Categorie archief: Frankrijk

Napoleon en zijn schilders [ 11 ]

Emile-Jean-Horace Vernet (1789-1863)
 

Weinig historische figuren zijn zo vaak geschilderd als Napoleon Bonaparte. Niet alleen tijdens zijn bewind maar ook tijdens de Restauratie bleven schilders historische gebeurtenissen vastleggen met Napoleon in het centrum van de aandacht. Tijdens de dictatuur en het Franse keizerrijk (1799-1814) was de „fotorealistische„ classicistische stijl de officiële stijl.

Emile-Jean-Horace Vernet schilderde in 1835 en 1836 drie veldslagen: de Slag bij Jena op 14 oktober 1806, de Slag bij Friedland, op 14 juni 1807 en de Slag bij de Wagram op 6 juli 1809.

Emile-Jean-Horace Vernet
Emile-Jean-Horace Vernet 1835-36
De Slag bij Wagram, 5-6 juli 1809
De Slag bij Wagram (5-6 juli 1809) was een grote veldslag tussen Franse en Oostenrijkse troepen nabij Deutsch-Wagram in Marchfeld, een laagvlakte net ten noorden van Wenen. Met deze beslissende veldslag bracht de Franse keizer Napoleon de Vijfde Coalitieoorlog tot een einde. Het was zijn laatste grote overwinning; latere veldtochten zouden alle in een nederlaag eindigen. De Slag bij Wagram was de grootste veldslag van de napoleontische oorlogen tot op dat moment. Meer dan 80.000 van de 300.000 soldaten sneuvelden op het slagveld. In Parijs zijn de Avenue de Wagram en Place de Wagram en het metrostation Wagram naar deze veldslag vernoemd.
 
nl.wikipedia.org
Vernet
detail van bovenstaande schilderij

alle posts uit deze reeks | meer schilderijen van Emile-Jean-Horace Vernet

Napoleon en zijn schilders [ 10 ]

Charles Thévenin (1764-1838)
 

Weinig historische figuren zijn zo vaak geschilderd als Napoleon Bonaparte. Niet alleen tijdens zijn bewind maar ook tijdens de Restauratie bleven schilders historische gebeurtenissen vastleggen met Napoleon in het centrum van de aandacht. Tijdens de dictatuur en het Franse keizerrijk (1799-1814) was de „fotorealistische„ classicistische stijl de officiële stijl.

Charles Thévenin
Charles Thévenin
Napoleon en de overgave van Oostenrijk bij Ulm op 20 oktober 1805
De Slag bij Ulm
In 1805 vormden Groot-Brittannië, Oostenrijk, Zweden en Rusland de Derde Coalitie om het Franse Keizerrijk onder Napoleon omver te werpen. Toen Beieren kant koos voor Napoleon, begonnen de Oostenrijkers (72.000 man onder Karel Mack von Leiberich) al aan hun opmars. De andere coalitielegers waren echter nog niet zover; het Russische zat bijvoorbeeld nog in Polen. Deze fout van de Oostenrijkers wordt toegeschreven aan een verschil in tijdrekening. De Oostenrijkers gebruikten namelijk de Gregoriaanse kalender, terwijl de Russen nog steeds de Juliaanse kalender gebruikten. Hierdoor was er een verschil in de datum, waardoor de Oostenrijkers al tegen de Fransen in het veld stonden voordat de Russen hen konden helpen. Napoleon had 177.000 troepen van zijn Grande Armée klaarstaan in Boulogne-sur-Mer aan de Kanaalkust voor zijn invasie van Engeland. Deze troepenmacht stuurde hij op 27 augustus, nadat hij hoorde van de opmars van de Oostenrijkers naar het zuidoosten.
 
Bron: nl.wikipedia.org
Charles Thévenin
detail van het bovenstaande schilderij
Op 24 september stonden zij rond Ulm tegenover het Oostenrijkse leger, verspreid tussen Straatsburg en Weissenburg. Op 7 oktober kreeg Mack von Leiberich het bericht dat Napoleon om zijn rechterflank heen probeerde te manoeuvreren en hem zo wilde afsnijden van de in aantocht zijnde Russen, die via Wenen kwamen. Mack draaide zijn leger met de Fransen mee, maar ook de Fransen gingen door met hun omtrekkende beweging. In een poging om zich uit deze benauwde positie te bevrijden probeerde Mack de rivier de Donau bij Günzburg over te steken, en zo zijn flank beter in stelling tegenover de Fransen te brengen. Tijdens deze manoeuvre kwam deze flank echter in contact met het Zesde Korps van Frankrijk in de buurt van Elchingen. De Oostenrijkers verloren 2.000 man en keerden terug naar Ulm. Op 16 oktober had Napoleon het hele Oostenrijkse leger omsingeld en drie dagen later gaf Mack zich over met 30.000 man, 18 generaals, 65 kanonnen en 40 vaandels. 20.000 man wist te ontkomen, 10.000 werden gedood en de rest werd gevangengenomen. Ongeveer 6.000 Fransen werden gedood of gewond. De Slag bij Ulm wordt wel gezien als een van de beste voorbeelden van omtrekkende strategie in de militaire geschiedenis.
 
Bron: nl.wikipedia.org

alle posts uit deze reeks | histoire-image.org

Napoleon en zijn schilders [ 9 ]

Nicolas-André Monsiau (1754-1853)
 

Weinig historische figuren zijn zo vaak geschilderd als Napoleon Bonaparte. Niet alleen tijdens zijn bewind maar ook tijdens de Restauratie bleven schilders historische gebeurtenissen vastleggen met Napoleon in het centrum van de aandacht. Tijdens de dictatuur en het Franse keizerrijk (1799-1814) was de „fotorealistische„ classicistische stijl de officiële stijl.

Nicolas-André Monsiau
Nicolas-André Monsiau 1808
De raad van de Cisalpijnse Republiek ontvangt de Eerste Consul, 26 januari 1802
Monsiau‘s great public commission was a commemoration of the occasion on 26 January 1802, at which Napoleon delivered an authoritarian constitution to the Cisalpine Republic at a convocation of notables (the consulta) at Lyon. François Gerard had turned down the commission, preferring to continue his series of individual portraits of the Bonapartes. Monsiau received the commission in 1806; the finished painting was exhibited at the Salon of 1808 and was installed at the Tuileries the following year.
 
Bron: en.wikipedia.org

Key Painting First Empire [ napoleon.org ] | histoire-image.org