Wikipedia is de meest uptodate encyclopedie die er ooit geweest is. Vandaag berichtte de krant over het overlijden gisteren van de wereldberoemde Nederlandse gnosisgeleerde Gilles Quispel en wikipedia was al op de hoogte.

Gilles Quispel (30 mei 1916- 2 maart 2006) is een Nederlands onderzoeker van het klassieke en christelijke gnosticisme.
 
Gilles Quispel werd geboren op 30 mei 1916 in Rotterdam – verhuisde al vroeg naar de Kinderdijk, waar zijn vader een smederij had. Hij bleek te onhandig om zelf in de smederij te gaan werken. Daarom werd hij dus maar naar het gymnasium gestuurd. Hij studeerde daarna Klassieke Talen en Theologie in Leiden en Groningen, en promoveerde in Utrecht in 1943 op een proefschrift over Tertullianus’ geschrift tegen de gnosticus Marcion, die leefde rond 144 na Christus. Aanvankelijk werd hij leraar op een lyceum. Na de oorlog stapte hij over naar de universiteit, waar hij in 1951 op 35-jarige leeftijd in Utrecht werd benoemd tot hoogleraar kerkgeschiedenis. Hij was tevens hoogleraar te Leuven en Harvard. Quispel is op 2 maart 2006 in Egypte overleden aan de gevolgen van een longontsteking.

Centraal in het werk van Quispel staat de ‘Gnosis’ en de gnostiek, een verzameling van in de tweede eeuw van onze jaartelling uit de confrontatie tussen christendom en gnosis ontstane religieuze bewegingen. De uiteenlopende bewegingen van de gnostiek worden in de visie van Quispel gekenmerkt door het beginsel van de vrije mens en zouden hebben gepleit voor een niet-autoritaire en ondogmatische beleving van het jonge christendom. Op het Dordtse Gymnasium leerde hij de Gnosis kennen door zijn leraar, P. Hendrikx, die op de Alexandrijnse gnosticus Basilides was gepromoveerd.

Quispel schreef diverse boeken over het gnosticisme, waaronder:
 
Valentinus, de gnosticus en zijn Evangelie der Waarheid In de Pelikaan
Het Evangelie van Thomas In de Pelikaan
De hermetische Gnosis in de loop der eeuwen In de Pelikaan

over gnosis

De website statenvertaling.net combineert de Bijbel met kunst. Je vindt er een lijst met schilders die met een of meerdere werken vertegenwoordigd zijn. Opvallend daarbij is dat de verhalen uit het Oude Testament vooral in de 17e eeuw in de Noordelijke Nederlanden werden uitgebeeld, natuurlijk ook door Rembrandt

Er is ook een engelstalige site biblical-art.com met een nog veel grotere verzameling kunstwerken gebaseerd op Bijbelverhalen. Je kunt zoeken op Bijbeltekst, onderwerp, kunstenaar en trefwoord. De database stelt je zelden teleur. Wanneer je bijvoorbeeld zoekt op het trefwoord “creation” , spuwt de database 10 pagina’s met ieder 30 afbeeldingen uit, van William Blake tot Jacopo Zucchi.

Overigens verwijst biblical-art.com naar de collectie van Museum Meermanno in Den Haag. Op de website van dit museum vind je een schatkamer online met Middeleeuwse miniaturen, bijna uitsluitend illustraties bij Bijbelboeken. Zien!

Twee weken geleden gingen er in katholieke, orthodoxe en anglicaanse kerken in Kirkoek en Bagdad bommen af waarbij drie doden en meer dan tien gewonden vielen. Al eerder waren er aanslagen op kerken in Irak, met name in augustus 2004 en op 7 december 2004 toen het bisschoppelijk paleis in de Noord-Iraakse stad Mosul door terroristen werd opgeblazen.

Op 7 december 2004 bliezen terroristen het bisschoppelijk paleis in de Noord-Iraakse stad Mosul op. Ook een Armeens-katholieke kerk was doelwit van een bomaanslag. Gewapende mannen vielen de gebouwen binnen, verjoegen de aanwezigen en lieten explosieven afgaan die grote schade toebrachten. Niemand raakte gewond. Ze hebben “het mooiste symbool van de Chaldeeuwse Kerk in heel Irak“ verwoest, zei de Chaldeeuws-katholieke patriarch Emmanuel III Delly [ zie foto ] van Bagdad tegenover AsiaNews. Patriarch Emmanuel: “Christenen maken zich steeds meer zorgen over dit soort geweld dat steeds weer toeslaat.“. Hij vreest dat de Iraakse regering niet bij machte is om de christenen afdoende tegen terreur te beschermen.

Zware tijden voor Assyrische christenen in Irak, een artikel uit het Nederlands Dagblad

Een verslag van de situatie in 2005 van Yosé Höhne-Sparborth op de website van Kerk en Vrede.