Het zal mij niets verbazen als Hergé zich in De juwelen van Bianca Castafiore (1963) heeft laten inspireren door The Trouble with Harry (1954) van Hitchcock. Hergé had al eerder inspiratie gehaald uit films van Hitchcock. In Kuifje en de Zwarte Rotsen (1938) zitten elementen uit The 39 Steps (1935) en in De Skepter van Ottokar (1939) herkennen we een paar situaties terug uit The Lady Vanishes (1938).

In De juwelen van Bianca Castafiore zijn avontuur, spanning en exotische locaties ingeruild voor de (schijnbare) rust op het platteland. Hitchcock doet dat ook in The Trouble with Harry. De setting is in ieder geval erg sfeervol: de Amerikaanse staat Vermont in de herfst. Het is een deel van de Verenigde Staten dat erg op Engeland lijkt en Hitchcock zal zich hier wel thuis gevoeld hebben. De plot, die eigenlijk meer een anti-plot is, kan mij weinig boeien, maar de sfeer en de filmscore maken de film voor mij toch de moeite waard.

The Trouble with Harry is de eerste film waarin the master of suspence samenwerkte met de componist Bernard Herrmann. Deze gebruikt klassieke instrumenten op een bijna abstracte manier. De klarinet en fagot keutelen terloops wat noten uit, langs de landweggetjes van New England. Behalve aan De juwelen van Bianca Castafiore moest ik ook denken aan Heimat (1984) van Edgar Reitz. In een van de eerste afleveringen uit deze serie wordt op een gegeven moment ook een dode man in het bos gevonden. En ook daar ontbreekt een plot. Het lijk ligt op de grond, als een blad dat van de boom is komen dwarrelen.

Wat een verademing, even geen Tatort…

The Trouble with Harry [ imdb.com ]

De gouden tijd van de film noir viel in de jaren veertig met een flinke uitloper in de jaren vijftig. In dezelfde periode had je ook prachtige belettering, vaak nog met de hand. De trailers van nieuwe films die in de bioscopen vertoond werden, combineren voor mij vaak het beste uit verschillende werelden: psychologische zwart-wit fotografie uit de film noir en fraaie belettering. De vormgeving van de catchy oneliners grenst soms aan visuele poëzie.

annyas.com | Noir Titles [ pinterest.com ]

Deze maand is het 94 jaar geleden dat in het Marmorhaus in Berlijn Das Cabinet des Dr. Caligari van Robert Wiene in première ging. Het is dé klassieker van de Duitse expressionistische film geworden. Zo kakelbont als het affiche is, zo zwart-wit is de film. Voor het eerst werd de moderne psychologie op de filmkunst toegepast. De expressiemiddelen (contrasten, diagonalen, schaduwen en vervreemdende invalshoeken) keren terug in de film noir en natuurlijk ook bij Hitchcock.

Das Cabinet des Dr. Caligari hatte am 27. Februar 1920 Premiere. Berühmt wurde das Werk durch den außergewöhnlichen, neuartigen Stil, der gemalte und gebaute, grotesk verzerrte Kulissen mit kontrastreicher Beleuchtung und gemaltem Licht und Schatten kombinierte, weshalb er häufig als Musterbeispiel des expressionistischen Films bezeichnet wird. Die Bauten des Films stammen von Walter Reimann, Hermann Warm und Walter Röhrig.
 
Für den durch Das Cabinet des Dr. Caligari geprägten filmischen Stil wurde gelegentlich auch der Begriff Caligarismus verwendet. Sein Erfolg verhalf dem deutschen Film nach dem Ersten Weltkrieg zur künstlerischen Weltgeltung und prägte wesentlich sein „Image“. 1933 wurde er in Deutschland verboten und 1937 zum Bestandteil der Ausstellung „entartete Kunst“ gemacht. Heute wird dem Film, wie dem deutschen Expressionismus der Zwischenkriegsjahre generell, große filmgeschichtliche Bedeutung zugesprochen. Besonders der phantastische Film wurde von ihm erheblich beeinflusst.
 
Bron: de.wikipedia.org

Das Cabinet des Dr. Caligari [ arte.tv ]