In de zomer van 1791 kreeg Mozart vreemd bezoek. Een vreemdeling, die onbekend wilde blijven, wenste een Requiemmis te bestellen. Over de reden wilde hij niet meer loslaten, dan dat het een mis ter herinnering aan de echtgenote van een onbekende edelman zou moeten worden. Mozart nam de opdracht – en de vooruitbetaling! – aan, maar de merkwaardige omstandigheden bedrukten hem. Hij werd op dat moment al gekweld door de ziekte, die zijn dood zou worden, en de merkwaardige bezoeker kreeg in zijn beleving de trekken van de dood zelf.
 
Door noodzakelijke werkzaamheden aan zijn laatste opera La Clemenza di Tito, en de voorbereidingen van de opvoering van deze opera en die van die Zauberflöte, moest het Requiem-project al snel onderbroken worden. Toen hij er weer aan kon beginnen was hij al ernstig ziek. Mozart heeft de eerste delen nog kunnen voltooien. Tot aan het Confutatis zijn schetsen bekend; het Domine Jesu en Hostias heeft hij ook nog geschreven. Bij het Lacrimosa moest hij het schrijven staken, hij was inmiddels te ziek geworden.
 
Het verhaal wil, dat op 4 december enkele vrienden aan zijn ziekbed verschenen, om, samen met Mozart zelf, voor te zingen wat hij had geschreven. Toen ze aan het Lacrimosa kwamen, werd Mozart door ontroering bevangen, en moest hij de muziek terzijde leggen. Voor hij stierf kon Mozart nog aan zijn leerling Franz Xaver Süssmayr enkele aanwijzingen geven hoe de compositie te voltooien. Het was dus echt zijn laatste stuk.
 
Bron: xs4all.nl/~demunnik/Requiem.htm