in Museum het Valkhof in Nijmegen, nog tot 18 maart 2007
Vanmiddag bezocht ik met mijn broer de tentoonstelling in het Museum het Valkhof over de opgravingen in Herculaneum. Vijfentwintig jaar geleden bezochten we samen het zusterstadje van Pompeï. Dat was toen nog grotendeels bedolven onder een dikke laag lava en as die op sommige plaatsen wel 25 meter dik was. Diep onder de grond bevond zich wel een gangenstelsel dat de koning van Napels in het midden van de achttiende eeuw had laten graven, om een groot aantal kunstwerken naar boven te halen. Twee eeuwen later bleek tijdens het blootleggen van de ruïnes dat deze onderneming rampzalig is geweest: het gangenstelsel had zich dwars door muren heengevreten, soms bekleed met kostbare mozaieken. Nu worden het Bourbongaten genoemd, om Carlo III van Bourbon, de Spaanse koning van Napels te gedenken.
In Herculaneum werden in tegenstelling tot Pompeï nauwelijks lichamen gevonden. Pas in 1982 werden aan de zee een aantal boothuizen opgegraven waarbij vele lichamen werden gevonden. De vluchtende inwoners hadden zich daar nog proberen in te schepen, maar werden door de lava, brokstukken en dampen spuwende vulkaan ingehaald. Een van de aangrijpendste ‘objecten’ op de tentoonstelling zijn de skeletten van een man, een jonge vrouw en jongen van ongeveer 15 jaar die in een van de botenhuizen zijn gevonden. Net als in Pompeï verraden de houdingen het drama. Daarbij komt nog dat de jongen een vergroeid opperbeen had waardoor hij waarschijnlijk moeilijk kon lopen…
Een groep van zo„n 300 mensen wachtte nog en zocht bescherming in de boothuizen. Anderen probeerden een grote boot die op het strand lag te water te laten, toen om 1 uur ’s nachts een gloeiend hete wolk van 500 ºC van as, vulkanische stenen en gas over de stad raasde. De nog op redding wachtende inwoners hadden geen schijn van kans.De bewoners stierven doordat ze de gloeiend hete as en de gassen inademden: ze kregen een thermische shock. Door blootstelling aan de immense hitte verdampte in enkele seconden het lichaamsvocht.
De vluchtelingen op het strand waren op slag dood, letterlijk getroffen door de „brandende wolk„. De mensen in de boothuizen zaten beschut, maar ademden de fijne en gloeiend hete as in en stikten. Vervolgens werd de stad getroffen door nog eens vijf van dergelijke pyroclastische golven.
Bron: museumhetvalkhof.nl
Thuisgekomen toch maar eens een kijkje genomen op de site denkvooruit.crisis.nl
De Japanse galerie Nukaga uit Tokyo bezit de volledige reeks van Le Antichità di Ercolano Esposte die verscheen tussen 1754 en 1792 op initiatief van koning Carlo III van Napels. De collectie gravures is in Japan gedigitaliseerd en nu online toegankelijk De opgravingen die vanaf het midden van de achttiende eeuw in Herculaneum en Pompeï werden ondernomen, zouden grote invloed hebben op het classicisme dat tussen 1770 en 1830 in de mode was. De Duitse archeoloog Johann Winckelmann speelde daarbij een leidende rol. In de laatste zaal van de expositie wordt hier aandacht aan geschonken.
Pink Floyd – Live At Pompeii – The Director’s Cut
Overigens heeft Pink Floyd zie stukje van zaterdag 16 december (hieronder) in 1971 een legendarisch concert gegeven in de arena van het nabij gelegen Pompeï.Op de Director’s Cut die ik vorig jaar op DVD kocht, staan ook computersimulaties uit 1998 van de beroemdste vulkaanuitbarsting uit de geschiedenis, die nu ook in het Valkhof Museum te zien zijn.
The year 2006 marked several dates related to Fyodor Dostoyevsky, such as the 125th anniversary of his death, the 160th birthday of his wife Anna, the 145th anniversary of his novel „The Insulted and Humiliated,„ the 140th anniversary of „Crime and Punishment,„ the 135th anniversary of „The Devils,„ and the 125th anniversary of „The Brothers Karamazov.„ Bishop Hilarion of Vienna and Austria, representative of the Moscow Patriarchate to the European institutions shares his views on Christian contents in the great author’s creative work with Interfax-Religion.
However, all these shortcomings do not reduce Dostoyevsky’s importance as a greatest writer in the history of humanity. He managed to penetrate into the innermost depths of the human being, to raise the most difficult and important questions about the meaning of life, God’s existence and the relationship between human freedom and God’s justice. After he had served his term of hard labour he remained a deeply believing person and Orthodox Christian till his death. Yet, judging by his works, the question of God’s existence remained open to him. The main story of all his novels, „Crime and Punishment,„ „The Devils,„ or „The Brothers Karamazov,„ is that of whether God exists. The scale of moral values offered to the human beings depends on the answer to this question. That is why one of his characters says: „If there is no God, anything is permitted.„ In other words, if there is no God, there is no absolute scale of moral values, and all the values are relative. I think that Dostoyevsky’s power is in that he showed in all his works that salvation and morality are impossible without God. Only faith in God guarantees moral survival of every human being and all humanity. I had believed in God even before I got to know Dostoyevsky’s works, but the author contributed to my growing in the faith, in Orthodoxy.
Stel, een man heeft een vrouw leren kennen, maar nog nooit gezien. Ze schrijven elkaar. Op een keer laat zij weten: ‘Als je wilt dat ik jouw vrouw word, moet je iedere zaterdag bloemen voor mij kopen.’ Ze stelt haar eisen. Nou, denkt de man, die vrouw heeft veel noten op haar zang… Maar goed, hij laat het gebeuren en op een dag gaat hij naar het station om haar van de trein te halen. Hij ziet haar uitstappen en kan zijn ogen niet geloven. Zo’n lieve, mooie vrouw! En hij bedenkt ter plekke dat hij niet alleen op zaterdag, maar alle dagen bloemen voor haar zal kopen. Begrijp je? Het ‘moeten’ verdwijnt. Je kunt God niet liefhebben omdat het moet. Die liefde wil God bij ons opwekken. Niet omdat Hij dat nodig heeft om gelukkig te zijn, maar omdat Hij wil dat wij gelukkig zijn.”)
Jozef van den Berg (Beers, 1949) was poppenspeler, toneelschrijver en acteur tot hij in september 1989 zijn publiek vertelde dat God hem had gevraagd een voorstelling-over een zoektocht van een acteur naar de schrijver van het stuk-niet langer te spelen, maar te leven. In 1991 verliet hij vrouw en kinderen en trok, met zijn theaterkist, naar Neerrijnen. De eerste twee jaar woonde Van den Berg in het fietsenhok van het gemeentehuis. Toen hij daar moest vertrekken, stelden buurtgenoten een stukje van hun tuin beschikbaar. Daar woont hij nog altijd, in een hutje van twee bij anderhalve meter. Hij leeft van wat mensen hem brengen. Hij bidt, leest, schrijft en luistert ‘naar de zachte stem van God’. 
