Caleidoscopische en postmoderne film. De zesmaal gespleten ‘Dylan’ is erg vervelend met zijn quasi-diepzinnige uitspraken en ongrijpbare gedrag. Maar de beelden en de muziek zijn ok en Cate Blanchett speelt een prachtige rol als een van de persoonlijkheden van Bob Dylan. Het hoogtepunt van de film vind ik het negerjongetje ‘Woodie Guthrie’ (Dylan’s zwarte ziel) dat samen met o.a. Richie Havens op de veranda de Tombstone Blues speelt.

imnotthere-movie.com | myspace.com/imnottheresoundtrack

Na omzwervingen in Hollywood vindt Luis Buñuel, net als veel Spaanse intellectuelen, in de jaren veertig een nieuw thuis in Mexico, waar hij ruim twintig films regisseert. In 1951 ontvangt hij voor Los olvidados in Cannes een Gouden Palm (beste regisseur). In daaropvolgende producties als Él (1952) en El ángel exterminador (1962) vindt Buñuel zijn unieke stijl: realiteit, droom en verbeelding zijn aan elkaar gewaagd, de scenario’s doorspekt met surreële, zwarte humor en antiburgerlijke sentimenten. Ondanks alle ophef is de betekenis van Buñuel als cineast nooit onderschat. Zijn oeuvre is meermalen onderscheiden met belangrijke prijzen en Europese filmsterren, onder wie Catherine Deneuve, Jeanne Moreau en Michel Piccoli, traden graag op in zijn films. Behalve de Gouden Palm voor Los olvidados won Buñuel onder meer de Gouden Leeuw van het filmfestival van Venetiëvoor Belle de jour, nog een Gouden Palm in 1961 voor Viridiana en de Oscar voor de beste buitenlandse film in 1973 voor Le charme discret de la bourgeoisie.

Buñuel over Buñuel [ mkw-uitgevers.nl ]

“Alle gelukkige gezinnen lijken op elkaar, ieder ongelukkig gezin is ongelukkig op zijn eigen manier” is de eerste beroemd geworden zin uit Tolstoi’s Anna Karenina. Zoals de lezers van Het Vaderland in 1889 het lot van hun tragische heldin Eline Vere volgden, zo waren de lezers van Ruskii Vestnik (“Russische Boodschapper”) tien jaar eerder al bezig met de tragiek van Anna Karenina.

Als kind van deze tijd ken ik mijn klassiekers vaak van de film. Volgens de lezer is die film vaak een verkrachting van het boek. En volgens de filmliefhebber is het vaak gewoon een slechte film. Anna Karenina is al tig keer verfilmd. De eerste verfilming was al in het tsaristische Rusland, in 1914 door Vladimir Gardin. De meest klassieke verfilming is echter de Hollywoodversie uit 1935 met Greta Garbo en Fredric March. Deze moet ik beslist nog eens zien. Want de versie uit 1997 die wij zondagavond zagen, vindt geen hoge waardering. Voor mij bleef er toch genoeg te snoepen van de zorgvuldige Russische setting, omlijst door Tsjaikovski’s greatest hits.

verfilmingen van Anna Karenina

Russische producties
1914 verfilming van Vladimir Gardin
1953 verfilming van Tatyana Lukashevich
1967 verfilming van Alexander Zarkhi
2005 miniserie van Sergei Solovyov.

Amerikaanse producties
1915 verfilming met Deense actrice Betty Nansen.
1927 verfilming onder de titel Love, met Greta Garbo en onder regie van Edmund Goulding. (Deze versie verschilde sterk van de roman en had twee verschillende einden, waaronder een “happy end” voor het Amerikaanse publiek.)
1935 verfilming met Greta Garbo en Fredric March onder regie van Clarence Brown.
1948 verfilming met Vivien Leigh en regie van Julien Duvivier.
1985 televisiefilm met Jacqueline Bisset en Christopher Reeve, geregisseerd door Simon Langton.
1997 eerste Amerikaansie versie die op locatie in Rusland gefilmd is, met Sophie Marceau, geregisseerd door Bernard Rose

Engelse producties
1977 tiendelige, Britse miniserie geregisseerd door Basil Coleman.
2000 vierdelige, Britse bewerking voor de televisie door David Blair.

Bron: wikipedia

integrale tekst Anna Karenina online