Categorie archief: film

van erger tot kwaad

zondagavond gezien: Betrayal (1983) van Harold Pinter

BetrayalZomergast minister Plasterk koos als afsluiting van de late zondagavond voor de film Betrayal. Een prima keus. Meer een toneelstuk dan een film en dat klopt, want Betrayal uit 1983 is de verfilming van een toneelstuk van Harold Pinter. Via de scenes, die elkaar in omgekeerde volgorde opvolgen, volgen we de drie personages terug in de tijd over een periode van zeven jaar. Zo volgen we het overspel terug naar de bron. Niet van kwaad tot erger, maar van erger tot kwaad. De laatste scene uit de film is dus het begin van het overspel. Pinter‘s screenplay voor de film werd in 1983 genomineerd voor een Academy Award for “Best Screenplay Based on Material from Another Medium” In deze verfilming worden de drie hoofdrollen gespeeld door Jeremy Irons, Ben Kingsley en Patricia Hodge.

Betrayel – scenes
 
Scene 1. 1977, Pub. Noon.
Jerry discovers Emma has told her husband, Robert, about their 7-year affair, even though it ended two years earlier.
 
Scene 2. Later, Jerry’s House. Study. Spring
Jerry effortfully apologizes to Robert only for Robert to reveal he’s known about the affair “for years.” Jerry is now the one who feels betrayed.
 
Scene 3. 1975, Flat. Winter
Emma and Robert decide to give up the flat they have rented for their afternoon assignations, thereby ending the affair.
 
Scene 4. 1974, Robert and Emma’s House. Autumn.
Over a drink, Robert invites Jerry – with elaborate hidden aggression – to play squash with him, purposefully excluding his wife.
 
Scene 5. 1973, Hotel. Venice. Summer
Robert confronts Emma with a letter she’s received from Jerry. She admits they have been lovers for five years. The betrayal is deepened because Jerry, we learn, was best man at their wedding.
 
Scene 6. Later, Flat. Summer
Before they make love, Jerry asks Emma about her trip to Venice. She does not tell him about Robert’s discovery.
 
Scene 7. Later, Restaurant. Summer
Robert lunches with Jerry, drinking heavily as he tells Jerry about his trip to Venice. He insists he was particularly happy on what we know is the day he discovered the affair. (His own private victory.)
 
Scene 8. 1971, Flat. Summer
Emma reveals she ran into Jerry’s wife. He dismisses the idea that she is having an affair of her own. Emma reveals she is pregnant by her husband, conceived while Jerry was away.
 
Scene 9. 1968, Robert and Emma’s House. Bedroom. Winter
While alone at a party, Jerry drunkenly declares his feelings for Emma. She tells Robert, “Your best friend is drunk.” He agrees good-naturedly and leaves. She tries to follow, but Jerry clasps her arm and she stops.

Betrayal was first produced by the National Theatre in London on November 15, 1978. The original cast featured Penelope Wilton as Emma, Michael Gambon as Jerry, Daniel Massey as Robert, and Artro Morris as the waiter. It was designed by John Bury and directed by Peter Hall. Later, it opened on Broadway on January 5, 1980 with Raul Julia as Jerry, Blythe Danner as Emma, and Roy Scheider as Robert. Due to a program note about the author accompanying productions of the play, stating that he “has lived [with] Antonia Fraser” for “five years”, the biographical context for the play has been attributed erroneously to Pinter’s affair with Lady Antonia Fraser, which occurred from 1975 to 1980, while he was still married to Vivien Merchant. (Pinter married Antonia Fraser in 1980, after the Frasers’ divorce (1977) and the Pinters’ divorce (1980) became final.) In actuality, Pinter explained to his official biographer, Michael Billington, the play is based on an affair he had in 1962-69 with television presenter Joan Bakewell, who was married to producer and director Michael Bakewell at that time.

