Gisterenavond naar Alexander geweest. De sandalenfilm leek decennialang een achterhaald genre, maar is sinds Gladiator weer helemaal terug. Vorige week heb ik Troy gezien met Brad Pitt als Achilles. En Gladiator, waar de sandalenrevival dus mee begon, heb ik zelfs op video.
Het verschil tussen de huidige kostuumdrama’s en de films van bijv. Cecil B. DeMille zit hem vooral in de toepassing van digitale animatietechnieken. Zo zagen we in Gladiator al het Forum Romanum uit de puinhopen herrezen, in Troy de stad Troje en in Alexander komt het wereldwonder Babylon weer tot leven. Een ander duidelijk verschil met de historische films uit de jaren ’50, is de wijze waarop de gevechten in beeld gebracht worden. Niet alleen versterken nieuwe filmische en montagetechnieken de chaos en de hectiek van het slagveld, tegenwoordig zien we overal het bloed stromen en (in korte shots gemonteerd) rondvliegende lichaamsdelen. We winden er geen doekjes meer om. Onze tijd gewelddadig? Moet je maar eens zien hoe het er in de Oudheid aan toe ging!
De meeste filmkritieken ten spijt, vond ik Alexander de moeite van het bekijken waard. Het is een gegeven dat spektakelfilms smalende recensies opleveren, het is niet chic genoeg voor de filmrecensenten. Ik heb in ieder geval nog nooit eerder zo’n overtuigende reconstructie van een veldslag op het witte doek gezien als de veldslag bij Gaugamela in Alexander.
Stone had 1361 manschappen, 102 paarden en tien kamelen bij de reconstructie van deze veldslag tot zijn beschikking. In werkelijkheid lagen er bij Gaugamela 250.000 wanordelijke Perzische manschappen en 47.000 georganiseerde Macedonische manschappen tegenover elkaar. Alexander wist in deze legendarische veldslag Darius (en daarmee het Perzische Rijk) te verslaan zodat voor hem de weg naar “het einde van de wereld” vrij was.
alexanderthemovie.nl
reconstructie van de slag bij Gaugamela [ allempires.com ]
