vrijdagavond gezien: Perfume: The Story of a Murderer (2006)
naar het boek van Patrick Süskind
naar het boek van Patrick Süskind
In 1991 las ik met rode oortjes Het Parfum van Patrick Süskind. Het zou twintig jaar duren voordat deze internationale bestseller onder producent Bernd Eichinger werd verfilmd. Samen met distributeur Constantin Film was Eichinger ook verantwoordelijk voor de productie Der Untergang in 2004, die een lieve 30 miljoen Euro kostte. Maar Perfume: The Story of a Murderer zou met 50 miljoen Euro de allerduurste Duitse filmproductie uit de geschiedenis worden.
tijdens de opnamen van Perfume (2006)
Patrick Süskind vertelt het levensverhaal van Jean-Baptiste Grenouille die op 17 juli 1738 wordt geboren op de Parijse vismarkt. Zijn ongehuwde moeder probeert hem achter te laten tussen het visafval. Grenouille groeit op in een particulier weeshuis, en werkt later in een stinkende leerlooierij. Grenouille heeft geen eigen lichaamsgeur maar ziet die handicap gecompenseerd door een erg scherpe reukzin. Door het ontbreken van een eigen geur wordt hij vaak niet opgemerkt en kan hij zeer heimelijk zijn gang gaan. Op een dag wordt hij overvallen door de fijne geur van een meisje en in een poging de geur te bezitten, wurgt hij het kind. Dat voorval doet Grenouille beslissen om parfumeur te worden, “een schepper van geuren, niets minder dan de grootste parfumeur ter wereld”. Hij treedt in dienst bij verschillende parfumeurs, eerst in Parijs en later in Grasse, waar hij de technieken aanleert om geuren te onttrekken aan bloemen en planten, zoals door middel van distillatie en enfleurage. Grenouilles levensdroom is echter het scheppen van een eigen lijfgeur. Hij ontziet niets of niemand om dat doel te bereiken en groeit uit tot een seriemoordenaar. Voor het scheppen van een eigen lijfgeur is het namelijk nodig de geur aan een mensenlichaam te onttrekken en dat te conserveren. Hij experimenteert om te ontdekken hoe dat moet, eerst op dieren, daarna op mensen. Het lukt hem tenslotte een allesoverweldigend parfum te maken waarmee andere mensen hem direct liefhebben. Aan het einde van het boek richt zijn levenswerk hem te gronde, zoals hij ook zelf iedereen ten gronde heeft gericht die met hem in aanraking is gekomen.
Bron: nl.wikipedia.org
Bron: nl.wikipedia.org
In 1942 ging Sophie Scholl in München biologie en filosofie studeren. Door haar broer Hans, die aan dezelfde universiteit de studie medicijnen volgde, leerde zij studenten kennen die het nationaal-socialisme afwezen. Zij ging deelnemen aan het verspreiden van pamfletten van de verzetsgroep Die Weisse Rose. Pamfletten van Die Weisse Rose werden vanuit München verspreid in Berlijn, Keulen, Stuttgart en Wenen. De Gestapo vermoedde intussen dat de pamfletten hun oorsprong vonden in studentenkringen in München. Een pamflet dat Londen had bereikt, werd daar in de herfst van 1943 in een grote oplage gedrukt en door Britse vliegtuigen over Duitsland afgeworpen.
De Australische film Lantana lijkt inderdaad op de woekerplant waar deze film zijn naam aan te danken heeft. De Lantana is in de film een metafoor van de aardse liefde: Aan de oppervlakte bloeien kleurrijke bloemen, maar daaronder verbergt zich een donkere wirwar van stengels. Het complexe scenario van Lantana vraagt het uiterste van je oplettendheid. Meestal staat een speelfilm in het eerste halfuur op de wagen. Dan zijn alle personages ten tonele gevoerd en kan de plot worden uitgewerkt. Maar Lantana is opgezet als een soapserie en er zijn zeker acht belangrijke rollen te verdelen. Anders gezegd gaat de film over vier relaties: een overspelige politieman en zijn vertwijfelde vrouw, een echtpaar dat van elkaar vervreemd geraakt is na de moord op hun dochtertje, een stel dat in scheiding ligt en, ja hoor, tenslotte ook nog een redelijk gelukkig jong gezinnetje. Net zoals in een soap groeien de verschillende plotlijnen boven, onder en langs elkaar heen. Pas in de tweede helft van de film komen de plotlijnen bij elkaar en ontwikkelt zich nog een heuse thriller. Toch blijft Lantana vooral een film over de (strijd voor de) liefde met korte maar confronterende dialogen. Cinematografisch is Lantana ook erg mooi gemaakt, let maar eens op het eerste shot waarin de camera een wirwar van wortels en stengels aftast… Een aanrader!
