Categorie archief: film

duizelingwekkend

dinsdagavond gezien op DVD: Vertigo (1958) van Alfred Hitchcock

In 1996 is Vertigo gerestaureerd en sindsdien is het meesterwerk van Hitchcock in opgepoetste versie op DVD verspreid. Een waar genot om James Stewart en Kim Novak in 1957 door de straten van San Francisco te zien rijden. Snapshots van alle auto’s die je in Vertigo ziet rijden én geparkeerd ziet staan, zijn overigens op het web te bekijken met merk, type en jaargang erbij vermeld!

vertigo
James Stewart en Kim Novak
Scottie Ferguson is een politieagent uit San Francisco die door zijn hoogtevrees met pensioen is moeten gaan. Een oude vriend vraagt hem of hij zijn vrouw Madeleine kan volgen: zij is geobsedeerd geraakt door haar verleden. Scottie begint haar te volgen en raakt verwikkeld in een ingewikkeld plot.
 
Bron: moviemeter.nl
vertigo
De nachtmerrie van Scottie (James Stewart) in Vertigo is prachtige jaren vijftig psychedelica met duidelijke invloed van het beeldverhaal
Saul Bass (1920-1996) was not only one of the great graphic designers of the mid-20th century but the undisputed master of film title design thanks to his collaborations with Alfred Hitchcock, Otto Preminger and Martin Scorsese.
 
When the reels of film for Otto Preminger’s controversial new drugs movie, The Man with the Golden Arm, arrived at US movie theatres in 1955, a note was stuck on the cans – “Projectionists – pull curtain before titles”.
 
Until then, the lists of cast and crew members which passed for movie titles were so dull that projectionists only pulled back the curtains to reveal the screen once they„d finished. But Preminger wanted his audience to see The Man with the Golden Arm’s titles as an integral part of the film.
 
The movie’s theme was the struggle of its hero – a jazz musician played by Frank Sinatra – to overcome his heroin addiction. Designed by the graphic designer Saul Bass the titles featured an animated black paper-cut-out of a heroin addict’s arm. Knowing that the arm was a powerful image of addiction, Bass had chosen it – rather than Frank Sinatra’s famous face – as the symbol of both the movie’s titles and its promotional poster.
 
That cut-out arm caused a sensation and Saul Bass reinvented the movie title as an art form. By the end of his life, he had created over 50 title sequences for Preminger, Alfred Hitchcock, Stanley Kubrick, John Frankenheimer and Martin Scorsese. Although he later claimed that he found the Man with the Golden Arm sequence “a little disappointing now, because it was so imitated”.
 
Bron: designmuseum.org

vertigoessay | Vertigo [ en.wikipedia.org ] | Dodge 1957 | Kim Novak

meisjesachtig en melancholiek

vandaag begint een Isabelle Huppert retrospectief in de filmhuizen

Ergens eind jaren zeventig heb ik bij de VARA voor het eerst l’Invitation en la Dentellière van Claude Goretta gezien. Later werden deze tijdens een Goretta-cyclus in de jaren tachtig nog eens herhaald. Daarna kan ik me niet herinneren dat er nog films van de Zwitserse regisseur op de Nederlandse televisie zijn geweest. De VARA ging steeds meer cabaret programmeren wat ten koste ging van het sociaal realisme. Met l’Invitation uit 1973 die in Cannes bekroond werd met de juryprijs, toonde hij zich een grootmeester op het gebied van de karakterstudie.

La DentelliereMet La Dentellière uit 1977 was zijn naam voorgoed gevestigd. Maar ook die van de toen 23-jarige Isabelle Huppert die het arbeidersmeisje Pomme speelde. Geen vrolijke film, maar dat is sociaal realisme zelden (uitgezonderd in propaganda, maar dat moet eigenlijk sociaal idealisme genoemd worden). Ook la vie rêvée des anges van Eric Zonca uit 1998 schildert het leven van een fabrieksmeisje in datzelfde deprimerende Noord-Frankrijk en is evenmin het zonnetje in huis. Wat het genre voor mij aantrekkelijk maakt, is de ongeflateerde, droge registratie van het leven van de ander. En dat gaat meestal samen met een mengeling van empathie en opluchting.

