Categorie archief: muziek

t’is wel een beetje raar, 52 jaar

vandaag is het 52 jaar geleden dat de filmopnamen
voor Hard Day’s Night (1964) klaar waren

In 1981 brak Doe Maar definitief door met zijn eerste grote hit 32 jaar (sinds 1 dag of 2). “t’is wel een beetje raar, 32 jaar” staat sindsdien in ons nationale collectieve geheugen gegrift. Ik was 18 en kon me er nog geen voorstelling maken hoe het was om 32 jaar te zijn, maar dat trillend op mijn benen staan ging mij af en toe wel goed af.

22 maart 1964

De Doe Maar-mania werd vaak vergeleken met de Beatlesmania twintig jaar eerder. Inmiddels ben ik 52 jaar en ligt 32 jaar ver achter mij. Wel een beetje raar.

De tracks voor A Hard Day’s Night werden opgenomen tussen 29 januari en 2 juni 1964. De filmopnamen duurden van 2 tot en met 31 maart 1964. Tijdens deze opnamen leerde George Harrison zijn grote liefde Pattie Boyd kennen. Paul McCartney vertelt hoe dat ging: “We got on a train at Marylebone Station one day and the train took off – and suddenly we were in a film! And in the film there were little schoolgirls in gym-slips, who were actually models, and we were quite fascinated with them – George even married one: Pattie Boyd.” (Bron: beatlesbible.com) George Harrison zou voor Pattie Boyd in 1968 een van de mooiste lovesongs aller tijden schrijven: Something.

A Hard Days Night [ en.wikipedia.org ]

Ivanhooo!

gezien op BBC2: Ivanhoe (1952)

IvanhoeNa 1950 dwong de oprukkende televisie de grote Amerikaanse filmmaatschappijen tot een tegenoffensief. Er werd van alles bedacht om het publiek thuis voor de buis weer terug naar de bioscoop te lokken. Technicolor, 3D, supercinemascope en andere technische innovaties moesten de bioscoopfilm een tweede leven geven. Alle registers werden opengetrokken. Reusachtige filmsets, indrukwekkende decors en duizenden figuranten maakten van film weer het spektakel dat je alleen in de bioscoop maximaal kon ervaren. Niet alleen in Amerika was de epic in de jaren vijftig een fenomeen, ook in Engeland. Ivanhoe (1952) is weliswaar nog in de traditionele aspect ratio 1.37 : 1 opgenomen, maar wél in Technicolor en in 1952 was dat voor het Engelse publiek nog een hele belevenis.

Wat mij opvalt bij de meeste historische epische films uit de jaren vijftig, is dat deze de geest van de negentiende eeuw ademen. Nu is Ivanhoe (1820) ook een van de eerste historische romans uit de negentiende eeuw, dus het is dan niet raar dat de geest van de negentiende eeuw meewaait. Ook Ben Hur (1880) en Quo Vadis (1895) zijn romans uit de negentiende eeuw en dat is in de verfilmingen zichtbaar.

Ivanhoe
Robert Taylor en Joan Fontaine in Ivanhoe
Hoewel in Technicolor gefilmd is, zien we in 1952 nog altijd fraaie zwart-witfotografie.

Maar The Robe (1953) is een verfilming van een roman uit 1942 en ook deze film vind ik eerder passen in de negentiende eeuw dan in de twintigste eeuw. De historische epische film uit de jaren vijftig is een erfgenaam van het historisme uit de negentiende eeuw. Net als de klassieke schoolplaat probeert deze het verleden “wie es eigentlich gewesen ist” tot leven te brengen. En dat is een ideaal uit de negentiende eeuw, dat het verleden tracht te objectiveren. Maar ook het romantiseren hoort erbij.

De historische epische film uit de jaren vijftig is een erfgenaam van het historisme uit de negentiende eeuw

Historisme was in de negentiende eeuw enerzijds gekoppeld aan het wetenschap: het objectiveren van het verleden, met andere woorden: het verleden op een één-op-éénverhouding te presenteren. Anderzijds was historisme gekoppeld aan de politieke agenda die nationalisme heet. In Ivanhoe (1820) is dat duidelijk. Het verhaal speelt zich in een periode dat in Engeland de Saksen door de Normandiërs onderdrukt werden. Tijdgenoten van Sir Walter Scott wisten precies dat hij met de Saksen de Engelsen en met de Normandiërs de Fransen bedoelde. In 1820 was Frankrijk voor Engeland nog altijd de oude vijand. Richard Leeuwenhart (1157-1199) is in het boek de mysterieuze zwarte ridder, maar in de film wordt deze rol eerder door Ivanhoe gespeeld.

Ivanhoe
Elisabeth Taylor en Robert Taylor in Ivanhoe

De filmmuziek voor Ivanhoe werd geschreven door Miklós Rózsa. Met veel schallend koper en tromgeroffel, met name in de toernooiscène. De bombastische muziek maakt Ivanhoe tot een onvervalste jaren ’50 epic. De ouverture werd genomineerd voor een oscar.

With Richard Thorpe’s Ivanhoe (1952) Miklós Rózsa created a template that would guide him through several medieval/Renaissance romances during his M-G-M years. These included Young Bess, Knights of the Round Table, The King’s Thief and Diane, culminating in his masterpiece in the genre, El Cid. He began with research on music of the period (just as he had done with Quo Vadis), then wove a colorful tapestry of themes that combined period melodies with original tunes, harmonized and blended in a seamless score paying homage to history but distinctly in Rózsa’s own contemporary voice.
 
