Tsjaikovski werd door de Russen zelf als een westerse componist beschouwd. Hij was eerst ambtenaar, ging muziek studeren aan het conservatorium te St. Petersburg en werd toen leraar aan datzelfde conservatorium, tot een rijke bewonderaarster hem in 1877 in staat stelde, zijn leven geheel aan het componeren te wijden. Hij reisde veel, werd overal geëerd, maar was een eenzelvig en eenzaam mens. Zijn beschermster, mevrouw Von Meck, heeft hij nooit willen ontmoeten.

Naast 6 symfonieën heeft hij o.a. pianowerken geschreven en werken voor viool. Vooral zijn Notenkrakerssuite en zijn balletmuziek worden vaak uitgevoerd. Tsjaikovski overleed op 54 jarige leeftijd aan cholera. Er wordt echter steeds weer aan deze doodsoorzaak getwijfeld. Het gerucht namelijk, dat hij zelfmoord gepleegd zou hebben door vergiftiging, is erg hardnekkig. [ Bron ]

Bekende werken
Het Zwanenmeer (1876)
Eugen Onegin (1878)
Ouverture 1812 (1880)
Capriccio Italien (1880)
Romeo en Julia (laatste versie: 1880)
Doornroosje (1889)
Schoppenvrouw (1890)
De Notenkraker (1892)

Vladimir Horowitz werd in 1904 geboren in de Oekraïne. Van 1912 tot 1919 studeerde hij aan het conservatorium in Kiev. Zijn Amerikaanse debuut was op 12 januari 1928 in Carnegie Hall in New York met het New York Philharmonic. Op 21 december 1933 trouwde Horowitz met Wanda, de dochter van dirigent Arturo Toscanini. In 1939 vluchtten zij naar Amerika. In 1986 keerde Horowitz naar Rusland terug om concerten te geven in Moskou en Leningrad. Hij is in New York overleden.

Albums
Horowitz Live and Unedited – The Legendary 1965 Carnegie Hall Return Concert (2003)
In the hands of the master (2003)
Horowitz rediscovered – Carnegie 1975 Legendary RCA recordings (2003)

Horowitz Live and Unedited, recensie door Jan Luijsterburg | vladimirhorowitzmusic.com

Twintig jaar geleden hoorde ik op radio 4 een concert van de Amerikaanse minimal music componist Terry Riley. Nog steeds bewaar en koester ik de opname van dat concert op een Spinvisachtig teepje. De eindeloze herhalingen met subtiele verschuivingen van ritmische patronen, was voor mij een openbaring en ik ging op zoek naar meer.

Google bestond in die dagen nog niet, dus het werd een lange analoge speurtocht door de krochten van bibliotheken langs bakken vol microfiches. Met hyperlinks ‘avant la lettre’ spon ik zo een netwerkje over minimal music en repetetive muziek. Daarna ging ik werk verzamelen van John Adams, Philip Glass en Steve Reich. Philip Glass en John Adams (shakerloops) zochten het soms in de mystiek van de Noordamerikaanse indianen en vooral koyaanisqatsi van Philip Glass heeft ook het grote publiek weten te bereiken.

Steve Reich wordt vandaag 68

werken van Steve Reich
Piano phase (1967; piano en geluidsband)
Violin phase (1967)
viool en geluidsband)
Four organs (1970)
Clapping music (1972)
Six pianos (1973)
Music for mallet instruments, voices and organ (1973)
Music for 18 instruments (1976)
Octet (1979)
Tehellim (1981; 1ste versie v. koor en instr. ens., 2de versie v. koor en ork.)
Desert music (1984; koor en ork.)
sextet (1985)
Electric counterpoint (1987)
Different trains (1988)
The cave (1992; muziektheater)
Duet (1995; 2 violen)
Proverbs (1995; ensemble)
Geschrift: Writings about music (1974)

Biografie | 03/10 toen | heiligen van de dag