La Dentellière vertelt het verhaal van Pomme, een zwijgzaam meisje dat opgegroeid is in een armoedig arbeidersdorp in Noord-Frankrijk. Pomme werkt in een kapperszaak. Met haar collega en vriendin Marylène, die altijd achter de mannen aanzit, gaat ze op vakantie aan zee. Daar ontmoet ze een jonge student met wie ze de tijd van haar leven heeft. Hij probeert het arbeidersmeisje een culturele opvoeding te geven en haar te kneden naar zijn wensen, maar zonder veel succes. Met het verstrijken van de tijd komt hij erachter dat Pomme niet kan voldoen aan het beeld waarop hij verliefd is geworden. Hij vindt dat ze elkaar niets meer te zeggen hebben. Hij gaat zich steeds meer ergeren aan haar bedrijvigheid, haar goed bedoelde zorgen en haar neiging zich voor hem weg te cijferen. Uiteindelijk beëindigt hij hun relatie.
 
Bron: moviemeter.nl
Huppert1 Huppert2
De Franse actrice is ook bij fotografen geliefd vanwege haar unieke uitstraling: een mengeling van mondaniteit, meisjesachtigheid en melancholie. Tweemaal Isabelle Huppert door Bernard Plossu en Jürgen Teller

Ook het filmmuseum in Amsterdam doet mee aan het retrosprectief en op zondag 8 april zal Isabelle Huppert daar de eregast zijn. De zaterdag daarvoor zal ze in den Haag de tentoonstelling de vele gezichten van Isabelle Huppert openen, waarbij ook een foto te zien is die Rineke Dijkstra van haar maakte.

Isabelle Huppert, la vie pour jouer

echte mannen

Gisterenavond gezien: Fight Club (1999)

Het is altijd zo dubbel met die films waarin gewelddadigheid als filosofisch thema wordt gepresenteerd. Expliciet geweld is dan blijkbaar altijd nodig om expliciet geweld te kunnen becommentarieren. We zagen dat al in Pulp Fiction (1994), Natural Born Killers (1994) (beiden naar een verhaal van Quentin Tarantino) en in Fight Club (1999). De films worden doorgaans bejubeld, en zouden helemaal niet gewelddadig zijn maar geweld juist ter discussie stellen.

Fight Club
… macho porno …

Fight Club schijn je te moeten zien als een aanklacht tegen de consumptiemaatschappij en kritiek op het materialisme. Dat geeft de hoofdpersoon en de filmproducent het alibi om met een laffe hoeveelheid geweld dat kritische commentaar in beeld te kunnen brengen. Maar in mijn ogen heeft deze film een heel andere functie. In zekere zin heeft de bioscoop de rol overgenomen van de vroegere arena, waarin (de hardste) gladiatoren ons konden laten zien hoe we in een gevecht van leven of dood moesten zijn, hoe een echte man hoorde te zijn. Een doodsverachter. Dat mannelijkheidsideaal is blijkbaar onveranderlijk, ook al gaan mannen tegewoordig naar zelfhulpgroepen waar ze na afloop elkaar huilend in de armen vallen. Hoezo kritiek op de moderne consumptiemaatschappij? Kassa!

Fight Club werd in de Verenigde Staten op 15 oktober 1999 uitgebracht en had gemengde recensies. Terwijl veel critici lyrisch over de film waren, keurden andere critici de film ook af. Janet Maslin van The New York Times vergeleek het met American Beauty, terwijl Roger Ebert het “macho porno” noemde. Vooral het visuele geweld van de gevechten sprak weinig critici aan, hoewel er niemand daadwerkelijk gedood wordt in een vuistgevecht in de film.
 
De sterk kritische kijk op consumptie en het moderne leven lijkt op Naomi Klein’s boek No Logo zorgde voor kritiek van de recensenten. Critici zoals Ebert keurden de zogenoemde “fascistische” thema’s in de film af, terwijl anderen commentaar hadden op de anarchistische, nihilistische en boeddhistische idealen. Beide vormen keren in de film terug: de oprichting van de individualistische en antimaterialistische organisatie “Fight Club” en de overgang naar Project Mayhem, een georganiseerde anarchie, die onder toezicht staat van alleen Tyler Durden. De samensmelting van deze twee ogenschijnlijk tegenstrijdige denkwijzen zorgde voor kritiek op de filosofische waarde van deze film.
 
Bron: nl.wikipedia.org

Fight Club [ moviemeter.nl ]