Categorie archief: geschiedenis

26 april 1945

zeventig jaar geleden werd in Berlijn vliegveld Tempelhof ingenomen
Het Achtste Gardeleger onder leiding van generaal Tsjoejkov had in 1943 meegeholpen om het Duitse leger uit Stalingrad te verjagen. Op 22 april 1945 brak Tsjoejkov door de Duitse verdedigingslinie bij Seelower Höhen en rukte op naar Berlijn. Zijn doel was het vliegveld Tempelhof, net buiten het centrum van de stad. Het vliegveld was niet alleen strategisch van belang, maar was ook de laatste ontsnappingsmogelijkheid voor de nazi-leiders in Berlijn. In ondergrondse bunkers stonden vliegtuigen klaar om hen uit de belegerde stad te evacueren. Had Tjoejkov eenmaal het vliegveld veroverd, dan waren ook de overgebleven nazi-kopstukken in handen van de Sovjets. De Duitse verdediging op het vliegveld bestond uit een mengelmoes van SS-eenheden, lokale luchtafweereenheden en het garnizoen van de vliegbasis. Ze boden urenlang hardnekkig weerstand tegen de Sovjet overmacht. Pas na een zwaar luchtbombardement en in allerijl aangevoerd artilleriegeschut werd Tempelhof op 26 april ingenomen.
 
Bron: liberationroute.nl
Tempelhof
Na de inname van Berlijn verschenen er in de stad Russische borden zoals deze, hier met de cyrillische transcriptie van het woord “Tempelhof”
Met ondergronds geparkeerde vliegtuigen klaar voor vertrek, was de Tempelhof luchthaven de laatste ontsnappingsmogelijkheid voor de nazi-leiding en had daarom prioriteit in Tsjoejkovs aanvalsplannen.

TempelhofEen paar dagen later maakte de oorlogsfotograaf Jergeni Khaldei op het dak van de luchthaven een beroemd geworden foto. Hierop poseren Sovjettroepen onder de Sovjetvlag naast de nazi-adelaar. Op 4 juli 1945, de Amerikaanse Onafhankelijkheidsdag, namen Amerikaanse troepen officieel de leiding over in hun bezettingszone in Zuidwest-Berlijn. Nog dezelfde dag kregen ze ook de controle over de luchthaven.
 
Bron: liberationroute.nl

25 april 1915

Honderd jaar geleden begon de Gallipoli campaign door de ANZAC-troepen
anzac stamps
ANZAC day Australia
More than 8,700 Australians and more than 2,700 New Zealanders lost their lives fighting for King and Empire in this ambitious campaign.
First observed in 1916 and commemorated as an official day of remembrance in 1921, Anzac Day commemorates the landing of the troops at Anzac Cove on 25 April 1915. 100 years on a new generation reflects on the events that occurred at Gallipoli, and remembers all New Zealanders who have served their country during times of conflict and peace.
 
The intention of the Gallipoli campaign was to open the Dardanelles strait to the Allied fleets, giving them access to the Ottoman capital of Constantinople to possibly force a Turkish surrender. After nine months of conflict, the ultimately unsuccessful campaign came to an end and the peninsula remained in its defenders’ hands. The effects the Gallipoli campaign had on New Zealand and Australia were devastating. More than 8,700 Australians and more than 2,700 New Zealanders lost their lives fighting for King and Empire in this ambitious campaign. It was through this hardship that the Anzac spirit was born, a comradeship felt and remembered to this day with the annual observance of Anzac Day – 25 April.
 
The second issue in this special five-year stamp and coin programme, 1915 The Spirit of Anzac tells the story of New Zealand’s role in the First World War. Through the Anzac theme we look at the tale of Evelyn Brooke, a nursing matron from New Plymouth. Evelyn was one of more than 500 nurses from New Zealand who served overseas during the war, and the only New Zealand nurse to be awarded the Royal Red Cross and Bar for her services.
 
Bron: stamps.nzpost.co.nz
anzac stamps
ANZAC day New Zealand

anzaccentenary.gov.au | gallipoli2015.dva.gov.au | Naval operations in the Dardanelles Campaign

I will survive

aan het lezen in: Joséphine – verlangen, ambitie, Napoleon (2014)
van Kate Williams – Uitgeverij Prometheus – Bert Bakker

JosephineIn 2014 was het tweehonderd jaar geleden dat Joséphine de Beauharnais (1763-1814) stierf, de eerste vrouw van Napoleon Bonaparte. De Britse historica Kate Williams schreef een biografie over deze ooit machtigste vrouw ter wereld. Toen ik in de VPRO-gids van 18 maart 2014 het artikel des Keizers vrouw van Katja de Bruin las, wist ik al dat ik deze biografie wilde gaan lezen. Na het zien van de tentoonstelling Alexander, Napoleon & Joséphine, kocht ik het afgelopen woensdag in de museumwinkel van het Hermitage in Amsterdam.

Inmiddels heb ik van deze zeer vlot geschreven biografie ruim honderd bladzijden gelezen. Sympathie voor Joséphine heb ik nog niet en verwacht ik ook niet te krijgen. Haar belevingswereld is die van de boulevardpers en de showbusinessrubrieken uit de kranten. Na het schrikbewind van Robespierre vormde ze samen met Therésa Tallien, Juliette Récamier en Fortunée Hamelin de Merveilleuses. Joséphine werd een stijlicoon en heel Parijs wist nu wie ze was.

Les Merveilleuses
Juliette Récamier en Fortunée Hamelin, twee andere it-girls die samen met Joséphine de Beauharnais en Therésa Tallien in Parijs grote bekendheid genoten als Les Merveilleuses

Net als de Spicegirls tweehonderd jaar later, lieten Les Merveilleuses in de jaren negentig van de achttiende eeuw girl power zien en werden ze een rolmodel. Hun girl-power bestond vooral uit seksuele energie. In een maatschappij waarin mannen de dienst uitmaakten, kon de vrouw alleen delen in zijn macht wanneer ze hem wist te behagen. Wanneer ze een invloedrijke man wist te betoveren, kon ze de macht zelfs naar zich toetrekken. Dat is precies wat Joséphine deed. Ze was zes jaar ouder dan Napoleon Bonaparte (1769-1821) en had veel meer seksuele ervaring toen ze hem in 1795 voor het eerst ontmoette. Napoleon was 25, Joséphine 31. Kate Williams schrijft over haar cynische opvatting over liefde:

Romantiek en seks waren voor haar een manier om status en financiële zekerheid te verwerven; het waren transacties die een vrouw moest doen om te overleven.

Kate Williams

Voor overleven had Joséphine een groot talent. Misschien is haar wilskracht het enige dat ik na honderd bladzijden van haar biografie in haar waarderen kan. De manier waarop ze haar wil gebruikt om te overleven, door elke moraal aan de kant te schuiven, laat mijn waardering niet boven de walging uitkomen.

Josephine
Joséphine de Beauharnais liet zich in 1812 tijdens een bezoek in Genève portretteren door de Zwitserse schilder Firmin Massot. Zijn portret wordt beschouwd als de meest waarheidsgetrouwe weergave van haar karakter. Kenmerkend voor haar pose is de glimlach met de stijf opeen geknepen lippen om haar slechte gebit te verbergen. Firmin Massot kreeg opdracht om meer dan dertig kopieën van dit portret te schilderen die Joséphine als cadeautje aan haar relaties kon geven. Bovenstaand exemplaar is een van deze kopieën. Het origineel hangt op de tentoonstelling Alexander, Napoleon & Joséphine.

Joséphine de Beauharnais [ nl.wikipedia.org ]