Categorie archief: Frankrijk

modern living [ 2 ]

gezien op DVD: Mon Oncle (1958) van Jacques Tati

mon oncleIn Mon Oncle (1958) had Jacques Tati het thema gevonden dat hij in Play Time (1967) verder zou uitwerken: de invloed van het modernisme op het alledaagse leven. In de jaren vijftig en zestig was ‘de vooruitgang’ overal opgerukt en zichtbaar geworden. Wanneer je erbij wilde horen, was modern het toverwoord. Meewarig keek de moderne mens naar zijn ouderwetse soortgenoot die in het verleden was blijven steken.

mon oncleIn Mon Oncle is Monsieur Hulot een van die ouderwetse sukkels. Zijn zus en rijke zwager wonen in een ultramoderne maar steriele villa. Zelf woont hij in een krakkemikkig maar tot de verbeelding sprekende bovenwoning. In de relatie tussen Monsieur Hulot en zijn zwager Monsieur Arpel botst de ouderwetse gemoedelijkheid met het jachtige en snobbistische moderne leven. Terwijl in Play Time de wereld veranderd is in een futuristisch urbaan landschap, speelt Tati in Mon Oncle met het contrast tussen oud en nieuw. De oude wereld verdwijnt onder de sloophamers terwijl uit de puinhopen een nieuwe wereld van staal, beton en glas verrijst. Telkens keert in de film het beeld terug van de grens tussen beide werelden: een smeedijzeren hek van een gesloopte wijk terwijl daarachter grijze en monotone nieuwbouw is gekomen.

mon oncle
contrast tussen nostalgisch en modern leven
still uit Mon Oncle (1958)

De nostalgie in Mon Oncle opende een barokke variant van de zogenaamde Mid Century Modern. Eind jaren vijftig en begin jaren zestig duikt een stijl op die je Victorian Modern zou kunnen noemen. Als reactie op het strakke en kale functionalisme, zoekt deze stijl juist naar tierlantijnen en overdaad. Het smeedijzeren hek, de lantaarn en het vensterluik uit Mon Oncle zien we bijvoorbeeld terug in Mary Poppins (1964) en The Aristocats (1970).

Victorian Modern
still uit Mary Poppins (1964)
en achtergrond uit The Aristocats (1970)
© disney enterprises

De strakke regelmatigheid van het functionalisme straalt doelmatigheid uit, maar verstikt de fantasie. De nostalgische krullen en rondingen van de Victorian Modern geven weer ruimte aan de verbeeldingskracht. In de eerste helft van de jaren zestig zijn Mid Century Modern en Victorian Modern gelijktijdig in de mode.

mon oncle
Monsieur Hulot voor de deur van zijn bovenwoning
Mon oncle is een Franse film van Jacques Tati uit 1958 die de Oscar voor beste buitenlandse film won. Mon oncle is een komedie waarin decadentie, moderniteit, hebzucht en de onschuld van de jeugd centraal staan. De film bevat nauwelijks nog dialoog en het is een observatie van een rijk maar ongelukkig gezin. In de film gaat Monsieur Hulot op bezoek bij zijn kleine neefje die samen met zijn ouders in een hypermodern huis woont. De vader van het gezin bekleedt een hoge functie bij een plasticfabriek. Hulot vindt het helemaal niets in het grote, lege kille huis: de ultrastilistische stoelen zitten niet lekker, de afstandbediening waarmee het elektronisch bestuurde huis bediend wordt, werkt niet. Het huis is kil, koud en onpraktisch. Monsieur Hulot merkt dat zijn neefje ongelukkig is: het kind mag namelijk geen vriendjes meenemen want dan gaat de moderne kunst in het huis kapot, het joch vindt ook geen warmte bij zijn ouders want die zijn altijd aan het werk. Hulot neemt zijn neefje mee naar een nostalgische gezellige woonwijk waar het joch met zijn vriendjes kan spelen. De boodschap is: kille decadentie is maar niets, oude gezelligheid dat is wat een kind nodig heeft. De film eindigt met een scène waarin de oude woonwijk plaats moet maken voor een hypermodern kantorencomplex.
 
