Eigenlijk hou ik helemaal niet van misdaadfilms maar voor film noir heb ik een groot zwak. De zwartwit-cinematografie, belichting en het tijdsbeeld zuigen me altijd weer een nieuwe noir binnen. In het public domain staan honderden films waarvan het copyright om verschillende redenen niet verlengd is en die dus legaal via het internet getoond mogen worden, zoals op het YouTube-kanalen Full Moon Matinee en Cult Cinema Classics. In juni kijk ik naar tien film noirs uit de periode 1945-1964.
Vandaag: Raw Deal van Anthony Mann.

Raw Deal duurt slechts 79 minuten, maar lang genoeg om overtuigd te worden van het genie van cameraman John Alton (1901-1996). Samen met The Big Combo (1955) is Raw Deal (1948) voor mij in stilistisch opzicht de ideale film noir omdat het visueel alles in huis heeft wat het genre biedt. Bijzonder is dat Raw Deal werkt met de voice over van een vrouw (Pat Regan gespeeld door Claire Trevor). Het blijft verbazingwekkend dat het script destijds de Hays Code wist te passeren, want aan rauw realisme en immorele thema’s lijdt Raw Deal geen gebrek.

Joe Sullivan (Dennis O’Keefe) is een voormalige crimineel die probeert zijn leven te beteren nadat hij is vrijgelaten uit de gevangenis. Hij wordt benaderd door de politie met een gevaarlijke opdracht: infiltreren in de bende van de crimineel Rick Coyle, die verantwoordelijk is voor de moord op Joe’s vrouw. Joe stemt toe en gaat undercover om Rick’s vertrouwen te winnen en hem uiteindelijk te kunnen arresteren. Tijdens zijn missie raakt hij verwikkeld in een complexe situatie vol verraad, gevaar en dubieuze loyaliteiten. Hij krijgt hulp van Pat Regan (Claire Trevor), een vrouw met een mysterieuze achtergrond, die een dubbele agenda lijkt te hebben. De spanning stijgt naarmate Joe dieper verstrikt raakt in de criminele wereld en zijn eigen conflicten met het verleden onder ogen moet zien. Uiteindelijk leidt zijn jacht op gerechtigheid tot een bloedige climax.

Intro bij Raw Deal door Eddy Muller op TCM Noir Alley (31 juli 2022)

Eigenlijk hou ik helemaal niet van misdaadfilms maar voor film noir heb ik een groot zwak. De zwartwit-cinematografie, belichting en het tijdsbeeld zuigen me altijd weer een nieuwe noir binnen. In het public domain staan honderden films waarvan het copyright om verschillende redenen niet verlengd is en die dus legaal via het internet getoond mogen worden, zoals op het YouTube-kanalen Full Moon Matinee en Cult Cinema Classics. In juni kijk ik naar tien film noirs uit de periode 1945-1964.
Vandaag: Force of evil van Abraham Polonsky.

Net als in Odds against tomorrow laat Abraham Polonsky in deze film zijn maatschappelijke engagement zien. Force of Evil is een genadeloze aanklacht tegen het kapitalistische systeem tijdens de hey days van de American Dream. Niet toevallig viel dat samen met de second red scare, de communistenjacht onder senator McCarthy tussen 1947 en 1957. Een politieke film noir met grote gevolgen voor de carrière van Polonsky. In 1951 had Polonsky geweigerd om namen te noemen tegenover het HUAC en werd hij door de filmstudio’s op de zwarte lijst gezet. Meer dan twintig jaar zou hij geen credits meer krijgen. Daarom moest het scenario voor Odds against tomorrow op een andere naam komen. Pas in 1996 kreeg Polonsky de credits waar hij recht op had.

Joe Morse (John Garfield) is een briljante maar moreel conflicterende advocaat en zakenman die betrokken is bij de controle van de zwarte markt van aandelen in New York. Hij werkt voor zijn zwager, Fisher, een corrupte financieel magneet die de markt manipuleert om enorme winsten te maken ten koste van gewone mensen. Joe raakt steeds meer verstrikt in de morele dilemma’s van zijn werk, vooral wanneer hij ontdekt dat de praktijken van Fisher en hun zakenpartners leiden tot het kapotmaken van kleine ondernemers en gewone gezinnen. Zijn idealisme botst met zijn zakelijke loyaliteit en familiebanden. Wanneer Joe’s eigen broer, Leo Morse (Thomas Gomez), een idealistische communist en advocaat, probeert een zaak aan te spannen tegen de corrupte zakenpraktijken, komt Joe voor een zware keuze te staan tussen familie, rechtvaardigheid en persoonlijke belangen.

Intro bij Force of Evil door Eddy Muller op TCM Noir Alley (27 oktober 2019)

Eigenlijk hou ik helemaal niet van misdaadfilms maar voor film noir heb ik een groot zwak. De zwartwit-cinematografie, belichting en het tijdsbeeld zuigen me altijd weer een nieuwe noir binnen. In het public domain staan honderden films waarvan het copyright om verschillende redenen niet verlengd is en die dus legaal via het internet getoond mogen worden, zoals op het YouTube-kanalen Full Moon Matinee en Cult Cinema Classics. In juni kijk ik naar vijf film noirs uit de periode 1945-1964.
Vandaag: Pickup on South street van Samuel Fuller.

In Pickup on South street (1953) zien we Richard Widmark opnieuw in de rol van kleine crimineel. In Night and the city (1950) speelde hij de oplichter Harry Fabian, in deze film de zakkenroller Skip McCoy. Het decor is verplaatst van Londen naar New York. Samuel Fuller was erg onder de indruk van de Italiaanse neorealistische film en dat is gelijk al te zien in de claustrofobische openingsscene in een volgepakte metro in New York. Toch werd de film bijna volledig in Hollywood opgenomen op sets die waren ontworpen door de veelzijdige art director Lyle Wheeler. De legendarische baas van de FBI, J. Edgar Hoover, maakte bezwaar tegen de wijze waarop zijn geheime agenten in Pickup on South Street gepresenteerd worden.

Zakkenroller Skip McCoy (Richard Widmark) steelt in de metro de portemonnee van Candy (Jean Peters), een jonge vrouw die een pakketje met microfilm bij zich draagt. Wat Skip niet weet, is dat die microfilm geheime overheidsinformatie bevat, bestemd voor communistische agenten. Candy is een onschuldige speelbal in een groter complot. Ze werkt voor haar gewelddadige ex-vriend Joey (Richard Kiley), die banden heeft met een spionagenetwerk. Zowel de FBI als de communisten zitten achter de microfilm aan, en Candy smeekt Skip om de gestolen film terug te geven. Skip, een cynische loner die alleen om geld geeft, ruikt zijn kans om de situatie uit te buiten.De enige persoon die mededogen toont, is Moe (Thelma Ritter), een oudere informante die zowel aan de politie als criminelen informatie verkoopt. Moe weet dat er grotere belangen op het spel staan en probeert Skip te overtuigen om de microfilm niet aan de vijand te verkopen. Uiteindelijk dwingen liefde, loyaliteit en fatale gebeurtenissen Skip om een keuze te maken.

Intro bij Pickup on South street door Eddy Muller op TCM Noir Alley (16 juni 2019)