Beroemd is Pascal‘s gedachte over „het hart dat zijn redenen heeft, die de rede niet kent„ (of niet begrijpen kan). En daar bedoelde hij geen kritiek mee op het hart (dat het irrationeel zou zijn, gevoelsmatig zou reageren etc…) nee, daarmee uitte hij zijn verwondering – juist als verstandig mens – voor de verborgen en ongrijpbare logica die het hart heeft en waar het verstand – met alle respect – af moet blijven. Ze is fundamenteel voor het menselijk bestaan.
 
Zelf heeft hij die hartslogica proberen te leren. En één keer is hij door die „andere geest„ die daarbij hoort zo aangegrepen / in z„n nekvel gegrepen / dat het zijn leven veranderd heeft, bijgestuurd. Onvergetelijk. Nooit heeft hij er met iemand over gesproken. We zouden er ook niets van geweten hebben, als zijn huisknecht niet na zijn dood een bobbel in de voering van zijn jas was opgevallen. Hij tornde die open en vond een stukje perkament. In losse woorden, halve zinnen staat daar een poging op om in woorden vast te leggen, wat hij daar heeft meegemaakt.
 
„Vuur! (met grote letters)
God van Abraham, God van Izaäk, God van Jakob,
niet van filosofen, niet van geleerden.
Zekerheid, zekerheid, gevoel, vreugde, vrede„.
 
Bron: dick.wursten.be

On 23 November 1654, between 10:30 and 12:30 at night, Pascal had an intense religious vision and immediately recorded the experience in a brief note to himself which began: “Fire. God of Abraham, God of Isaac, God of Jacob, not of the philosophers and the scholars” and concluded by quoting Psalm 119:16: “I will not forget thy word. Amen.” He seems to have carefully sewn this document into his coat and always transferred it when he changed clothes; a servant discovered it only by chance after his death.[17] This piece is now known as the Memorial. The story of the carriage accident as having led to the experience described in the Memorial is disputed by some scholars.[18] His belief and religious commitment revitalized, Pascal visited the older of two convents at Port-Royal for a two-week retreat in January 1655. For the next four years, he regularly travelled between Port-Royal and Paris. It was at this point immediately after his conversion when he began writing his first major literary work on religion, the Provincial Letters.
Bron: en.wikipedia.org

November is Maand van de Spiritualiteit en schrijver Kluun schreef in het kader daarvan het essay God is gek. In Filosofie Magazine reageert hij op een uitspraak van Nietzsche: “Het is de godsdienst die God verstikt heeft”. Atheïsme vindt hij dogmatisch, maar hij positioneert zichzelf niet expliciet als agnosticus. wéll heeft hij sympathie voor ietsisten, dat zijn mensen die geloven dat er meer is, alleen weten ze niet wat of wie die God-achtige macht dan is.

Wat mij opvalt is dat Kluun hier over “Hem” (God) spreekt en niet over “het”(goddelijke). Impliciet ziet hij God dus als Persoon, als Iemand. Geldt voor een relatie met God niet hetzelfde als voor een relatie met een mens? Wanneer je iemand wilt (leren) kennen, dan wil je toch weten hoe die persoon heet, waar die persoon woont en hoe je met die ander in contact kunt komen? Wanneer die Iemand nu God in hoogsteigen Persoon is, dan wil je toch weten hoe je een relatie met Hem kunt krijgen? Kun je God leren kennen door Hem volledig transcendent te houden? Kun je met Hem in contact komen, wanneer je Hem geen Naam wilt geven? Wij hebben zélf toch ook een naam waarmee anderen ons kunnen aanspreken en waarmee we gekend kunnen worden?

Welke waarde heeft het opzettelijk niet benoemen en het openlaten van “het God-achtige” door de ietsisten? Is het een deur waardoor God naar binnen kan komen? Of is dit “openlaten” juist een muur waarmee God, zoals Hij door ons gekend wil worden, wordt buitengesloten? Kun je een deur openhouden (of op een kier laten staan) voor iemand die per se onzichtbaar moet blijven? Ik denk het niet. Maar er is ook een andere houding die open maar gastvrij is: je erkent dat deze onzichtbare persoon al binnengekomen is en je behandelt Hem vervolgens als Mystery Guest: je wilt graag weten Wie Hij is.

filosofiemagazine.nl

Na de C-factor (hoe Calvinistisch ben ik?) komt dagblad Trouw nu met de R-factor: Hoe religieus ben ik? Doe de relitest! Ik liet me verleiden en verbaasde mij over sommige vragen en nog meer over de uitslag. Bepaalde antwoorden plaatst de computer in het vakje van een religie of levensbeschouwing. En zo beslist de computer dat mijn antwoorden voor 80% christelijk zijn maar voor 44% islamitisch, voor 20% joods, voor 10% hindoeïstisch, voor 10% boeddhistisch en voor 10% de nieuwe spiritualiteit vertegenwoordigen. Maar de beste manier om te testen hoe religieus je bent, gaat via het hart en daar weet de computer gelukkig niets van.

doe de relitest