Categorie archief: religie

nederland en de nieuwe paus

‘Nederland en de nieuwe paus hebben elkaar al opgegeven’, zo hoorde ik gisteren een commentator op televisie zeggen. ‘Sinds het pausbezoek van 1985 zal het wel nooit meer goed komen tussen Rome en Nederland’ was een andere reactie. In het NOS Journaal en NOVA vielen typeringen als “dogmatisch”, “aartsconservatief”, “rechtlijnig” en “autoritair”. Etiketten die in dezelfde hoek van de kast liggen als het brandmerk “fundamentalist”. Door een van deze etiketten te gebruiken kun je in Nederland al vaak iemand intimideren.

poll op de website van de Volkskrant op 20 april

Ik ben vanmorgen de Nederlandse berichtgeving op Internet eens nagegaan. Maar eerst eens het redactioneel commentaar van Trouw. Opmerkelijk vind ik de volgende regels:

In zijn preek maandag hekelde hij (Ratzinger) de kwalen en de ideologieën van de huidige tijd en hij noemde onder meer het relativisme. Velen zullen blij zijn dat in deze tijden van duister en twijfel, de sleutels van Petrus opnieuw in rotsvaste handen zijn. Maar voor dezelfde tijden zou je een meester kunnen wensen in ruimte, in vrijheid, in humor en grootmoedigheid. Die meester lijkt met Benedictus XVI niet gegeven.

Hier wordt de suggestie gewekt dat de uitgesproken visie van Ratzinger de volgende kwaliteiten uitsluit: ruimte, vrijheid, humor en grootmoedigheid. De tegenstellingen eng vs.ruim, dwang vs. vrijheid, dodelijke ernst vs. humor en bekrompen vs. grootmoedig worden hier impliciet naar voren geschoven. Ik had zoveel onderhuids venijn van Trouw niet verwacht. Toch, als je bedenkt dat Trouw van oorsprong antipaaps is maar zich tegenwoordig als levensbeschouwelijke, verdiepende krant moet profileren op de postchristelijke markt is het misschien helemaal niet verwonderlijk.

Trouw online

Op de antichristelijke nieuwsgroep nl.religie kun je lezen hoe puberaal, hatelijk en scherp de reacties in Nederland vaak zijn, juist van mensen die beweren dat ze in religie zijn geinteresseerd. Dat Joseph Ratzinger als jongetje ooit bij de Hitlerjugend heeft gezeten, is koren op hun molen. Ze trappen tegen alles wat in hun ogen ‘dogmatisch’, ‘geinstitutionaliseerd’,'autoritair’,’ ‘rechts’en ‘homo- en vrouwonvriendelijk’ is.

Habemus Papam? Habemus Imman!
Veel geluk met deze oud-Nazi, anti-homo, en anti-vrouwpaus.
De Islam of de Kerk? De pest of de cholera?

Natuurlijk beschouwen zij zichzelf als ruimdenkende, goede (linkse) humanisten. Opvallend is dat er ook altijd kritiekloos de kant van de rebellen en dissidenten wordt gekozen:

Ratzinger heeft mensen als Kung en Schillebeeckx weggepest uit het Vaticaan toen de kerkvernieuwing hem (voor zijn carriere) niet goed meer uitkwam. Benedictus XVI is een heel eng mannetje.

nieuwsgroep nl.religie

Tenslotte de voorspelbare reactie van Henk Krol, de hoofdredacteur van de Gay krant:

„De witte rook was voor veel homo’s zwart. Het was Ratzinger die in 2003 schreef dat het huwelijk heilig was en dat homo’s zich gedragen tegen de natuurlijke en morele wetten in. Dank je wel, zeg.„

benedictus XVI

De virtuele encyclopedie Wikipedia is een wonderlijke medium. Wanneer je de naam Joseph Ratzinger intypt dan word je, nog geen twee uur na zijn installering als nieuwe paus, direct doorgelinkt naar paus Benedictus XVI. Het nieuws is al keurig netjes opgeborgen in de geschiedenis.

Kardinaal RatzingerGisterenmorgen, in zijn laatste preek als kardinaal Ratzinger, hekelde hij het relativisme van deze tijd. Hij durft krachtige uitspraken te doen die in deze wereld op veel weerstand kunnen rekenen.

Met de naam Benedictus verwijst hij niet alleen naar Benedictus XV die tijdens de Eerste Wereldoorlog paus was, maar natuurlijk ook naar de stichter van het monnikendom in het Westen: Benedictus van Nursia. Deze werd bij het formuleren van zijn Regel rechtstreeks beïnvloed door het Oosterse monasticisme, in het bijzonder door Evagrios en Cassianos die leefden in de vierde en vijfde eeuw. Ik ben erg benieuwd hoe de relatie tussen de katholieke kerk en het oosterse christendom zich onder zijn leiding gaat ontwikkelen. Kardinaal Ratzinger heeft er nooit een geheim van gemaakt dat hij de kerk van Rome als de Kerk van Christus beschouwt.

