Omstreeks 02.00 uur rapporteerde de Luftwaffe aan de Heeresgruppe B dat alle bij de aanval op Valkenburg betrokken transportvliegtuigen om X zeit-45 min. waren gestart en dat de 7e Fliegerdivision van Generalleutnant K. Student en de 22e Luftlande Infanteriedivision onder Generalleutnant L.W. graf von Sponeck zonder te zijn beschoten de Nederlandse grens op 2000 meter hadden overschreden.
 
De 22e L.I. bestond uit 10.500 man en daarvan zouden er 3313 landen op Landeplatz I, Valkenburg. Voor het overbrengen en inzetten van de divisie waren twee dagen uitgetrokken. Het doel was Den Haag; de regering, de koningin en de hoogste militaire leiding gevangen te nemen om een capitulatie af te dwingen. Mocht dit mislukken dan verloor deze operatie haar betekenis en restte hun defensieve stellingen tot zij ontzet zouden worden.

Bommenwerpers stegen omstreeks 01.00 uur op van de vliegvelden in Westfalen. Zij koersten naar het westen, hoofdzakelijk over het IJsselmeer en de Waddenzee. Men kon ze niet nauwkeurig waarnemen.
 
430 transporttoestellen, 242 jachtvliegtuigen en 186 bommenwerpers deden aan deze luchtlandingsoperatie mee. Bovendien zouden ook andere Duitse luchtmachteenheden steun verlenen, waardoor ruim duizend vliegtuigen bij deze operatie werden betrokken.
 
Bron: mei1940.nl

“We hadden goede jaren met de Italianen. Toen ik hier in 1941 met het schip aankwam -je moest toen nog met een klein bootje nar het strand- verloor mijn zoontje bij het overstappen een sandaaltje in zee. Onmiddellijk renden twee Italiaanse soldaten het water in om het op te duiken. Dat was mijn eerste kennismaaking met de bezetters.”
 
Ze wijst de weg naaar het musem, ik moet zelf maar eens gaan kijken. In de middaghitte blader ik door de archiefmappen met brieven en instructies van de Italiaanse bezetter uit 1942, foto’s van vrolijk marcherende soldaten, lachende mannen met een meisje op de motorfiets, en dan een stel clandestiene opnamen van diezelfde jongens, scheef liggend, kapotgeschoten tegen een muur.
 
Bron: geertmak.nl

De idyllische schoonheid van het Griekse Cephallonia wordt ruw verstoord door de invasie van Italiaanse soldaten op het eens zo rustige eiland. Kapitein Antonio Corelli is een onverwoestbaar joviaal type met een passie voor de mandoline. In eerste instantie vervreemdt hij zich van de dorpelingen, waaronder Pelagia, de dochter van de dorpsdokter. Pelagia, een vrouw met een sterke wil en een goede opleiding, is aanvankelijk voor het hoofd gestoten door het gedrag van de Italiaanse officier, maar geleidelijk aan wordt ze toch gevoelig voor zijn charmes wanneer ze gedwongen worden de woning van haar vader te delen. Als de verloofde van Pelagia, een lokale visser, het leger is ingegaan, worden de gevoelens tussen Antonio en Pelagia steeds sterker.
 
Bron: moviemeter.nl

From 1940 to 1943 Kefalonia was dominated by the Italians. In September 1943, during the Italian- German conflict, thousands of Italian soldiers from the Acqui division were slaughtered by the Germans. During the same period Argostoli and the settlements around were bombed by the German bombers resulting in many deaths and property destruction.
The short German domination was very trying for the population, as many resistance fighters were executed by the German occupation army only to be followed by the fierce civil war.
The earthquake of 1953 changed the island thoroughly and altered its course in history. Argostoli and most of the villages were totally ruined with a great number of injured and dead. In the years following the earthquake, migration and maritime employment emerged as the solution to unemployment. This resulted in a sharp decline in population and cultural, economic and social inertia.
 
Bron: argostoli.gr

De film vertelt het waargebeurde verhaal van Vassili Zaitzev, een Russische sluipschutter die tijdens de Slag om Stalingrad in de Tweede Wereldoorlog in z’n eentje honderd Duitsers vermoordde. Hij wordt door z’n officier gebruikt als propaganda. Ze worden beiden verliefd op dezelfde vrouw.
 
Bron: moviemeter.nl

In modern history theres never been a battle so dominated by snipers, as was Stalingrad, the 1942 high-water mark of German conquest in Russia. By October 1942, the Germans had seized nine-tenths of the city, which artillery had so reduced to rubble that the Reichs weary soldiers called the fighting “Rattenkrieg,” or the “War of the Rats.” Combatants on both sides tunneled, scurried, and hid in the ruins of once enormous industrial plants and whole blocks of collapsed apartment buildings. It was a snipers haven.
 
The premier Soviet sniper at Stalingrad was Vassili Zaitsev, who had been a shepherd in the Ural Mountains. In his first 10 days of shooting, Zaitsev killed 40 Germans. When his tally neared 100, he became the focus of a Soviet propaganda campaign as the living epitome of Russian resistance.It was inevitable that Berlin would strike back. Dispatched to Stalingrad was the commandant of the Sniper School at Zossen, Major Koning/Konig to kill Vasili. Vasili was alerted. Focusing his search along a narrow front in his area of operation, the Red October factory district, he and his spotter, Nikolai Kulikov, finally observed the top of a German helmet creeping along a trench. Vasili realized it was a trick, because the helmet some how moved unevenly.
 
Bron: snipersparadise.com