afgelopen weekend ging Beatfilm van start
Nederlandse films uit de jaren zestig in negen filmhuizen
o.a. in Focus (Arnhem) op 10 november a.s.
Nederlandse films uit de jaren zestig in negen filmhuizen
o.a. in Focus (Arnhem) op 10 november a.s.
Kitty Courbois in 1965
in Jongens, jongens wat een meid
van Pim de la Parra
in Jongens, jongens wat een meid
van Pim de la Parra
Grappige, tragische, stuntelige en stoute films over schoonheid en seksualiteit in de jaren ’60. In het grotendeels geïmproviseerde Aah… Tamara verdient een werkstudente (Kitty Courbois, ook te zien in Jongens, jongens wat een meid) een centje bij als gids op een Amsterdamse rondvaartboot. Zo komt ze met veel buitenlandse mannen in contact, iets wat haar vriend niet zo erg vertrouwt. Het in opdracht van de VPRO gemaakte Dirty Girl werd artistiek geslaagd bevonden, maar mocht uiteindelijk niet op de buis verschijnen. In Heart beat fresco blijken de prestaties van een onhandige schilder ook in bed benedenmaats.
Bron: beatfilm.nl
Bron: beatfilm.nl
Aah… Tamara Pim de la Parra, 1965, 28 min.
Dirty girl Sanne Sannes, 1966, 19 min.
Body and soul René Daalder, 1967, 13 min.
Jongens, jongens wat een meid Pim de la Parra, 1965, 25 min.
Heart beat fresco Pim de la Parra, 1966, 10 min.za 3 november, 12.00 uur Verkadefabriek, Den Bosch
zo 18 november, 16.15 uur Images, Groningen
za 24 november, 16.00 uur Het Ketelhuis, Amsterdam
za 8 december, 20.00 uur Filmhuis Den Haag
Het tragische levensverhaal van Ian Curtis is voor mij vooral het verhaal van een jongeman die door zijn eigen ontrouw verscheurd wordt. Geen onverschillige no future zoals ik ooit gemakzuchtig veronderstelde, maar een gevoelige ziel die worstelde met zijn ontrouw en zijn onvermogen om een duidelijke (zwart-wit) keuze te maken. Een van de mooiste scenes uit de film vind ik de lange shot waarin je hem naar het arbeidsbureau ziet lopen, van achteren gefilmd. Op zijn jas staat met grote kapitalen HATE geschreven. Was dit enkel een pose, een statement om zich te verzetten tegen de lovefreaks van de generatie voor hem? Of gaat het veel dieper, zoals Freud voor het eerst psychologisch heeft uitgewerkt, om de haat van het narcistische ik tegenover ‘de objecten van het libido’? Anders gezegd: de diepe haat tegenover de (ge)liefde omdat de (ge)liefde ‘het ik’ in gijzeling heeft genomen en het voortdurend bedreigt met ‘ik-verlies’.
Ian Kevin Curtis (1956 – 1980) was een Engelse zanger en songwriter. Hij is bekend als de zanger van de groep Joy Division, die hij oprichtte in 1977 in Manchester. In 1980 pleegde hij zelfmoord door zich op te hangen. De overige leden van Joy Division richtten later New Order op. Ian Curtis leed aan epilepsie, wat de reden was waarom bij optredens van Joy Division de belichting steeds gedimd moest zijn. Desalniettemin kreeg hij soms nog aanvallen, waarna hij van het podium gedragen moest worden. Hij had een eigen, excentrieke dansstijl, die veel fans deed twijfelen of hij nu een aanval kreeg of aan het dansen was. Veel teksten hadden als onderwerp de dood, geweld en degeneratie. Dit was de voedingsbodem voor veel speculatie over een mogelijke depressie. Zelf beweerde hij dat hij zong over hoe verschillende mensen verschillende problemen aanpakken. In 1976 bezocht hij een concert van de legendarisch punkband The Sex Pistols. Dit overtuigde hem naar verluidt van zijn eigen lotsbestemming als artiest in plaats van gewoon fan van een band. De belangrijkste invloeden op Curtis waren de schrijvers William S. Burroughs en J.G. Ballard, en zangers Jim Morrison, Iggy Pop en David Bowie.
Fonda: Yeah. Universal told me, “You can„t just hire your friends, man.“ But the word “virtuoso,“ applied to musical instruments, means something. Like if I want a full string section, he„ll go play fourteen different violins and violas and cellos. So I have one man I have to pay who can do all this work for me! Then they were okay with him. And by the way, on Bruce’s picking hand, his thumb, his index and middle fingers are all stumps. They were blown off in a rocket accident in his backyard when he was a kid. But he had already been playing, so he had the surgeon sort of shave them down a little so he could still finger pick. And that National steel guitar that he favors, and we favored very much in the film because it has such a beautiful tone – how did he get there? He used old electric guitar strings, and this muted picking. So there’s a reason his playing sounds like no one else…
De kans is groot dat u al iets van Bruce Langhorne in huis heeft. Hoewel zijn naam weliswaar niet op de goedkope cd-heruitgaven staat, was Bruce Langhorne wel degelijk van de partij op de beruchte Dylan-elpee Subterranean Homesick Blues. Berucht omdat de jonge Dylan opeens de elektrische gitaar in het o zo brave folkgenre introduceerde. Dat was in het goede jaar 1965, toen hij eigenlijk bij zowat iedere folkmuzikant in Greenwich Village aanklopte. Grootheden als onder anderen Tom Rush, Richie Haven, Eric Andersen, Gordon Lightfoot en Judy Collins maakten gebruik van zijn handige gitaarspel. Een solomuzikant is Langhorne nooit geweest, maar in 1969 componeerde hij wel een korte soundtrack voor Peter Fonda’s verguisde western The Hired Hand, die twee jaar later op het witte doek verscheen. Voor de traditionele begeleidingsmuziek van de film, die Langhorne in zijn garage schreef, werden onder andere banjo’s, viool, gitaar en harmonica gebruikt. De muziek ademt een beklemmende atmosfeer uit. 