Voor wie net zoals ik van lijstjes houdt:
Benedictus I (575-579)
Benedictus II (684-685)
Benedictus III (855-858)
Benedictus IV (900-903)
Benedictus V (964)
Benedictus VI (973-974)
Benedictus VII (974-983)
Benedictus VIII (1012-1024)
Benedictus IX (1032-1045)
Benedictus IX (1045)
Benedictus IX (1047-1048)
Benedictus XI (1303-1304)
Benedictus XII (1334-1342)
Benedictus XIII (1724-1730)
Benedictus XIV (1740-1758)
Benedictus XV (1914-1922)
Benedictus XVI (2005-

korte biografie [ katholieknederland.nl ]
Berichtenoverzicht [ katholieknederland.nl ]

Kardinaal Ratzinger (s)preekt

Preek van Joseph Ratzinger
tijdens de mis voor de opening van het conclaaf

Kardinaal RatzingerVanmorgen werd in Rome de laatste mis gehouden voor de opening van het conclaaf. Kardinaal Ratzinger ging voor en hield een preek o.a. over de lezing uit de Brief aan de Efezieërs ( 4 : 11 – 16 ) waarbij hij het onverzettelijke karakter van de Kerk benadrukte.
 
“Wie een uitgesproken standpunt inneemt, zoals dat door de Kerk verkondigd wordt, krijgt in de heersende relativistische kultuur het etiket “fundamentalist” op zich geplakt”, zo sprak hij.

Passiamo alla seconda lettura, alla lettera agli Efesini. Qui si tratta in sostanza di tre cose: in primo luogo, dei ministeri e dei carismi nella Chiesa, come doni del Signore risorto ed asceso al cielo; quindi, della maturazione della fede e della conoscenza del Figlio di Dio, come condizione e contenuto dell’unità nel corpo di Cristo; ed, infine, della comune partecipazione alla crescita del corpo di Cristo, cioè della trasformazione del mondo nella comunione col Signore.
 
Soffermiamoci solo su due punti. Il primo è il cammino verso “la maturità di Cristo”; così dice, un po’ semplificando, il testo italiano. Più precisamente dovremmo, secondo il testo greco, parlare della “misura della pienezza di Cristo”, cui siamo chiamati ad arrivare per essere realmente adulti nella fede. Non dovremmo rimanere fanciulli nella fede, in stato di minorità. E in che cosa consiste l’essere fanciulli nella fede? Risponde San Paolo: significa essere “sballottati dalle onde e portati qua e là da qualsiasi vento di dottrina…” (Ef 4, 14). Una descrizione molto attuale!
 
Quanti venti di dottrina abbiamo conosciuto in questi ultimi decenni, quante correnti ideologiche, quante mode del pensiero… La piccola barca del pensiero di molti cristiani è stata non di rado agitata da queste onde – gettata da un estremo all’altro: dal marxismo al liberalismo, fino al libertinismo; dal collettivismo all’individualismo radicale; dall’ateismo ad un vago misticismo religioso; dall’agnosticismo al sincretismo e così via. Ogni giorno nascono nuove sette e si realizza quanto dice San Paolo sull’inganno degli uomini, sull’astuzia che tende a trarre nell’errore (cf Ef 4, 14). Avere una fede chiara, secondo il Credo della Chiesa, viene spesso etichettato come fondamentalismo. Mentre il relativismo, cioè il lasciarsi portare “qua e là da qualsiasi vento di dottrina”, appare come l’unico atteggiamento all’altezza dei tempi odierni. Si va costituendo una dittatura del relativismo che non riconosce nulla come definitivo e che lascia come ultima misura solo il proprio io e le sue voglie.
 
Noi, invece, abbiamo un’altra misura: il Figlio di Dio, il vero uomo. É lui la misura del vero umanesimo. “Adulta” non è una fede che segue le onde della moda e l’ultima novità; adulta e matura è una fede profondamente radicata nell’amicizia con Cristo. É quest’amicizia che ci apre a tutto ciò che è buono e ci dona il criterio per discernere tra vero e falso, tra inganno e verità.
 
Questa fede adulta dobbiamo maturare, a questa fede dobbiamo guidare il gregge di Cristo. Ed è questa fede – solo la fede – che crea unità e si realizza nella carità. San Paolo ci offre a questo proposito – in contrasto con le continue peripezie di coloro che sono come fanciulli sballottati dalle onde – una bella parola: fare la verità nella carità, come formula fondamentale dell’esistenza cristiana. In Cristo, coincidono verità e carità. Nella misura in cui ci avviciniamo a Cristo, anche nella nostra vita, verità e carità si fondono. La carità senza verità sarebbe cieca; la verità senza carità sarebbe come “un cembalo che tintinna” (1 Cor 13, 1).
 
Bron: vatican.va [ PDF ]