Sfeervolle zwart-witdocumentaire om op de late avond weg te drijven in gelukzaligheid. Chet Baker was een meester van de roes die hij permanent leek te bewonen. Voor de realiteit was hij minder geschikt. Op 12 mei 1988 viel hij in Amsterdam uit een raam, waarschijnlijk onder invloed van drugs. Hij overleefde het niet.

chetbaker.net | let’s get lost [ imdb.com ]

Eind jaren zestig, begin jaren zeventig brak er in Amerika een golf van soloartiesten door die eenzaam voor zich uit tokkelend commentaar leverden bij het leven in een overspannen mediacultuur. Voor het genre singer-composer betekende de Troubadour in Los Angeles niet alleen een podium maar ook een springplank naar de platenindustrie en het grote publiek. De documentaire die in Het Uur van de Wolf werd uitgezonden, concentreerde zich rond een optreden van James Taylor en Carole King in de Troubadour in 2007.

James Taylor bracht zijn gelijknamige debuutalbum uit in 1968 en vanaf dat moment heeft hij de schijnwerpers nooit verlaten. Zijn grootste hit scoorde hij in 1971 met het door Carole King geschreven’You’ve got a friend‘.
 
Miljoenenverkopende platen zoals ‘Sweet Baby James‘ en ‘October Road‘ en maar liefst vijf Grammy Awards zorgden voor hoge pieken in zijn carrière. Maar door zijn drugsverslaving en scheidingen weet hij ook wat diepe dalen zijn. Genoeg inspiratie dus voor een niet aflatende stroom platen. Ruim vier decennia later heeft de legendarische folk-rock zanger met zijn sonore stem nog miljoenen trouwe fans. Vorig jaar ontving Taylor de hoogste onderscheiding die een artiest in de Verenigde Staten kan ontvangen, de National Medal of the Arts, uit handen van President Barack Obama. Taylor’s laatste optreden in Nederland tijdens het North Sea Jazz Festival in 2009 werd omschreven als één van de hoogtepunten van het festival.
 
Bron: heineken-music-hall.nl

recensie van het concert van James Taylor op 16 mei in Amsterdam

Met Koninginnedag leek het prozaïsche Veenendaal even veranderd in Rio toen de koninklijke familie er afgelopen maandag op bezoek was. De horeca in de Sandenbrinkstraat had er wellicht op aangedrongen om het stijfburgerlijke imago dat aan Veenendaal kleeft aan de kant te schuiven met een samba. En zo schalde op deze zonnige voorjaarsdag Mas que Nada door de straat om de koninklijke benen wat losser te maken. “Mas que nada, Sai da minha frente, Eu quero passar , Pois o samba está animado, O que eu quero é sambar.” Je hoeft er geen Portugees voor te kennen om de boodschap te verstaan.

De samba deed Michaela stralen. “Signor Rossi!” riep ze heel blij, “Signor Rossi!”. “Het is Sergio Mendes” verbeterde ik haar en toen begon ik te twijfelen. Had ze ooit met een Italiaan op de samba van Sergio Mendes gedanst? Het bleek onschuldiger. Signor Rossi was een figuurtje uit een tekenfilmserie die in het begin van de jaren zeventig op de Duitse televisie werd uitgezonden. Het was getekend in een wat achteloze cartoon modern stijl en net als de Pink Panther had het een swingende intro. Op youtube liet Michaela mij het beginfilmpje van Signor Rossi zien met de samba Viva La Felicita van de Italiaanse componist Franco Godi. Het was mij ineens duidelijk waarom Mas que Nada haar bij Signor Rossi had gebracht.

De volgende dag las ik in De Gids de Kousbroeklezing van Ian Buruma: Hoe vroeger voelde. In de nostalgie gaan we terug naar het gevoel dat we vroeger hadden. Toen Michaela via Mas que nada het gevoel van Viva La Felicita kreeg, was ze weer terug bij dat gevoel van veertig jaar geleden. Ze was zélf weer even terug, dat blije meisje dat van binnenuit straalt.

Rudy Kousbroek was een onvermoeibare promotor van het redelijke verstand. Nochtans werd hij om het op zijn Kousbroekiaans te zeggen, opvallend vaak overmand door zijn gevoelens, met name het gevoel van weemoed. Het geluid van een oude Franse auto, een foto van een dier, een geur die hem herinnerde aan Indië, en hij was weer even terug, als het ware. Nostalgie is een verlangen, niet zozeer om daadwerkelijk terug te zijn in de verleden tijd, want dat zou absurd zijn, maar om een gevoel uit het verleden terug te vinden; niet hoe het werkelijk was, maar hoe het voelde.
 
Bron: Hoe vroeger voelde door Ian Buruma in De Gids