Categorie archief: film

toekomstnachtmerrie 1965

maandagavond gezien op Arte: Alphaville (1965) van Jean-Luc Godard
AlphavilleDe vrouwelijke hoofdrol is perfect ingevuld door Godards echtgenote en muze Anna Karina. Als dochter van Von Braun, Natascha, heeft zij geleerd geen emoties meer te voelen, maar Lemmy weet toch tot haar door te dringen. Karina laat zien niet alleen over een klassieke schoonheid te bezitten, maar ook over acteertalent: haar transformatie wordt volkomen geloofwaardig en ontroerend gespeeld. Een andere belangrijke rol is voor Alpha 60, er zullen weinig mensen zijn bij wie de doordringende stem van deze supercomputer geen indruk heeft gemaakt, of je je er nu aan ergert of niet, deze stem vergeet je je leven lang niet meer. Hetzelfde kan eigenlijk van de film gezegd worden. Geen film om rustig achterover te leunen, voor een optimale beleving van „Alphaville„ moet je je eigen interne computer aan het werk zetten. Vreemd? Dat zeker, maar ook heel inventief en eigenzinnig.
 
Bron: movie2movie.nl
l’ amour? qu’est-ce que c’est?
fragment uit Alphaville

l’amoureuse

Elle est debout sur mes paupières
Et ses cheveux sont dans les miens,
Elle a la forme de mes mains,
Elle a la couleur de mes yeux,
Elle s’engloutit dans mon ombre
Comme une pierre sur le ciel.

Elle a toujours les yeux ouverts
Et ne me laisse pas dormir.
Ses rêves en pleine lumière
Font s’évaporer les soleils
Me font rire, pleurer et rire,
Parler sans avoir rien à  dire.

Paul Eluard (uit: Capitale de la douleur, 1926 )

Alphaville
Eddie Constantine en Anna Karina
in Alphaville

Alphaville [ imdb.com ]

Short sentences

zondagmiddag gezien op televisie: Lady in the Lake (1947)
geregiseerd door Robert Montgomery

Lady in the lakeDeze Amerikaanse film noir naar een roman van Raymond Chandler is de eerste film waarin de zgn. POV (of subjectieve) camera consequent wordt doorgevoerd. We zien Philip Marlowe die gespeeld wordt door Robert Montgomery alleen wanneer hij in de spiegel kijkt. Voor de rest zien we zijn schaduw, zijn hand(en) en de sigarettenrook die hij uitblaast. Maar de meeste tijd zien we zijn tegenspelers recht in de camera kijken in vaak vinnige ‘Chandler‘ dialogen met de sarcastische privédetective. Persoonlijk vind ik die subjectieve camera een tamelijk vermoeiend experiment. Bij elke bezoek van Marlowe zien we eerst de camera de voordeur naderen als bij een interactief computerspel. Een voordeel is dat we Robert Montgomery nauwelijks zien, zodat je in gedachten toch naar de enige echte Philip Marlowe kunt kijken : Humphrey Bogart.

Adrienne Fromsett: [Adrienne pitches Marlowe's story to publisher Derace Kingsby] And he’s a very well-known private detective. That’s what makes the stuff so authentic. So full of life and vigor and heart. So full of… what would you say it was full of, Mr. Marlowe?
Philip Marlowe: Short sentences.
trailer van Lady in the lake waarin de techniek van de subjectieve camera als een noviteit wordt geïntroduceerd
Lady in the Lake is a 1947 American noir film that marked the directorial debut of actor Robert Montgomery who also starred in the film. Based on the 1944 Raymond Chandler novel The Lady in the Lake. The picture features Audrey Totter, Lloyd Nolan, Tom Tully, Leon Ames and Jayne Meadows. The storyline revolved around a conventional murder mystery similar to many others of the period, however it was notable for the perspective presented to the viewer. The entire film was seen from the viewpoint of the central character, the detective Philip Marlowe, played by Montgomery. The gimmick was that the audience would see only what the character saw, and MGM in its promotion of the film claimed that it was the first of its kind and the most revolutionary style of film since the introduction of the talkies. The movie was also rare for having virtually no musical soundtrack.
 
Bron: en.wikipedia.org
… a startling and daring method in story telling, a milestone in moviemaking …

uit de trailer van de film

Lady in the Lake [ noiroftheweek.com ] | Lady in the Lake [ imdb.com ]

om op te vreten !

gisteren gezien met Michaela : l’ours van Jean-Jacques Annaud (1988)

De verhalende natuurfilm is de laatste 25 jaar vooral door Franse filmmakers op een hoog niveau gebracht. Al eerder schreef ik iets over de films microcosmos – le peuple de l„herbe (1996), le peuple migrateur (2001), La Marche De L’empereur (2005) en le renard et l’enfant (2007) van Luc Jacquet. Gisterenavond keken we naar l’ours (1988) van Jean-Jacques Annaud met een hoog knuffelgehalte. Een van de leukste scènes uit de film is die waarin het beertje Youk een LSD trip maakt na het scoren van een vliegenzwam. Deed mij denken aan de Pink Elephant Parade van het olifantje Dumbo.
Conclusie: een hallucinerend berenbrein is zeker zo leuk.

fragment uit l’ours (1988)
l'ours DVDEen uniek portret van het beertje Youk dat door een ongeluk zijn moeder verliest. Youk trekt alleen de wijde wereld in en maakt kennis met de reusachtige mannetjesbeer Kaar. Samen proberen ze te overleven in de overweldigende maar gevaarlijke natuur, en Youk leert met vallen en opstaan hoe een beer altijd op zijn hoede moet zijn. Maar het gevaar loert om de hoek want Kaar wordt achtervolgd door een stel jagers. De beer kan ontkomen maar moet de kleine Youk aan zijn lot overlaten. Youk wordt door de jagers gevonden en naar hun kamp meegenomen.
 
Bron: moviemeter.nl

prijzen
1988: National Academy of Cinema, France, Academy Award (Jean-Jacques Annaud)
1989: César, Best Director (Jean-Jacques Annaud)
1990: Genesis Award, Feature Film (Foreign)
1990: Guild of German Art House Cinemas Film Award, Silver Foreign Film (Ausländischer Film) (Jean-Jacques Annaud)

l’ours [ imdb.com ]