Categorie archief: muziek

the time, the place, the motion

gezien zaterdagmiddag op Een: Grease (1978)
en zondagmiddag op Een: Swing Time (1936)

De Belgische zender Een zond dit weekend twee dansklassiekers uit. De eerste van 36 jaar geleden kan ik mij nog goed herinneren, de laatste van 78 jaar geleden was ver voor mijn tijd. Toch is Swing Time (1936) nog altijd een hele gave film. Samen met Grease (1978) staat deze vermeld in 1001 films die je gezien moet hebben, het naslagwerk dat wij bij de televisie hebben liggen.

de geniale act Bojangles of Harlem van Fred Astaire uit Swing Time met het nummer Turn the Beat around van Vicky Sue Robertson uit 1976

Bill “Bojangles” Robinson (1878-1949) was an American tap dancer and actor, the best known and most highly paid African American entertainer in the first half of the twentieth century. His long career mirrored changes in American entertainment tastes and technology, starting in the age of minstrel shows, moving to vaudeville, Broadway, the recording industry, Hollywood radio, and television.
Bron: en.wikipedia.org

Swing Time [ imdb.com ] | Grease [ imdb.com ]

Faust als prima ballerina

Donderdag gezien op Net 5: Black Swan (2010)

black swanDe mens die zijn ziel aan de duivel verkoopt, is een terugkerend thema in de literatuur, het theater en de film. Een indringende variatie op het Faust-thema is The Devil’s advocate (1997), waarin Al Pacino de duivel speelt en Keanu Reeves de jonge advocaat die zich door zijn ambities laat verstrikken in het web van het kwaad. In The Godfather speelde Al Pacino de rol van Michael Corleone, de zoon die door zijn eergevoel de corruptie van zijn vader niet afwees maar navolgde.

Meestal zijn het in de literatuur de mannen die door het kwaad verleid worden. Sommigen door hun geldingsdrang, anderen uit angst, maar de meesten uit ijdelheid. Want, zo zegt de duivel in The Devil’s advocate: “Vanity is definitely my favorite sin. Self-love, the all-natural opiate.”

Black Swan is het verhaal van een jonge perfectionistische balletdanseres. Ze is begin twintig maar nog altijd het kleine meisje van haar moeder. Net als bij een topsporter, wordt haar wereld beheerst door haar ambitie. Alles is ondergeschikt aan haar perfectionisme. Wanneer ze op een dag de kans krijgt de hoofdrol te dansen in een nieuwe interpretatie van het Zwanenmeer van Tsjaikowsky, doet ze alles om deze rol te bemachtigen.

Vanity is definitely my favorite sin. Self-love, the all-natural opiate.

The devil’s advocate (1997)

Maar de regisseur heeft zijn bedenkingen. Voor de witte zwaan is ze inderdaad de perfecte keuze, maar de hoofdrol in het Zwanenmeer is een dubbelrol. Ze moet ook de zwarte zwaan kunnen dansen. En daar is ze te onbedorven voor. Nathalie Portman, die met haar zwanenhals en elegantie nogal doet denken aan Audrey Hepburn, heeft het imago van een fee en niet van een vamp. De regisseur wil dat ze zich inleeft in de rol van de zwarte zwaan. Hij geeft haar de bedenkelijke raad haar wellustige kant te ontdekken en te exploiteren.

De ambitieuze balletdanseres toont zich net als Faust bereid haar ziel te verliezen voor dat ene doel. Achter haar blanke imago, verschuilt zich een torenhoge ambitie en hoogmoed. Het ideale handvat voor het kwaad.

Black Swan [ imdb.com ]

kauwgomballen

maandag op BBC2 : Bye Bye Birdie (1963)

Bye Bye BirdieVóór de Beatlesmania had je in Amerika de gekte rond Elvis Presley. Sindsdien zijn rages onder teenagers een vast bestanddeel van onze massacultuur geworden. Deze rages baseren zich op hormonen en het verlangen om ergens bij te horen. Hun uitwerking vinden ze in groepshysterie. Dat jonge meisjes de meest dankbare slachtoffers zijn, weet iedere marketeer. Jeugdidolen zijn bijna altijd het product van marketingstrategie. Ze verleiden niet alleen jongeren maar ook fabrikanten die hun merknaam graag verbinden met deze idolen.

In 1978 was John Travolta dé ster. Ik was 15 en had de ideale leeftijd om een tieneridool na te volgen. Maar wij jongens hadden het niet bepaald op John Travolta die “onze meisjes” afpikte. Deze jaloezie bracht sommige jongens ertoe een vette kuif te nemen en een zwart leren jack te dragen in de hoop te delen in zijn succes bij de chicks.

bybye birdie still
Ann-Margret als Kim in Bye Bye Birdie

De musicalfilm Bye Bye Birdie uit 1963 heeft de makers van Grease (1978) duidelijk geïnspireerd. Vrouwelijke hysterie en mannelijke coolness worden in deze film over the top getild. Het idool is Conrad Birdie, een stoere rock ‘n roller, in de markt gezet om jonge meisjes in extase te brengen, zodat ze kritiekloos alles willen hebben wat men hun “vogeltje” te maken heeft.

