Ambroise Paré (1509-1590) was een van de grootste chirurgen van de Renaissance. Na Abu’l Qasim al-Zahrawi zou hij de eerste zijn geweest die slagaders afbond bij amputaties en oorlogswonden niet langer met kokende olie behandelde. In de National Library of Medicine ontdekte ik een gedigitaliseerde versie van Les Oeuvvres d’ Ambroise Paré uit 1585 met daarin een gravure van een voor die tijd geavanceerde handprothese.

Ambroise Paré (1509-1590) begon op 19-jarige leeftijd als barbier in het Hôtel-Dieu te Parijs. Toen hij daar ervaring had opgedaan, werd hij in 1537 militair barbier. In 1540 werd hij meester-barbier. Ongeveer tien jaar later kende het college van Saint-Côme hem de titel toe van meester in chirurgie. Hierdoor verwierf hij academische erkenning en daarbij een hogere sociale status. Gedurende ongeveer 30 jaar bleef hij een gewone chirurg, daarna werd hij de eerste chirurg van vier Franse koningen: Hendrik II, Frans II, Karel IX en Hendrik III.

Bron: nl.wikipedia.org

Les Oeuvvres d’ Ambroise Paré [ archive.nlm.nih.gov ]

prenten van Nicholas de l’Armessin in de Shapero Gallery

Sir Ian McKellen, vooral bekend als Gandalf in Lord of the Rings-trilogie, speelt in deze film de rol van Tsaar Nicolaas II, maar kan mij als look-a-like niet overtuigen. Daarentegen zou hij geknipt zijn om Frederik van Eeden te vertolken als er ooit een biopic over deze tijdgenoot van Rasputin gemaakt wordt. De film bevat voor de ingewijde in de Russische geschiedenis enkele storende onjuistheden. Zo is in de film het interieur van Tsarskeo Selo in werkelijkheid dat van het Winterpaleis in Sint-Petersburg. En bij het 300-jarige jubileum van de Romanov dynastie in 1913 verzucht de tsarina dat de tsarevitsj al 12 jaar aan hemofilie lijdt. Maar Aleksej is van 1904 en was toen dus nog geen tien jaar oud. Toch is Rasputin van Uli Edel (bekend van o.a. Christiane F. – Wir Kinder vom Bahnhof Zoo) een indrukwekkende film die drie Golden Globe Awards gewonnen heeft waaronder die voor de beste mini-serie voor televisie.

Rasputin (1869-1916) wordt ook wel eens de “gekke monnik” genoemd, maar het was geen geheim dat hij getrouwd was en anderen noemden hem een religieuze pelgrim en gebedsgenezer. Hij speelde een belangrijke rol aan het hof van de laatste Russische tsaar Nicolaas II en had daardoor direct of indirect mede invloed op de val van het tsarisme en de opkomst van het bolsjewisme.
 
Het verhaal gaat dat Raspoetin door de hemelse moeder was aangeraakt en gevraagd was om naast het bed te verschijnen van de jonge tsarevitsj Aleksej om het bloeden te stoppen. Dit bloeden werd veroorzaakt door de stollingsziekte hemofilie waarbij inwendige bloedingen kunnen ontstaan die niet tijdig stoppen. Tijdens zo’n bloeding leed de tsarevitsj ernstige pijn en afhankelijk van waar de bloeding plaatsvond, kon de jongen zich niet goed bewegen. Zo kwam het vaak voor dat hij tijdelijk niet kon lopen. De prins had deze (erfelijke) ziekte gekregen via zijn moeder, kleindochter van koningin Victoria, die draagster van de ziekte was. Als draagster had zij de ziekte zelf niet, maar kon hem wel via haar genen doorgeven aan haar kinderen.
 
Toen Raspoetin in 1905 in Sint-Petersburg aankwam kwam hij niet direct bij de tsarenfamilie terecht; hij maakte pas in 1907 contact toen de tsarina Raspoetin had opgeroepen.
 
Door zijn grote macht aan het hof en op de Russische politiek en vooral door het feit dat veel mensen hem tijdens de Eerste Wereldoorlog als Duits spion zagen, werd hij vooral door de Russische adel steeds meer gewantrouwd. Hij werd in de nacht van 28 op 29 december 1916 door de Russische prins Felix Joesoepov in diens paleis te Petrograd vermoord.
 
Bron: nl.wikipedia.org

Rasputin vermoord [ nieuwsdossier.nl ] | Rasputin [ moviemeter.nl ]