Op de omslag van het droomdebuut van de jonge Italiaanse schrijver Paolo Giordano (*1982) staat een intrigerend zelfportret van de Nederlandse fotografe Mirjam Rooze. Het meisje met de priemende blik deed mij onmiddellijk denken aan Giorgia, het psychisch gestoorde meisje uit La Meglio Gioventú gespeeld door Jasmine Trinca (*1981). Zo was er in mijn hoofd een connectie ontstaan tussen het Italiaanse familie epos van Marco Tullio Giordana en het boek van Paolo Giordano. Misschien had ik daarom ook hoge verwachtingen van de verfilming van La solitudine dei numeri primi… Michaela bracht dit weekend de DVD mee naar huis en we keken er gelijk naar. De eenzaamheid van de Priemgetallen is een erg rommelige film geworden, die door de vele timelaps zeer moeilijk te volgen is. Er wordt rap heen en weer gesprongen tussen 1984, 1991, 2001 en 2008 waardoor the coming of age story hopeloos ten onder gaat. Regisseur Saverio Costanzo lijkt een flitsende partyscene vol hypnotiserende trance en lichteffecten te hebben ingelast om de vele trage scenes te compenseren. De finale is uitgesproken langdradig. Lees het boek!

recensie in het Parool | recensie in Trouw | trailer

Twee maanden geleden bezochten we o.a. Tübingen en Heidelberg en maakten we een reis langs een aantal plaatsen die in het leven van Martin Heidegger een belangrijke rol gespeeld hebben: Meßkirch , Todtnauberg en Konstanz. Freiburg hebben we bewaard voor een volgende reis. Om na te genieten van Tübingen en Heidelberg én om alvast vooruit te kijken naar Freiburg heb ik de literaire reisgids Tübingen, Heidelberg, Freiburg gekocht. In deze gids aandacht voor Dichters en Denkers als Hölderlin, Hegel, Schelling, Uhland, Mörike, Hauff, Baur, Vischer, Hesse, Kurz en Bloch (Tübingen), Brentano, Von Arnim, Von Eichendorff, HaverSchmidt, Weber, Jaspers, Arendt en Gadamer (Heidelberg) en Hebel, Heidegger en Kaschnitz (Freiburg).

lubberhuizen.nl

Op de laatste en snikhete middag van juni loodste de Garmin ons vanuit Ascona over een smalle weg de berg op. “Zonder boordnavigatie hadden we het nooit gevonden”, dacht ik toen we tenslotte stilhielden voor de ingang van de Monte Verità. Vijfentwintig jaar geleden had ik voor het eerst over de kunstenaarsberg aan het Lago Maggiore gelezen in de uitgebreide studie die Harald Szeemann eind jaren zeventig had gemaakt. De kunstenaarskolonie die zich hier aan het begin van de twintigste eeuw gevestigd had, was een hippiecommune avant la lettre. Honderd jaar later is de Berg der Waarheid een chique lokatie waar bedrijven peperdure arrangementen met managementguru’s, theerituelen en luxe overnachtingen kunnen boeken. Enno van der Eerden heeft over de geschiedenis van de Monte Verità Ascona – Bezield Paradijs geschreven dat in juni in de reeks literaire steden bij Uitgeverij Bas Lubberhuizen is verschenen. In De Avonden spreekt hij met Anton de Goede over zijn boek.

monteverita.org