Dertien kinderen telde het lutheraanse gezin waarin Rudolf Otto (1869-1937) als twaalfde telg ter wereld kwam. Vader Wilhelm was fabrikant. Moeder overleed toen Rudolf twaalf was. Aan haar droeg hij in 1898 zijn dissertatie over Luthers opvatting van de Heilige Geest op. Otto blikte later terug op zijn nest als “de hechte kring van een eenvoudig en bekrompen milieu. Als schooljongen legt hij belangstelling voor andere godsdiensten aan de dag. Door een rooms-katholieke kameraad laat hij zich over de heiligen voorlichten.
 
In het liberale Göttingen studeert Rudolf Otto godsdienstwetenschap en filosofie. Studiereizen voeren hem naar het Midden-Oosten, Noord-Afrika, India, Birma, China, Japan en Siberië. In brieven en verslagen vertelt hij over zijn ervaringen, doortrokken van een intense beleving: “Ik heb het Sanctus Sanctus Sanctus van de kardinalen in de Sint-Pieter gehoord, het Swiat Swiat Swiat in de kathedraal van het Kremlin en het Holy Holy Holy van de Patriarch in Jeruzalem. In welke taal dan ook, deze woorden, de hoogstverhevene ooit door menselijke lippen gevormd, raken je in het diepst van je ziel, met een machtige huivering het mysterie van die andere wereld die erin verborgen ligt oproepend en openbarend.”

Bron: J.Karels, Rudolf Otto’s meesterwerk “Het heilige” tilt lezers boven denkkaders uit, verschenen in Het Reformatorisch Dagblad

( … ) De kern van deze ervaringen, vol van verrukkelijke huiver is irrationeel van aard en slechts gevoelsmatig te vatten. Om het unieke ervan te beklemtonen, vond de theoloog Rudolf Otto er in 1917 een nieuw woord voor uit: Numineus! Dat wat onuitsprekelijk totaal anders is. In alle leeftijdsfasen kunnen mensen een numineuze ervaring krijgen, maar in de kindertijd is de kans het grootst. Fundamentele structuren van deze ervaringen worden in dit boek aan het licht gebracht.
 
Tjeu van den Berk: Het Numineuze uitgeverij Meinema

Als we niet op weg gaan met een gevoel van ontzag en verbazing, – met wat vaak genoemd wordt: een gevoel voor het numineuze – zullen we niet erg vorderen op de Weg. Toen Samuel Palmer voor het eerst op bezoek kwam bij William Blake, vroeg de oude man hoe hij te werk ging bij het schilderen. “Met angst en beven”, antwoordde Palmer. “Dan zul je het ver brengen”, zei Blake.
 
De Griekse vaders vergelijken de ontmoeting van de mens met God met de ervaring van iemand die in de mist over de bergen wandelt: hij zet een stap vooruit en stelt plotseling vast dat er geen grond meer is onder zijn voeten maar slechts een bodemloze diepte. Ook gebruiken ze het beeld van een man die zich ‘ s nachts in een donkere kamer bevindt: hij opent een vensterluik en wordt verblind door een plotselinge bliksemschicht die hem wankelend achteruit doet wijken. Hetzelfde effect ervaren we wanneer wij oog in oog komen te staan met het levende mysterie van God: een duizeling overvalt ons; al de vertrouwde houvasten vallen weg en we kunnen ons nergens meer aan vastgrijpen; ons innerlijk oog is verblind, al onze gewone opvattingen worden in de war gebracht.
 
uit: De Weg van Christus van vader Kallistos Ware
Uitgeverij Tabor, Brugge 1992