Categorie archief: architectuur

de Mus is terug

de Mussenfabriek in Veenendaal lijkt er weer te staan

Vijfentwintig jaar geleden bood de leegstaande Hollandiafabriek aan het Verlaat in Veenendaal onderdak aan een ateliergroep waarvan ik deel uitmaakte. Op het hoogtepunt in 1986/87 werkten er bijna twintig kunstenaars en studenten van de kunstacademies in Utrecht, Amersfoort en Arnhem. Na 1990 kwam de fabriek definitief leeg te staan. Nu vormt de Mussenfabriek een markante hoek in het cultureel centrum de Brouwerspoort. De gemeente Veenendaal wilde het industrieel erfgoed uit 1918-26 behouden en liet de oostelijke en noordelijke gevel en een deel van de pijp overeind staan.

Mussenfabriek
de Hollandiafabriek voor en na de herrijzenis. Midden de verdieping waar ik tussen 1984 en 1988 een atelier had. Onder de situatie in 2008 toen alleen nog de gevel overeind stond.
Veenendaal kende vroeger een uitgebreide wolindustrie, die in de tweede helft van de 20ste eeuw geheel is verdwenen. De Hollandia Wol- en Kousenfabrieken (Firma Gebroeders Van Leeuwen) was lokaal bekend als ‘de Mus’ of ‘de Mussenfabriek‘. Na jarenlange leegstand kon van het historische pand alleen de karakteristieke gevel en de fabrieksschoorsteen behouden blijven. Deze zijn in hun oorspronkelijke luister gerestaureerd. Het directiegebouw is gerealiseerd in de jaren 1918-1926 naar ontwerp van de architecten B. van Kreel en J.Ph. Ilmer. Het vormt met de schoorsteen een gemeentelijk monument. Het karakteristieke complex is door gezamenlijke inzet van gemeente, Bouwcombinatie Brouwerspoort en de Veenendaalse woningbouwcorporaties SIB Woonservice en Patrimonium behouden.
 
Bron: bam.nl

brouwerspoort.nl

verpletterend

de plafonds in het dogepaleis van Venetië

DogepaleisOok tijdens ons bezoek aan Venetië wisten we wat we zouden gaan missen. En wilden missen. Bijvoorbeeld een bezoek aan het dogepaleis. In 1977 had ik dat met mijn vader en mijn broer al bezocht en de indruk was zo verpletterend geweest (mijn broer hield er een verpletterende hoofdpijn aan over) dat ik sindsdien geen behoefte meer heb aan een overdosis Venetiaanse krachtpatserij. Verpletterend zijn vooral de plafonds van de grote zalen in het dogepaleis. Hier zijn de tegenvoeters van Tiepolo aan het werk geweest. Je krijgt beslist geen uitzicht op een roze hemel die het dak openbreekt, maar je hebt eerder het gevoel verpletterd te worden onder het monsterlijke profiel van een enorme schoen. Michaela en ik besloten niet naar binnen te gaan en kijken nu virtueel rond. Naast de sala del maggior consiglio staan ook de sala dello scrutinio, de sala del senato en de sala del collegio open voor een virtueel bezoek.

Dogepaleis
virtueel bezoek aan de sala del maggior consiglio met Arounder.com
Dogepaleis
Gabriel Bella (1730-1799)
la sala del senato, vóór 1792. Bella beschikt beslist niet over ‘sprezzatura’ maar zijn bijna naïeve voorstellingen bieden een prettig tegenwicht bij alle Venetiaanse krachtpatserij

Palazzo Ducale [ museiciviciveneziani.it ]

