Categorie archief: Frankrijk

om op te vreten !

gisteren gezien met Michaela : l’ours van Jean-Jacques Annaud (1988)

De verhalende natuurfilm is de laatste 25 jaar vooral door Franse filmmakers op een hoog niveau gebracht. Al eerder schreef ik iets over de films microcosmos – le peuple de l„herbe (1996), le peuple migrateur (2001), La Marche De L’empereur (2005) en le renard et l’enfant (2007) van Luc Jacquet. Gisterenavond keken we naar l’ours (1988) van Jean-Jacques Annaud met een hoog knuffelgehalte. Een van de leukste scènes uit de film is die waarin het beertje Youk een LSD trip maakt na het scoren van een vliegenzwam. Deed mij denken aan de Pink Elephant Parade van het olifantje Dumbo.
Conclusie: een hallucinerend berenbrein is zeker zo leuk.

fragment uit l’ours (1988)
l'ours DVDEen uniek portret van het beertje Youk dat door een ongeluk zijn moeder verliest. Youk trekt alleen de wijde wereld in en maakt kennis met de reusachtige mannetjesbeer Kaar. Samen proberen ze te overleven in de overweldigende maar gevaarlijke natuur, en Youk leert met vallen en opstaan hoe een beer altijd op zijn hoede moet zijn. Maar het gevaar loert om de hoek want Kaar wordt achtervolgd door een stel jagers. De beer kan ontkomen maar moet de kleine Youk aan zijn lot overlaten. Youk wordt door de jagers gevonden en naar hun kamp meegenomen.
 
Bron: moviemeter.nl

prijzen
1988: National Academy of Cinema, France, Academy Award (Jean-Jacques Annaud)
1989: César, Best Director (Jean-Jacques Annaud)
1990: Genesis Award, Feature Film (Foreign)
1990: Guild of German Art House Cinemas Film Award, Silver Foreign Film (Ausländischer Film) (Jean-Jacques Annaud)

l’ours [ imdb.com ]

pruikentijd [ 1 ]

Nicolas de Largillière (1656-1746) en de pruikentijd

Tijdens de regeerperiode van Lodewijk XIV (1640-1715) werd de Europese cultuur ondergedompeld in de Franse stijl. In ons land werd de Hollandse eenvoud en soberheid nog wel even vastgehouden (met Vermeer als laat hoogtepunt) maar na 1672 rukten het geparfumeerde coloriet, het fluweel en de pruiken ook in de Hollandse schilderkunst steeds verder op. Rond 1700 was de Europese hofcultuur volledig Frans geworden. De schilders maakten hun penseelstreek onzichtbaar door eindeloos glad te ‘dassen’ zodat hun schilderij een glossy uitstraling kreeg. Wanneer je de portretten uit het galante tijdperk bekijkt dan vraag je je af wat ons toen heeft bezield. Zeker als je deze portretten vergelijkt met de Hollandse portretschilderkunst van nog geen halve eeuw eerder, dan is het duidelijk dat de welgestelden hun nuchterheid hadden verloren. Natuurlijk behoorden de geportretteerden in hun extravagante kleding allemaal tot de happy few. Het gepeupel was armoedig gekleed. Gewone meisjes werden bijvoorbeeld grisettes (‘grijsjes’) genoemd, omdat hun kleding altijd grijs was.

portretten van de Largillière
portretten van Nicolas de Largillière

Het meest verbaast mij toch altijd weer die pruiken. Hoe kwamen kerels zo ver om zich zo verwijfd te kleden? Als iets gangbare mode wordt, gaat iedereen die mee wil tellen daarin mee. Dus werd in navolging van de zonnekoning een pruik gedragen… en gebruikten mannen parfum. Er werd gezegd dat de zonnekoning meer parfum gebruikte dan al zijn hofdames bij elkaar. Alles moest elegant zijn en zelfs kousen werd van achteren opgevuld voor een paar ideale kuiten. De Europese hofcultuur was veranderd in een lachwekkende balts. Dit was de pronktijd van het absolutisme en als het aan de rijken had gelegen, had het feestje eeuwig mogen duren. Maar aan het einde van de eeuw rolden de koppen van het Ancien Régime. De pruiken waren al eerder afgezet.