Betrayal [imdb.com]

fijn Italiaans familieportret

vrijdagavond gezien: Il Piú Bel Giorno della Mia Vita (2002)

Mooi portret van een Romeinse familie met de Italiaanse filmdiva Virna Lisi als weduwe en moeder Irene en Luigi Lo Cascio als Claudio. We kennen hem nog uit die andere Italiaanse familiekroniek La Meglio Gioventu waarin hij een jaar later zou spelen. De familie wordt bekeken vanuit het perspectief van het meisje Chiara dat zich voorbereid op haar eerste communie: de mooiste dag van mijn leven.

de Romeinse familie met in het midden Virna Lisi en voor haar Luigi Lo Cascio
Irene is weduwe en moeder van drie volwassen kinderen. Ze is alleen met de hond in haar grote, vervallen huis achtergebleven en doet haar uiterste best om haar familie bijeen te houden. Haar zoon Claudio raakt steeds verder van zijn moeder vervreemd, omdat zij pertinent weigert zijn homoseksuele geaardheid onder ogen te zien. Mede daarom voelt Claudio het als een onmogelijkheid een serieuze liefdesrelatie aan te gaan. Zijn beide zusters hebben zo hun eigen problemen. Rita, een melancholische en breekbare schoonheid, tracht tegen beter weten in haar huwelijk met Carlo te redden. Sara kan zich sinds de dood van haar man aan niemand meer binden en klampt zich vast aan haar zoon.
 
Bron: moviemeter.nl

duivelse grijns

gisterenavond gezien: One Flew over the Cuckoo’s Nest (1975)
vanavond Jack Nicholson als The Joker in Batman (1989)

Jack NicholsonEen van die films die je steeds weer kunt zien, is One Flew over the Cuckoo’s Nest. Zoals bekend werd deze film de grote doorbraak voor Jack Nicholson. Gisterenavond zag ik hem weer eens en deze keer viel mij vooral op wat we me het product ‘Nicholson’ in huis gehaald hebben. In de eerste plaats natuurlijk amusement, want Jack is fun. Ook al is hij vals en denkt hij alleen aan zijn eigen voordeel, zijn charmes maken alles goed. En zo kun je naar One Flew over the Cuckoo’s Nest kijken als naar een vermakelijke comedy. Maar de film is meer. Behalve de sublieme casting van de overige personages is, gaat het verhaal ook over autoriteit en over wat nodig is om de werkelijkheid aan te kunnen. Milos Forman heeft een fascinatie voor gekkenhuizen. Dat zagen we terug in Amadeus (1985) en Goya’s Ghost (2006). Het gekkenhuis toont ons een spiegel. We kunnen zien wie wij zijn door de patienten van een psychiatrische inrichting. In hun persoonlijke verwonding kunnen we iets van onszelf herkennen en daarin bestaat ook onze betrokkenheid met deze arme zielen. Maar we kunnen ons ook verplaatsen in de sluwe MacMurphy. Met zijn innemende charmes verovert hij ons zoals hij ook zijn hulpeloze afdelingsgenoten voor zich wint.

Je kunt naar One Flew over the Cuckoo’s Nest kijken als naar een vermakelijke comedy. Maar de film is meer. Het verhaal gaat ook over autoriteit en over wat nodig is om de werkelijkheid aan te kunnen.

One Flew over the Cuckoo’s Nest lijkt een tegenstelling te construeren tussen MacMurphy die het ‘gewone’ leven introduceert en Nurse Ratched die het ‘kunstmatige’ leven vertegenwoordigt. Maar het ‘gewone leven’ van MacMurphy is tegelijkertijd een immoreel en crimineel leven, terwijl het gedisciplineerde leven van Nurse Ratched ook juist datgene te bieden heeft wat verwarde zielen nodig hebben: rust, reinheid en regelmaat. MacMurphy‘ s leven lijkt op korte termijn heel aantrekkelijk (sportwedstrijden op televisie, boottochtjes en veel lol), maar tegelijkertijd word je uitgekleed waar je zelf bijstaat, zoals in de pokerscene. Wat overblijft, is een duivelse grijns en het gevoel in de maling te zijn genomen.

Jack Nicholson

Vanavond te zien: Batman (1989) met Jack Nicholson als The Joker.

One Flew Over the Cuckoo’s Nest is een boek van Ken Kesey (1962), een film naar het boek, geregisseerd door Milos Forman in 1975 en een Nederlandse toneelbewerking. Het vertelt het verhaal van de criminele herrieschopper Randle P. McMurphy (in de film gespeeld door Jack Nicholson), die in een psychiatrische inrichting terechtkomt. Hij heeft zich namelijk opzettelijk als geestesziek voorgedaan in de hoop zijn gevangenisstraf in relatief comfort uit te kunnen zitten. Daar vecht hij het autoritaire bewind van zuster Ratched (Louise Fletcher) aan. Het begint met simpele pesterijen uit balorigheid, maar dan ontdekt McMurphy twee dingen die het een serieuzere ondertoon geven.

Bron: nl.wikipedia.org