Filmliefhebbers en lettergekken zullen veel plezier beleven aan deze website waar je de ontwikkeling van de filmtitel kunt volgen vanaf 1903. In den beginne waren titelschermen zwarte bordjes met een kadertje en een gecentreerde test. Vanaf de jaren ’30 werden titelschermen wat lettertype en compositie betreft gevarieerder en in de jaren ’50 werden filmtitels ook in de film geïntegreerd.

Wat mij betreft was de gouden tijd van de openingstitel eind jaren ’50 en begin jaren ’60 toen deze mede door het baanbrekende werk van Saul Bass tussen 1954 en 1966 een kunstvorm werd.

shillpages.com

Afgelopen weekend ben ik begonnen aan de derde reeks van Mad Men. De setting decorator en art director staan weer garant voor een perfecte reconstructie van het tijdsbeeld van de vroege jaren zestig. Zaterdagavond was dat overigens goed te checken want op televisie was The Birds van Hitchcock weer eens te zien, een film die zich net als Mad Men in 1963 afspeelt. Maar dan wéll in het échte 1963. De tweede aflevering van het derde seizoen love among the ruins begint met een fragment uit de musicalfilm Bye Bye Birdie uit 1963 met een even meisjesachtige als onweerstaanbare Ann-Margret dartelend voor het helblauwe chroma key scherm. De reclamejongens op Madison Avenue zouden het zo kunnen gebruiken voor een commerical.

Waarom nog illusies projecteren op het chroma key blue als je ins blaue hinein kunt verdwijnen met jouw object van verlangen? Met zo’n eenvoudig en krachtig beeld kun je bijna elk product verkopen. Yves Klein (1928 – 1962) kreeg het zelfs voor elkaar om van het blauw zélf het object van verlangen te maken en dát te verkopen. Hij noemde dit product het International Klein Blue (IKB).

meer Mad Men [ W & V ]

Wanneer je Saving Private Ryan hebt gezien, kun je The Longest Day nauwelijks nog serieus nemen. Achttien jaar na D-Day was een rauwe realistische film als Saving Private Ryan ondenkbaar geweest. Regisseur en producent Darryl F. Zanuck maakte van zijn film in 1962 een luchtige reconstructie van de werkelijke gebeurtenissen. En ‘luchtig’ betekent dan vooral ongeloofwaardig. Soms heb je het gevoel naar een comedy te kijken. Evenals in Dad’s Army (‘Daar komen de schutters’) wordt de oorlog gebruikt als kapstok voor grappige, clowneske situaties. Een Fransman die uitzinnig van vreugde de geallieerden verwelkomt terwijl de kogels om zijn oren fluiten en zijn huis aan gruzelementen geschoten wordt. Of een groepje nonnen dat met doodsverachting en ferme pas dwars door de vuurlinie loopt en wonder boven wonder, niet één non wordt geraakt. De gruwelijkheden van de oorlog moesten in 1962 bedekt worden en daarom komt deze film nogal steriel over.

Toen Steven Spielberg in 1998 Saving Private Ryan maakte, had hij in tijd driemaal zoveel afstand tot D-Day als Darryl F. Zanuck in 1962. Het publiek kon 54 jaar na de oorlog meer geweld verdragen dan in 1962 toen de wereld nog aan het herstellen was van de shock. Het eerste halfuur van Saving Private Ryan toont het tegendeel van de The Longest Day: D-Day was in werkelijkheid een absurde en weerzinwekkende slachting. Je ziet geen figuranten die theatraal sneuvelen, maar de oorlog in al zijn gruwelijkheid.

De cinema biedt dus twee smaken van D-Day: een goed te verdragen comedy-versie uit 1962 en een nauwelijks te verdragen rauwe reconstructie uit 1998.

Invasion of Normandy [ en.wikipedia.org ]