivisme. Nu zou het retro zijn, maar 35 jaar geleden vond Kraftwerk de avant garde opnieuw uit.

Kraftwerk – Popart (2013)
This is the amazing story of how a group of reclusive Rhineland experimentalists became one of the most influential pop groups of all time – a celebration of the band featuring exclusive live tracks filmed at their Tate Modern shows in London (Feb 2013), interwoven with expert analysis, archive footage of the group, newsreel of the era and newly-shot cinematic evocations of their obsessions. With contributions from Derrick May, Holger Czukay, Francois Kevorkian, Neville Brody, Paul Morley, Peter Boettcher, Caroline Wood and more.
 
Bron: imdb.com

Kraftwerk – Popart [ imdb.com ]