Categorie archief: geschiedenis

250 jaar Boston Teaparty

vandaag is de Boston Teaparty precies 250 jaar geleden
De opmaat naar de Amerikaanse Revolutie

Wat voor de Fransen de bestorming van de Bastille op 14 juli 1789 is, is voor de Amerikanen de Boston Teaparty op 16 december 1773. Beide gebeurtenissen waren nog niet de geboortedag van resp. Franse en Amerikaanse Republiek. Dat waren officieel 21 september 1792 toen Frankrijk een Republiek werd en 4 juli toen de Amerikanen de Onafhankelijkheidsverklaring ondertekenden. Overigens duurde het toen nog 7 jaar voordat het moederland de Verenigde Staten officieel erkenden.

De Boston Teaparty op 16 december 1773 vond ruim anderhalf jaar plaats voordat bij Lexington en Concord (destijds even ten Westen van Boston) de eerste schoten werden gelost tussen de Engelsen en de opstandige Amerikaanse kolonisten. De Boston Tea Party was de spreekwoordelijke druppel die de emmer deed overlopen. Na de Sugar Act van 1764 en de Stamp Act van 1765 was de Tea Act van 1773 de zoveelste maatregel van Engeland die bij de Amerikaanse kolonisten grote weerstand opriep.

logo van de officiële website van de herdenking
Op 16 december 1773, de nacht voor de thee aan land zou worden gebracht, stormden de Sons of Liberty – een groepje van 60 Bostonions onder leiding van Samuel Adams – vanuit het Old South Meeting House de Griffin’s Wharf op, verkleed als Mohawkindianen. In de haven lagen drie theeschepen, de Dartmouth, de Eleanor en de Beaver voor anker. (Een vierde schip, de Carray, zonk voor de kust van Cape Cod). De Sons of Liberty enterden de schepen en begonnen de lading te vernielen. Tegen negen uur ‘s avonds hadden ze de gehele lading van 342 kratten (met een toenmalige waarde van ongeveer £10.000) verwoest en in de haven gesmeten met slechts één incident met de bemanning tot gevolg. Ook hadden ze de hoogste onderofficier van ieder schip gedwongen te verklaren dat ze enkel en alleen de thee vernield hadden. Het hele gebeuren was opmerkelijk stil en vredig verlopen.
 
Deze handelingen leidden tot kritiek van beide kanten, Brits en koloniaal. Benjamin Franklin bijvoorbeeld gaf te kennen van mening te zijn dat de thee vergoed moest worden en bood aan deze vergoeding uit eigen middelen te betalen. De Britse overheid reageerde met de sluiting van de haven van Boston.
 
Bron: nl.wikipedia.org

december16.org

geschiedenis van vroeger

gelezen in: Geschiedenis van Noord-Amerika van Jaap ter Haar
en Washington uit de serie De groten van alle tijden

Afgelopen weekend keerde ik bij het haardvuur terug naar de geschiedenisboeken uit mijn jeugd. Ik groeide eind jaren zestig, begin jaren zeventig op met de serie De groten van alle tijden, een van de eerste volledig geïllustreerde boekenseries (in kleur) die de weg naar honderdduizenden huiskamers wist te vinden. Bij de meeste 55-plussers stond een halve eeuw geleden wel een deel uit deze serie in de boekenkast van het ouderlijk huis. Wij hadden thuis Rembrandt. Nu is deze serie vooral te vinden bij de kringloopwinkel, want de jongere generatie heeft er weinig meer mee.

De groten van alle tijden
Washington, Robespierre en Napoleon uit de serie De groten van alle tijden

Dat geldt waarschijnlijk ook voor de geschiedenisboeken van Jaap ter Haar (1922-1998). Hij schreef tussen 1959 en 1974 prachtige, levende geschiedenis waarvan zijn Geschiedenis van de Lage Landen (vier delen, 1970-1971) waarschijnlijk het bekendste is. Ik lees nu over de Amerikaanse Onafhankelijkheidsoorlog (1775-1783) in zijn eerste geschiedenisboek uit 1959: De geschiedenis van Noord-Amerika. Omdat er alleen getekende zwart wit illustraties (door Rein van Looy) in staan, blijkt het deel Washington uit de serie De groten van alle tijden een uitstekende aanvulling op het vergeelde boek van Jaap ter Haar.

Jaap ter Haar
De geschiedenis van Noord-Amerika (1959), De Franse Revolutie (1961) en Napoleon (1974) van Jaap ter Haar

Het is geschiedschrijving die ons nu soms vreemd in de oren klinkt. Op de flaptekst van De geschiedenis van Noord-Amerika lezen we: “U wordt geconfronteerd met het onvoorstelbare leed van de burgeroorlog en met het uiterst zwaar wegende, ook nu nog niet opgeloste negerprobleem.”

200 jaar Monroedoctrine

op 2 december 1823 kondigde president James Monroe de Monroedoctrine af

Voor de geschiedenis van de negentiende eeuw is 2 december een gedenkwaardige dag. Als je een rijtje zou maken van de belangrijkste gebeurtenissen op 2 december in de negentiende eeuw, dan zouden daar respectievelijk de volgende jaren bij horen 1805, 1804, 1852, 1848 en 1823.

De bekendste 2 december is ongetwijfeld de overwinning van Napoleon bij Austerlitz in 1805. Dit was precies een jaar na zijn kroning als Keizer van Frankrijk. De derde gedenkwaardige december was een echo van de keizerkroning van Napoleon die 48 jaar later kwam: zijn neefje Napoleon III liet zich in 1852 net als zijn oom op 2 december tot keizer van Frankrijk kronen. Minder bekend is 2 december 1848, de dag waarop Franz Jozef keizer van Oostenrijk werd.

James Monroe 1817-1825De laatste 2 december, vandaag precies 200 jaar geleden is van geheel andere aard. Het was geen kroning of overwinning en de gebeurtenis op 2 december 1823 viel niet in Europa plaats, maar in Washington DC: op die dag hield president James Monroe een beroemde speech waarin hij een doctrine afkondigde die voor altijd verbonden is met zijn naam.

Monroe verklaarde elke vorm van Europese bemoeienis op het westelijk halfrond taboe. Met bemoeienis doelde hij op politiek ingrijpen in de naties in Zuid-Amerika die kort daarvoor onafhankelijk waren geworden. Maar hij beloofde ook dat hij de kolonies die nog in handen waren van de Europese landen, net name eilanden in het Caraïbisch gebied, te zullen respecteren. De monroedoctrine was defensief bedoeld, om de interne Amerikaanse expansie naar het Westen veilig te stellen.