Het werk van Jim Woodring is een van die zeldzame ontdekkingen die ik gemiddeld maar eens in de twee of drie jaar mag doen. Ik ben verbaasd dat ik nog nooit van hem gehoord had. Bij Christiaan Northeast, Gary Taxali, Henning Wagenbreth had ik dat gevoel ook. Onder het kaf is nog heel veel koren verborgen. Gelukkig maar!
Het psychedelische element kwam vanaf 1966 vanuit de underground comics in bijna alle visuele uitdrukkingsvormen duidelijk tevoorschijn: in de beeldende kunst, de mode, de film en in de reclame. Zelfs televisieseries voor kinderen waren soms half-psychedelisch, de summer of love bleef nog lang nabroeien. Een serie als Tita Tovenaar bijvoorbeeld, die van 1972-1974 werd uitgezonden, was duidelijk in de geest van de tijd, met een hippe tovenaar en een blond hippieheksje. Toen ik de wereld van Jim Woodring betrad, kwamen deze herinneringen weer terug. Neverland kende ik niet van het blowen, maar wel van de kindertelevisie uit de vroege jaren zeventig. Het was allemaal lief en soft, maar soms lag er onder een bloem een opgerolde slang.
De wereld die Jim Woodring in zijn werk visualiseert, is grappig en beklemmend tegelijk. De figuurtjes zijn lief en onschuldig, maar in de schaduwen sluimeren monsters. De verhalende titels roepen bij ieder plaatje een verhaal op, een beproefde methode waar vooral de surrealisten gebruik van maakten.
Jim Woodring was born in Los Angeles in 1952 and enjoyed a childhood made interesting by frequent hallucinations, apparitions, disembodied voices and other psychological malfunctions. Despite the generally frightening nature of his delusions he learned to accept them as part of life and was accordingly a reasonably cheerful and good-natured lad.After barely graduating from high school Woodring got a job as a garbage man and lived in picturesque squalor as he set about the task of capturing his inner life in words and pictures.
Bron: jimwoodring.com