Bron: nl.wikipedia.org
mon oncle
het ultramoderne interieur van de Villa Arpel

modern living [ 1 ]| mid century modern uit mon oncle
mon oncle [ lolitasclassics.blogspot.com ]

Les Archives de la Planète

de fotocollectie van Albert Kahn (1909-1931)

Albert KahnIn 1909 was de Franse bankier Albert Kahn met zijn chauffeur en fotograaf Alfred Dutertre voor zaken in Japan . Toen beiden in Parijs terugkeerden, hadden ze zoveel foto’s gemaakt dat Kahn op het idee om een fotoportret van de hele wereld te maken. Met zijn kapitaal zou hij dit ambitieuze project gaan financieren. Hij benoemde Jean Brunhes tot projectcoördinator en over de hele wereld werden fotografen uitgezonden. Het bijzondere van het project is dat er gebruik gemaakt werd van Autochrome Lumière, een voorloper van de kleurenfotografie. In 1903 was Autochrome door de gebroeders Lumière gepatenteerd en in 1907 werd het voor het eerst op de markt gebracht. Tussen 1909 and 1931 schoten de fotografen bij elkaar 72.000 kleurenfoto’s en 183.000 meter film. De collectie is bekend als Les Archives de la Planète en is voor een deel toegankelijk op albert-kahn.fr. Vanaf 1914 begon men aan de documentatie van Frankrijk, waarbij ook de verwoestingen van de Eerste Wereldoorlog in kleur werden vastgelegd. Door de beurskrach van 1929 raakte Kahn geruïneerd en in 1931 kwam er een einde aan zijn mammoetproject.

1914
tijdens de Eerste Wereldoorlog werd Frankrijk aan Les Archives de la Planète toegevoegd
Albert Kahn (1860-1940) built up an iconographic memory of societies, environments and lifestyles – many of them traditional – around the world. From 1909 to 1931, he commissioned photographers and film cameramen to record life in over 50 countries. ( … ) Autochrome was the first industrial process for true colour photography. When the Lumière brothers launched it commercially in June 1907, it was a photograhic revolution – black and white came to life in colour. Autochromes consist of fine layers of microscopic grains of potato starch – dyed either red-orange, green or violet blue – combined with black carbon particles, spread over a glass plate where it is combined with a black and white photographic emulsion. All colours can be reproduced from three primary colours.
 
Bron: albert-kahn.fr

Early 1900 in color [ citynoise.org ] | Albert Kahn Museum [ albert-kahn.fr ]

de tijd stond (70 jaar) stil…

Giovanni Boldini ontdekt in Parijs appartement

In juni werd in een Parijs appartement een opmerkelijke ontdekking gedaan. Veilingmeester Olivier Choppin-Janvry had het gevoel alsof hij in het kasteel van Doornroosje was beland, want na 1940 was er niemand meer naar binnen geweest. Onder een dikke laag stof werd naast andere kunstschatten, een schilderij van Giovanni Boldini gevonden.

Parijs
de tijd heeft zeventig jaar stil gestaan…

Twee weken geleden werd het voor 2,1 miljoen euro in Parijs geveild. Het schilderij is een portret van de actrice Marthe Florian dat Boldini in 1898 moet hebben geschilderd. De laatste bewoner van het appartement was de kleindochter van Florian. Toen in juni 1940 de Duitsers Parijs naderden, vluchtte ze naar Zuid-Frankrijk waar ze na de oorlog bleef wonen. Ze is nooit teruggekeerd, maar bleef altijd de huur betalen. Toen ze dit jaar op 91-jarige leeftijd overleed, moest het appartement ontruimd worden.

Boldini Discovered in Abandoned Flat Fetches € 2.1 M [ luxury-insider.com ]