de vrouw in de film door Philip Scott Johnson
de vrouw in de film door Philip Scott Johnston
Categorie archief: film
rewind – stop – play !
van Michaela gekregen met Valentijnsdag: Mad Men (tweede seizoen)
Nostalgia
It’s delicate, but potent
Teddy told me that in Greek, nostalgia literally means the pain from an old wound.
It’s a twinge in your heart, far more powerful than memory alone.
This device isn„t a spaceship, it’s a time machine.
It goes backwards, forwards.
It takes us to a place where we ache to go again.
It’s not called the Wheel.
It’s called the Carousel.
It lets us travel the way a child travels.
Around and around and back home again,
to a place where we know we are loved.
We zeggen meestal over het verleden dat het voorbij is en dat we in het heden (moeten) leven. En in zekere zin is dat ook waar. Maar door de ambivalentie van ons bestaan blijft het verleden voortdurend aanwezig. En dat is maar goed ook. Bernlef die in Hersenschimmen over ‘het grote vergeten’ schrijft (niet schrééf!) benadrukte dat laatst nog in een interview. Voor veel mensen is leven in het hier en nu het hoogste spirituele ideaal, maar Bernlef is ervan overtuigd dat dit juist de hél moet zijn.
Wanneer we zeggen dat we het verleden los moeten laten, bedoelen we eigenlijk dat we moeten leren leven mét het verleden en niet dat we moeten proberen het verleden uit te wissen. Voor ons verstand leven we ergens midden in de tijd op een onmogelijke richel tussen verleden en toekomst die voortdurend opschuift richting toekomst. Maar in wezen leven we altijd in het hier en nu. Dat verandert nooit. Het hier en nu is de al-tijd waar het verleden voortdurend wordt uitgebraakt en geherinterpreteerd. Dit hier en nu is een ander hier en nu dan het hier en nu dat tussen verleden en toekomst zit ingeklemd. Wanneer je in dat hier en nu leeft, voel je je voortdurend bedreigd en leef je in de hel waar Bernlef over spreekt.
Het aantrekkelijke van de verleden tijd is dat het mij steeds meer toegangen geeft tot de al-tijd. Het verleden is dat deel van het hier en nu dat tot stilstand is gekomen en waarnaar je rustig kunt kijken, zodat je scherper kunt gaan zien. Daardoor lijkt het verleden gemakkelijker in een tijdsbeeld te vangen dan de eigen tijd. De tweede reeks van Mad Men speelt zich af in 1962. Dat is een halve eeuw geleden, 1962 is al lang voorbijgegaan. Maar je zou ook kunnen zeggen dat 1962 doodstil staat. Besteed er vervolgens aandacht aan en de ‘dode’ komt weer tot leven. Rewind- stop – play! De tijd stroomt niet als water naar één punt, maar staat in wezen stil. Dát is de toekomende tijd. Wij zijn het zélf die onze aandacht kunnen richten en ons kunnen bevrijden van het ongeduld en van de drang om de toekomst te veroveren.
Mad Men II zet de tijd stil in 1962
It lets us travel the way a child travels. Around and around and back home again, to a place
where we know we are loved.
where we know we are loved.
uit seizoen I, afl. 13 : The Wheel
De serie speelt zich af in het New York City van de vroege jaren 60 van de 20e eeuw, en draait om de medewerkers van het fictieve reclamebureau Sterling Cooper advertising agency, gelegen aan Madison Avenue. Centraal staat Don Draper, een van de belangrijkste medewerkers van het bedrijf. De serie toont ook de veranderingen van de sociale mores in Amerika, en de reclamewereld in New York begin jaren 60. Een wereld waarin iedereen de hele dag drinkt, rookt en vreemd gaat. Waar mannen voor veel geld slogans en campagnes bedenken terwijl ongetrouwde vrouwen notuleren.Bron: nl.wikipedia.org
advertentie voor United Airlines
Erg leuk aan Mad Men vind ik dat deze serie zich afspeelt rond een reclamebureau aan Madison Avenue in New York. (vandaar de naam Mad Men. Reclamejongens werden in Amerika ad men genoemd.) In elke aflevering wordt er wel gebrainstormd voor een relcamecampagne. In de eerste aflevering van de tweede reeks is dat een campagne voor Mohawk Airlines. Het aardige is dat er op reclamebureau’s in 1960 nog kunstschilders werkten. Na 1960 begint de fotografie de geschilderde advertentie langzaam te verdringen.
in de eerste helft van de jaren zestig wordt de geschilderde advertentie minder arbeidsintensief en tenslotte komt de goedkopere fotografie ervoor in de plaats.
toekomstnachtmerrie 1927
vanavond op Arte om 20.40 : Metropolis (1927)
Ter gelegenheid van de zestigste Berlinale wordt vanavond in Berlijn bij de Brandenburger Tor de moeder van alle science fiction films getoond. Het bijzondere van deze voorstelling is dat we voor het eerst in 83 jaar (!) kennis kunnen maken met de onverkorte versie van Metropolis. In Argentiniëwerden in 2008 fragmenten teruggevonden waarvan men dacht dat ze verloren waren gegaan. Fritz Lang‘s megaproductie (Ufa investeerde vijf miljoen mark in de film) was oorspronkelijk een rampzalige flop. Het grote publiek bleef weg en uiteindelijk werd er maar 75 duizend mark terugverdiend. Het gevolg was dat de Ufa failliet ging en werd opgekocht door een krantenmagnaat die het bedrijf veranderde in een propagandamachine voor de nazi’s.