Bayern – Italien [ 2 ]

drie weken geleden reisden we door de Alpen naar Venetië

Via Claudia AugustaDe Via Claudia Augusta loopt van Augsburg naar Venetiëover een lengte van 600 kilometer. De ontelbare kunstenaars die sinds de zestiende eeuw vanuit het Noorden hun Grand Tour naar Italiëmaakten, moeten deze route gevolgd hebben. Bovendien nog talloze diplomaten en handelsreizigers. De koopman uit Würzburg bijvoorbeeld die voor prins-bisschop Karl Philip von Greiffenklau contact moest leggen met de frescoschilder Giovanni Battista Tiepolo. Omdat we onze reis naar Venetiëin Würzburg waren begonnen, reisde ik in gedachten met hem mee, terwijl ik mij probeerde voor te stellen hoe die reis in 1750 moet zijn geweest. Veel kunstenaars en schrijvers hielden een dagboek bij van hun reis naar het Zuiden. Zo heeft Goethe een beroemd verslag geschreven over zijn Grand Tour, die hij begon in september 1786. Wij volgden Goethe’s reis per postiljon naar Venetië in omgekeerde volgorde op de terugweg: Padua, Vicenza, Verona, Rovereto, Trento, de Brenner, Innsbruck, Mittenwald. Deze (gele) route valt ten dele samen met de Via Claudia Augusta. Heen volgden wij de (oranje) route: Augsburg, Füssen, Resschenpas, Merano, Bolzano, Trento, Vicenza, Venetië.

Goethe kwam op 28 september 1786 in Venetië aan. Het duurde nog elf jaar voordat Napoleon een einde maakte aan de onafhankelijkheid van de eens zo machtige republiek. De laatste doge van VenetiëLudovico Manin (1789-1797) kwam aan de macht toen er in Europa een nieuw tijdperk begon. Met het einde van de Republiek Venetië in 1797 ging een oude wereld verloren.

Venezia
met de klok mee: Chiesa San Barnaba, Rialto, Canal Grande en San Polo
Goethe in Venedig
Ich fand leicht den großen Kanal und die Hauptbrücke Rialto; sie besteht aus einem einzigen Bogen von weißem Marmor. Von oben herunter ist es eine große Ansicht, der Kanal gesäet voll Schiffe, die alles Bedürfnis vom festen Lande herbeiführen und hier hauptsächlich anlegen und ausladen, dazwischen wimmelt es von Gondeln. Besonders heute, als am Michaelisfeste, gab es einen Anblick wunderschön lebendig; doch um diesen einigermaßen darzustellen, muß ich etwas weiter ausholen.
 
Bron: Goethe, Italienische Reise 1786
Venezia
het Canal Grande met de Maria della Salute
Goethe in Venedig
Die beiden Hauptteile von Venedig, welche der große Kanal trennt, werden durch die einzige Brücke Rialto miteinander verbunden, doch ist auch für mehrere Kommunikation gesorgt, welche in offenen Barken an bestimmten Überfahrtspunkten geschieht. Nun sah es heute sehr gut aus, als die wohlgekleideten, doch mit einem schwarzen Schleier bedeckten Frauen sich viele zusammen übersetzen ließen, um zu der Kirche des gefeierten Erzengels zu gelangen. Ich verließ die Brücke und begab mich an einen solchen Überfahrtspunkt, die Aussteigenden genau zu betrachten. Ich habe sehr schöne Gesichter und Gestalten darunter gefunden.
 
Bron: Goethe, Italienische Reise 1786
Venezia
impressies, 6-7 juli 2010
Goethe in Venedig
Alles, was mich umgibt, ist würdig, ein großes respektables Werk versammelter Menschenkraft, ein herrliches Monument, nicht eines Gebieters, sondern eines Volks. Und wenn auch ihre Lagunen sich nach und nach ausfüllen, böse Dünste über dem Sumpfe schweben, ihr Handel geschwächt, ihre Macht gesunken ist, so wird die ganze Anlage der Republik und ihr Wesen nicht einen Augenblick dem Beobachter weniger ehrwürdig sein. Sie unterliegt der Zeit, wie alles, was ein erscheinendes Dasein hat.
 
Bron: Goethe, Italienische Reise 1786