Hedendaagse kunst blijft vaak gevangen in een gesloten circuit van kunststudenten, kunstenaars en degenen die in de kunstensector werkzaam zijn. Tentoonstellingsmakers staan even zo vaak voor de moeilijke opgave om de hedendaagse kunst onder de aandacht van een bre(e)d(er) publiek te brengen. Om de drempel te verlagen wordt de kunst soms letterlijk onder het volk gebracht en gaat ze de straat op. Als Mohammed niet naar de berg komt, komt de berg wel naar Mohammed. Maar wanneer je een beeld gewoon op straat plaatst, loopt het volk daar weer gemakkelijk aan voorbij. Het beeld zou eigenlijk pootjes moeten krijgen …

Anna Tilroe, de algemeen directeur van Sonsbeek 10 heeft ervoor gekozen om de beelden van Sonsbeek 10 in een processie door de stad te laten dragen, net zoals vroeger relieken, beelden van heiligen of (wonder)iconen één keer per (zoveel) jaar aan het gehele volk getoond werden. Een processie is van oorsprong een religieuze gebeurtenis waarin het volk via een heilig voorwerp met de hemel verbonden wordt. Deze plechtstatigheid wordt door Sonsbeek 10 ook gezocht. Uitdrukkelijk mocht het geen carnavalsoptocht worden waarin de religieuze processie heden ten dage is ontaard. wéll moest het een publiekstrekker worden met tromgeroffel en passende muziek.

Als deelnemer aan een processie beleef je eigenlijk een omgekeerde processie: in plaats van dat je de beelden aan je voorbij ziet trekken, zie je het publiek aan je voorbijgaan. De processie-ervaring heeft zo twee kanten, die van de omstanders en die van de meelopers, en toch maakt al het volk deel uit van deze ene ervaring. Omdat ik geen gemakkelijk mens ben en graag nadenk over alles wat vanzelfsprekend lijkt, kon en wilde ik enkele bespiegelingen over kunst en religie niet van mij afhouden. Het meelopen zelf was voor mij eigenlijk niet zo gewoon. Precies twee weken geleden liep ik nog mee in een heel andere processie bij de Byzantijnse kapel in Nijmegen, waar een Russische parochie diensten viert. Deze processie-ervaring van ‘het samen-dragen’ ken ik goed en deze is heel specifiek verbonden met het christelijk geloof. Maar wat is eigenlijk het doel van de grandeur-processie? Het onder de aandacht brengen van Sonsbeek 10 onder nietsvermoedend koopvolk en de opgetrommelde media? Ongetwijfeld ook.

Maar dit doel, aandacht vragen, zegt nog niets over de inhoud van de beelden. ‘Grandeur’ is het thema en bindmiddel van Sonsbeek 10 Maar wat wordt daar precies mee bedoeld?

Deze ‘volstrekt eigen wijzen’ waaieren zover uiteen, dat het weer overal en nergens over lijkt te gaan. Zoveel individualisme moet bij elkaar gehouden worden. In de hedendaagse kunst gebeurt dat steeds vaker met de mantra van community art. Wanneer we in het ik-tijdperk weer elkaar zoeken, vinden we vaak vormen uit het verleden die een relgieuze oorsprong hebben. De grandeur-processie was voor mij zo’n vorm uit het verleden, losgewrikt uit de bedding van het christelijk geloof. Door de kakafonie van ‘volstrekt eigen wijzen’, hoorde ik voornamelijk één boodschap: “aandacht voor kunst a.u.b!” Daar is niets mis mee natuurlijk, maar een processie is in wezen veel rijker aan betekenis. Ik heb geen heimwee naar het rijke roomse leven, maar ik verlang wel naar een gedeeld geloof dat een samenleving bezield verband geeft.

Nadat we plechtig door de nauwe en snikhete straten waren geschreden, mondde de processie tenslotte uit op het kerkplein. Door al het volk dat zich op de markt verzameld had, was de Eusebiustoren voor mijn gevoel nog imposanter geworden. Als afsluiting stond een meezinger met Eric Mesie gepland op muziek van Guus Tangelder en een nogal bloedeloze tekst van Hanz Mirck. Maar het publiek gaf zich niet over. Pas toen Mesie , schijnbaar met tegenzin de Toontje Lager-klassieker ‘Stiekem met je gedanst’ nog moest zingen, kwam er bij sommigen nog wat los. Nostalgie werkt blijkbaar krachtiger dan goedbedoeld maar geforceerd gemeenschapsgevoel.

Song Grandeur

Ik zoek de kleur, grandeur
ik zoek een lied dat iedereen zingt

wie samen durft te zingen
merkt dat het verder draagt
wie samen durft te zingen
voelt hoe de wereld om je ademhaalt

tekst : Hans Mirck

Samen met het gilde van het Domein en stichting Beleven hopen we volgende week zondag in een processie op plechtige wijze een beeld van de Japanse kunstenares Yasue Maetake door het centrum van Arnhem naar zijn bestemming te dragen. Om de kunst dichter bij het publiek te brengen, is een extra koopzondag ingelast.

In de zomer van 2008 vindt in het prachtige Park Sonsbeek in Arnhem de 10e Sonsbeek internationale beeldententoonstelling plaats onder de titel „Grandeur’. Artistiek directeur Anna Tilroe heeft 28 internationale kunstenaars van wereldfaam uitgenodigd om op bijzondere wijze het streven naar menselijke grootsheid te verbeelden.
 
Een tentoonstelling over de drang, de droom, het conflict en de strijd die aan dit streven zijn verbonden. De kunst toont „Grandeur met een menselijke maat’. De inwoners van Arnhem dragen de kunstwerken in een schitterende Processie door de straten van de stad. Zo zoekt Sonsbeek 2008 de betrokkenheid van de samenleving bij de kunst. De Processie op 8 juni vormt de prelude op de officiële opening. Niet alleen in de stad Arnhem, maar ook in de regio en op nationale schaal is het enthousiasme voor Sonsbeek 2008 groot. Verschillende musea en kunst­ en cultuurinstellingen haken met eigen projecten bij Sonsbeek 2008 aan. Daardoor ontstaat een bruisend cultureel evenement waarvan Sonsbeek het kloppend hart is.
 
Bron: kunst.nu

Sonsbeek 2008 | deelnemende kunstenaars

Nindityo Adipurnomo – Eylem Aladogan – El Anatsui – Willem Boshoff – Brody Condon – Johan Creten – Michel François – Thomas Houseago – Hans van Houwelingen – Rini Hurkmans – Mella Jaarsma – Yasue Maetake - Matthew Monahan – Serge Onnen – Jean-Michel Othoniel – Rona Pondick – Charlie Roberts – Fernando Sánchez Castillo – Tomas Saraceno – Lara Schnitger – Alain Séchas – Johan Simons – Steiner / Lenzlinger – Joseph Sumégné – Ana Maria Tavares – Marijke van Warmerdam – Stephen Wilks

sonsbeek2008.nl | Kunstwerken Sonsbeek 10 gedragen door de stad [De Gelderlander]