Bron: filmscoremonthly.com

Ivanhoe [ imdb.com ]

back to the seventies [ 3 ]

vanmorgen om negen uur gaat de Top 2000 van start

Traditioneel wordt het jaar afgesloten met de sentimental journey van de Top 2000. Gelet op het publiek in het Top 2000 stamcafé is de Top 2000 vooral een feestje van vijftigplussers. Dat weerspiegelt zich ook in de top 10. Zeven platen komen uit de jaren zeventig!

Top 2015
Zeven platen uit de Top 10 komen uit de jaren ’70

De jaren ’70 is ook mijn decennium. Tussen 1974 en 1980 nam ik bijna wekelijks cassettebandjes op. De uitzending van de top 100 op Eerste Kerstdag was voor mij veertig jaar geleden al een happening. Het bandje met de Top 100 uit 1975 heb ik nog altijd bewaard.

Top 100 1975
Het cassettebandje opgenomen op tweede kerstdag 1975 met onderstaande nummers. Nummer 2 en nummer 9 van de top 2000 zijn platen uit 1975, maar kwamen niet voor in de Top 100 van 1975. Bohemian Rapsody stond er nog niet in omdat dit nummer pas in januari 1976 een eerste plaats in de hitparade bereikte. En Wish you were here zou pas vele jaren later bij het grote publiek bekend worden.

82. I can do it – Rubettes 80. You Talk too much – Spookey and Sue 77. Child in Time – Deep Purple 74 Get Down Tonight – KC and the Sunsihne Band 72 Ce Soir – Golden Earring 65 Calypso – John Denver 63 Make me Smile – Steve Harley and Cockney Rebel 60 The Lady of the night – Donna Summer 58 Reach out and I’ll be there – Gloria Gaynor 42 Everything’s the same – Billy Swan 39 Dolanes Melody – Paul de Senneville 37 Killer Queen – Queen 36 Als de dag van toen – Reinhard Mey 34 Stan the Gunman – Hank the Knife and the Jets 33 Tribute to Buddy Holly – Mike Berry 32 L’l'Lucy – Mud 30 Marietje – Hydra 29 Dansez maintenant – Dave 28 Sugar Candy Kisses – Mac and Katie Kissoon 26 Guus - Alexander Curly 23 Sailor - Sailor 21 Ramaya - Afric Simone 20 Kiss me Kiss your Baby – Brotherhood of Man

Top 100 van 1975

We are the robots

gisteren gezien op Canvas: Kraftwerk – Popart (2013)

Mensch MachineMijn eerste herinnering aan Kraftwerk gaat veertig jaar terug met Autobahn. Het nummer roept een eentonige ervaring op die ik in 1975 maar al te goed kende. Jaarlijks reden wij van Emmerich naar Basel een dag lang over de Deutsche Autobahn en twee weken later weer een hele dag terug.

Rond 1980 moet ik voor het eerst naar Man Machine geluisterd hebben, waarin het concept Kraftwerk zich ten volle ontwikkeld heeft. Alleen de LP-hoes was al heel bijzonder: de bandleden stonden en profil afgebeeld, alles was rood en zwart, met diagonalen, scherpe hoeken en blokletters. Ik wist toen nog niet dat deze stijl bekend staat onder de naam constructivisme. Nu zou het retro zijn, maar 35 jaar geleden vond Kraftwerk de avant garde opnieuw uit.

Kraftwerk – Popart (2013)
This is the amazing story of how a group of reclusive Rhineland experimentalists became one of the most influential pop groups of all time – a celebration of the band featuring exclusive live tracks filmed at their Tate Modern shows in London (Feb 2013), interwoven with expert analysis, archive footage of the group, newsreel of the era and newly-shot cinematic evocations of their obsessions. With contributions from Derrick May, Holger Czukay, Francois Kevorkian, Neville Brody, Paul Morley, Peter Boettcher, Caroline Wood and more.
 
Bron: imdb.com

Kraftwerk – Popart [ imdb.com ]

de ziel van The Beatles

50 jaar geleden doken The Beatles de studio in
voor de opnamen van Rubber Soul (12 oktober – 15 november 1965)

Ruber SoulToen ik Rubber Soul eind jaren tachtig kocht, was deze plaat al bijna 25 jaar een klassieker. Ik ben blij dat ik ‘m op vinyl heb, want dat verbindt mij meer met het origineel uit 1965. Ik kan de hoes vasthouden, de tekst op de achterkant lezen zoals op 3 december 1965, de dag waarop Rubber Soul verscheen. Voor The Beatles, maar ook voor de popmuziek zou er een nieuw hoofdstuk beginnen. De vloeibare letters van het logo en de foto op de voorzijde (genomen met een fisheye lens) wijzen vooruit naar het psychedelische jaar 1966.

Hoewel het niet als een concept album bedoeld was, wordt Rubber Soul soms wel gezien als de geboorte van het concept album. In Revolution in the head van Ian MacDonald markeert deze LP het einde van de eerste periode (Going Up) en het begin van de volgende periode (The Top) in de geschiedenis van The Beatles.

Rubber Soul
de achterkant van Rubber Soul (1965)

Met de opvolger Revolver wordt de sprong in het diepe gemaakt. LSD blijkt een spirituele gids, zoals we goed kunnen horen in Tomorrow never knows. Met Rubber Soul en Revolver vinden The Beatles zichzelf opnieuw uit.

Side One
Drive My Car – Norwegian Wood (This Bird Has Flown) – You Won’t See Me – Nowhere Man – Think For Yourself – The Word – Michelle
 
Side Two
What Goes On – Girl – I’m Looking Through You – In My Life – Wait – If I Needed Someone – Run For Your Life

Ruber Soul [ thebeatles.com ] | Rubber Soul [ nl.wikipedia.org ]