Het aardige van musicalfilms vind ik altijd de kleurrijke beelden. Bye Bye Birdie begint met een smekende Ann Margret op een lopende band voor een hardblauwe achtergrond die gebruikt wordt voor zogenaamde chroma keying. Dat is een techniek waarbij je in één handeling de volledige achtergrond veranderen kan, terwijl de bewegende figuur op de voorgrond daarin naadloos geïntegreerd is.

Bye Bye Birdie
Ann-Margret in titelsong Bye Bye Birdie

Begin jaren zestig is dit harde blauw vooral bekend door de Franse kunstenaar Yves Klein. De zachte pasteltinten uit de jaren vijftig verdwijnen langzaam uit beeld en aan het begin van de jaren zeventig zullen vooral harde kleuren de sfeer bepalen. Bye Bye Birdie laat een overgang te zien.

Felgekleurde effen achtergronden zoals in Bye Bye Birdie zie je ook in The West Side Story.(1961) Het zal ook te maken hebben met de inburgering van de kleurentelevisie in Amerika. Zoals er in de beginjaren van de talkie enorm veel gekwebbeld werd in de film, zo werd het beginjaren zestig letterlijk heel bont gemaakt.

ins Blaue hinein | Bye Bye Birdie [ nl.wikipedia.org ]

Britse invasie 1964

In april 1964 veroverden The Beatles de top 5 in Amerika

Precies een halve eeuw geleden, op 4 april 1964, hielden The Beatles in de Verenigde Staten de top 5 van de de Billboard Hot 100 bezet met vijf platen: Can’t Buy Me Love, Twist and Shout, She Loves You, I Want to Hold Your Hand, and Please Please Me. Niet voor niets spraken de Amerikanen over de British Invasion.

beatles
de Billboard Hot 100 (4 april 1964)

The Beatles waren niet de enige succesvolle Britten. The Dave Clark Five, The Kinks, The Rolling Stones, en The Who veroverden ook hoge posities in de Billboard Hot 100.

de kijkdoos van Méliès

gekeken en geluisterd naar: Le voyage dans la lune van Air (2012)

air CD 2012Regelmatig schrijven hedendaagse componisten filmmuziek bij zwijgende films uit de pionierstijd. Zo zag ik begin dit jaar bij de Frans-Duitse zender ARTE Fantômas (1913) en Das Cabinet des Dr. Caligari (1920) met een hedendaagse score. Het Franse duo Nicolas Godin en Jean-Benoît Duncke, beter bekend als Air componeerde in 2011 muziek bij Le voyage dans la lune (1902).

Fragmenten uit dit aanstekelijke knutselfilmpje van de legendarische Franse filmmaker Georges Méliès (1861-1938) zag ik onlangs nog in de finale van Hugo (2011) van Martin Scorsese. Hugo is de verfilming van de historische roman The Invention of Hugo Cabret (2007) van Brian Selznick met het leven van Georges Méliès als uitgangspunt.

Le voyage dans la lune laat duidelijk zien dat film (die toen nog “levende beelden” heette) in het prille begin van de twintigste eeuw een echte kermisattractie was. Wanneer je de revuemeisjes ziet die de maanraket in een “dikke Bertha” duwen, waan je je in een théâtre du Vaudeville. De beelden zijn stuk voor stuk met de hand ingekleurd. Het knip-en-plak-werk is duidelijk te zien. Soms lijken het plaatjes uit een poesiealbum die tot leven komen.

Méliès maakte zijn fantastische filmpjes in de nadagen van het Belle Epoque. Dat zijn maanraket sprekend leek op het wapentuig dat in 1914 met geweld losbarstte, kon hij pas achteraf zien. Na het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog zou Méliès niets meer produceren en zijn werk raakte in de vergetelheid. In de jaren twintig kreeg hij herwaardering van de surrealisten. Hij maakte dat gelukkig zelf nog mee.

twee minuten uit een ingekleurde versie
van Le voyage dans la lune
Air – Le voyage dans la lune
According to a press release, the album takes its inspiration from the classic 1902 silent science fiction film A Trip to the Moon (Le voyage dans la lune) by Georges Méliès. A fully restored version of the film is currently playing at film festivals worldwide. Air composed an original score for this new film version of the film. A free three-minute film excerpt featuring the song “Sonic Armada” was made available for one week in early December 2011 in conjunction with a pre-order offer. The digital version of the album along with the newly restored and colourised sixteen-minute film was released as a strictly limited edition.
 
Bron: en.wikipedia.org

de mooiste maanreis uit de filmgeschiedenis [ filmkrant.nl ]