Van mijn afkeer van hiphop heb ik nooit een geheim gemaakt. Het agressieve geroep om respect dat de meeste rap eigen is, kan mij absoluut niet mobiliseren. Dat Michaela mij kon verleiden om naar 8 mile (met rapper Eminem) te kijken, kwam door haar uitnodigende commentaar: “8 mile filmt de wereld van de rap indringend van binnenuit waardoor je je verbonden gaat voelen met het kansarme proletariaat van de straat.” Een wereld die zo tegengesteld is aan de mijne wilde ik, bij wijze van sociologisch onderzoekje, wel eens observeren.

8 mile vormt de grens tussen blank en zwart Detroit, tussen rijk en arm. De blanke Eminem groeit op aan de verkeerde kant van 8 mile, in een wereld waarin je leeft onder permanente dreiging. Om te overleven moet je van je af kunnen bijten, je tanden kunnen laten zien met vlijmscherpe woorden. Voordat er fysiek geweld gebruikt wordt, scheld je de ander zo creatief uit dat de groep respect voor je krijgt. De taal dient niet meer de dialoog, maar een monoloog van minachting en haat. Een afgrijselijke wereld. Maar wat moet je als je gedwongen in zo’n wereld leeft?

8 mile heeft bij mij begrip gekweekt voor al die naamlozen met nicknames die met hun giftige tong proberen te overleven tussen de rivaliserende bendes van de asfaltjungle. Het Evangelie zegt mij dat niet wat de mond ingaat, maar wat de mond uitgaat, slecht is voor mijn ziel. Het permanente oordelen over de ander(en) kan voor hen dus ook niet gezond zijn. Maar in een wereld waarin overleven belangrijker is dan geestelijke gezondheid, lijkt creatief schelden een machtig wapen. En door de beat in je lichaam op te vangen, word je cool voor de permanente verhitting van een leven onder hoge druk.

8-mile.com

Zesenveertig jaar geleden verscheen in Engeland het eerste Beatles album. Evenals op With The Beatles stonden daar zes covers op. De Amerikaanse meidengroep The Shirelles moet een paar maanden later verbaasd zijn geweest toen Please Please Me ook in de Verenigde Staten werd uitgebracht. Want op het debuutalbum van de beste popgroep aller tijden stonden twee van hun nummers: Op kant A Boys uit 1960 en op kant B Baby it’s you uit 1961, een compositie van Burt Bacharach en Luther Dixon (credited as Barney Williams)

Please Please Me (1963)
1. “I Saw Her Standing There”
2. “Misery”
3. “Anna (Go to Him)” (Arthur Alexander)
4. “Chains” (Gerry Goffin, Carole King)
5. “Boys” (Luther Dixon, Wes Farrell)
6. “Ask Me Why”
7. “Please Please Me”
8. “Love Me Do”
9. “P.S. I Love You”
10. “Baby It’s You” (Mack David, Barney Williams, Burt Bacharach)
11. “Do You Want to Know a Secret”
12. “A Taste of Honey” (Bobby Scott, Ric Marlow)
13. “There’s a Place”
14. “Twist and Shout” (Phil Medley, Bert Russell)

theshirelles.com

Het is deze maand zesenveertig jaar geleden dat Please please me werd uitgebracht en de Beatlemania uitbrak. Gisteren luisterde ik naar de opvolger With the Beatles die in november 1963 verscheen. Daarop staat o.a. Don’t Bother Me, de eerste compositie van George Harrisson en zes covers die ze al een paar jaar op hun repertoire hadden staan. De andere helft van de in totaal veertien nummers zijn van het duo Lennon/McCartney. De eerste kant vind ik de beste met als besluit twee covers: Till There Was You van Meredith Wilson uit 1959 en de Motown klassieker Please Mr. Postman de debuutsingle van The Marvelettes uit 1961.

With the Beatles (1963)
1. “It Won’t Be Long”
2. “All I’ve Got to Do”
3. “All My Loving”
4. “Don’t Bother Me” (Harrison)
5. “Little Child”
6. “Till There Was You” (Meredith Willson)
7. “Please Mr. Postman” (Dobbin/Garret/Garman/Brianbert)
8. “Roll Over Beethoven” (Chuck Berry)
9. “Hold Me Tight”
10. “You Really Got a Hold on Me” (Robinson)
11. “I Wanna Be Your Man”
12. “Devil in Her Heart” (Drapkin)
13. “Not a Second Time”
14. “Money (That’s What I Want)” (Bradford/Gordy)