gezien na Zomergasten op Nederland 2 : La battaglia di Algeri
Jan Marijnissen koos zondagavond na Zomergasten een uitstekende film: La battaglia di Algeri uit 1966. Nauwelijks vier jaar na de onafhankelijkheid van Algerije regisseerde Gillo Pontecorvo deze klassieker in een droge documentairestijl en in de traditie van het Italiaans neorealisme. De film gaat over een gruwelijke episode in de laat koloniale geschiedenis, maar toont tegelijkertijd, net als Ladri di Bicilette, de schoonheid van het zwartwitbeeld. Ik ben nu ook benieuwd geworden naar Kapo uit 1959 van dezelfde regisseur.
stills uit La battaglia di Algeri
Gillo Pontecorvo and his screenwriter, Franco Solinas, wanted to commemorate the popular uprising that had succeeded in ousting the French from Algeria in July 1962. That event triggered a seismic wave of anti-colonial movements across the Third World, serving both as a millennial image of freedom and a more practical lesson in the violent means deemed necessary to win it. Algiers would itself help to galvanize those struggles by uniting the revolutionary prerequisites of a cool head and a blazing heart. No other political movie in the last fifty years bears the same power to lift you from your seat with the incandescent fervor of its commitment. And none before or since has anchored that passion in so lucid a diagnosis of the fault lines separating exploiter and exploited. Pontecorvo’s work can now be recognized as an absolute pinnacle of counter-cinema-ne plus ultra of a mode that seeks to intervene strategically in the war for social change.
Bron: criterion.com
Bron: criterion.com
De beste tv-series worden laat op de avond uitgezonden. Op 