De Largillière, familieportret
Nicolas de Largillière
familieportret, ca. 1730

Nicolas de Largillière 1707De Franse barokschilder Nicolas de Largillière was samen met Hyacinthe Rigaud en Charles LeBrun een van de grote Franse schilders van zijn tijd. Een van zijn bekendste werken is een familieportret uit 1730 dat in het Louvre hangt. Hij had alles waar het galante tijdperk om vroeg: een ‘geparfumeerd’ palet, zwier en gevoel voor stofuitdrukking. Hij zat beslist niet om opdrachten verlegen. Het aardige is dat hij ook zichzelf schilderde. Het mooist vind ik zijn zelfportret uit 1707. Hier zien we de schilder zonder pruik, met kaalgeschoren hoofd en eenvoudige muts. Doe maar gewoon…

One of the most sought-after portraitists of the late 17th and early 18th centuries, Nicolas de Largillierre was as much at home with easel painting as with the monumental group portraits prized by the aldermen of the City of Paris. His marked taste for rich fabrics and elaborate tailoring gives his portraits a theatricality that is a close reflection of an elegant, sophisticated society. Lively brushwork and extensive use of impasto gleamingly highlight the details while giving his figures depth and solidity. He also painted a number of religious works in the same stylistic vein. Coming in the wake of François de Troy, he developed an approach to the portrait that earned him the substantial clientele he shared with Hyacinthe Rigaud.
 
Bron: louvre.fr

Nicolas de Largillière [ nl.wikipedia.org ]

tweemaal Slag bij Quebec

De Slag bij Quebec (1759) door Benjamin West en Edward Penny

Benjamin WestRuim een halve eeuw voordat Jan Willem Pieneman zijn schilderij van de Slag bij Waterloo voltooide, maakte de Amerikaanse schilder Benjamin West een soortgelijk schilderij over een andere historische veldslag, de Slag bij Quebec. In Nederland is deze slag niet zo bekend, maar de Engelsen en Fransen en zeker de Canadezen en de Amerikanen weten deze slag moeiteloos te plaatsen in de Zevenjarige Oorlog. Deze oorlog werd niet alleen in Europa uitgevochten tussen Pruisen en Oostenrijk (met Sileziëals inzet) maar juist ook in Noord-Amerika. Engeland dat Pruisen steunde in zijn strijd tegen Oostenrijk, Frankrijk en Rusland, voerde de oorlog vooral op zee en overzee, met name in Noord-Amerika. Een van de veldslagen in de Zevenjarige Oorlog was de Slag bij Quebec in 1759. In 1763 kwam aan de oorlog een eind en sloten Engeland en de Frankrijk de Vrede van Parijs waarbij de Fransen Canada en alle gebieden ten oosten van de Mississippi moesten opgeven. Vijftien jaar later zou Frankrijk zich wreken op Engeland door de Amerikaanse kolonisten militair te steunen in de Amerikaanse onafhankelijkheidsoorlog (1774-1783).

de dood van generaal Wolfe
de dood van generaal Wolfe, 1770
door Benjamin West
West verdeelde zijn doek in drie groepen. In het midden ligt Wolfe op de grond in de klassieke pose van de stervende held, zijn ogen omhooggericht, zijn bezorgde, treurende officieren boven hem als een boog die culmineert in een bollend vaandel dat met zijn hemelwaartse beweging de aanstaande weg van de ziel aangeeft. Het doet ook denken aan het lege kruis in een kruisafname, waardoor Wolfes lichaam wordt geasscocieerd met het beeld van Christus’ offer.
 
Robert Hughes in Amerikaanse visioenen, blz 74
de dood van generaal Wolfe, detail
de dood van generaal Wolfe, detail

Benjamin Wests schilderij hangt in de National Gallery of Canada (Musée des beaux arts du Canada) in Ottawa. West was niet de enige die het tafereel schilderde. Edward Penny schilderde zeven jaar eerder al de sterfscene van de Engelse generaal. Maar Benjamin West maakte er in 1770 pas een echt meesterwerk van.

de dood van generaal Wolfe
de dood van generaal Wolfe, 1763
door Edward Penny
This 1763 painting depicts the death of General James Wolfe. This work by Edward Penney is probably much closer to the truth of how Wolfe died than Benjamin West’s more famous painting. Of all the accounts of the general’s last moments, Captain John Knox’s version is generally accepted as the most credible. Knox stated that „various accounts have been circulated of General Wolfe’s manner of dying, his last words, and the officers into whose hands he fell; and many, from a vanity of talking, claimed the honour of being his supporters after he was wounded; but Lieutenant Brown, of the grenadiers of Louisbourg and the twenty-second regiment with Mr. Henderson, a volunteer in the same company, and a private man, were the three persons who carried his excellency to the rear; which an artillery officer seeing, immediately flew to his assistance; and these were all that attended him in his dying moments.„
 
Bron: cmhg-phmc.gc.ca

The Battle of Quebec | The Death of General James Wolfe at Quebec