Metropolis wordt vanavond bij de Brandenburger Tor op een groot scherm vertoond en tegelijkertijd uitgezonden op Arte
Op 3 juli 2008 maakte de Friedrich-Wilhelm-Murnau Foundation bekend dat er in het Cinema Museum van Buenos Aires een vrijwel complete kopie uit 1928 van de originele film is aangetroffen. De kwaliteit van het beeld is matig, maar is het enige overblijfsel van de decennia lang verloren gewaande delen. Er ontbreekt nu nog slechts een scène, namelijk een waarin een monnik de ondergang van Metropolis voorspelt aan de inwoners. Eind 2009 raakte bekend dat op de Berlinale 2010 de gerestaureerde versie van Metropolis zal getoond worden onder impuls van de Murnau Foundation.
Bron: nl.wikipedia.org
Bron: nl.wikipedia.org
De decors voor Metropolis stonden later ook model voor Gotham City (Batman) en inspireerden de art directors van Blade Runner
Die Verstümmelung des Monumentalfilmes begann kurz nach seiner Premiere am 10. Januar 1927 im Berliner Ufa-Palast am Zoo. Die Uraufführungsfassung von 4.189 Metern lief vier Monate ohne Erfolg, weshalb die Ufa den Film zurückzog und um circa 30 Minuten auf 3.241 Meter kürzen ließ. Dabei orientierte sie sich an der bereits 1926 hergestellten amerikanischen Verleihfassung; der von der Paramount beauftragte Theaterautor Channing Pollock hatte den Film um etwa ein Viertel auf eine gängige Kinolänge von 3.100 Meter gekürzt und alle “kommunistischen Tendenzen” eliminiert.
Kurz nach der Premiere – und noch vor den Kürzungen des Films – erwarb der argentinische Filmverleiher Adolfo Wilson eine Kopie, die er ab 1928 in argentinischen Kinos einsetzte. Nach der kommerziellen Auswertung gelangte diese Kopie in den Privatbesitz des Filmkritikers Manuel Peña Rodriguez, dessen Sammlung später in das Museo del Cine Pablo C. Ducrós Hicken gelangte. In den 70er Jahren wurde von der inzwischen stark beanspruchten Nitrokopie eine Sicherheitskopie auf 16-mm-Negativ gezogen. Das leicht entflammbare Nitromaterial, dessen Beschädigungen im Duplikat nun verewigt sind, wurde anschließend vermutlich vernichtet.
Bron: arte.tv
Kurz nach der Premiere – und noch vor den Kürzungen des Films – erwarb der argentinische Filmverleiher Adolfo Wilson eine Kopie, die er ab 1928 in argentinischen Kinos einsetzte. Nach der kommerziellen Auswertung gelangte diese Kopie in den Privatbesitz des Filmkritikers Manuel Peña Rodriguez, dessen Sammlung später in das Museo del Cine Pablo C. Ducrós Hicken gelangte. In den 70er Jahren wurde von der inzwischen stark beanspruchten Nitrokopie eine Sicherheitskopie auf 16-mm-Negativ gezogen. Das leicht entflammbare Nitromaterial, dessen Beschädigungen im Duplikat nun verewigt sind, wurde anschließend vermutlich vernichtet.
Bron: arte.tv
fragmenten uit Metropolis
Metropolis – die Anti-Utopie einer Großstadt
Metropolis verhaalt over een futuristische stad in het jaar 2026, waarin de mensen zijn opgedeeld in ‘denkers’ die in luxe boven de grond leven en de ‘werkers’ die zwoegen in de mijnen. Een bijna bijbelse vrouw genaamd Maria komt op voor de rechten van de werkers en zegt hen niet in opstand te komen maar om de komst van een bemiddelaar af te wachten. De burgemeester van de stad laat Maria opsluiten en een robot haar vorm aannemen; deze robot speelt vervolgens de werkers tegen elkaar uit en organiseert een opstand in de mijnen, waarbij de mysterieuze ‘M-Machine’ wordt vernietigd en de reservoirs van de stad overstromen, waarbij de kinderen van de werkers verdrinken. Wanneer de robot-Maria, die verantwoordelijk wordt gehouden voor de chaos, levend wordt verbrand ontdekt men dat het geen echt mens is. Uiteindelijk verzoent de zoon van de burgemeester de twee groepen in zijn rol als bemiddelaar.
Bron: nl.wikipedia.org
