Het tragische levensverhaal van Ian Curtis is voor mij vooral het verhaal van een jongeman die door zijn eigen ontrouw verscheurd wordt. Geen onverschillige no future zoals ik ooit gemakzuchtig veronderstelde, maar een gevoelige ziel die worstelde met zijn ontrouw en zijn onvermogen om een duidelijke (zwart-wit) keuze te maken. Een van de mooiste scenes uit de film vind ik de lange shot waarin je hem naar het arbeidsbureau ziet lopen, van achteren gefilmd. Op zijn jas staat met grote kapitalen HATE geschreven. Was dit enkel een pose, een statement om zich te verzetten tegen de lovefreaks van de generatie voor hem? Of gaat het veel dieper, zoals Freud voor het eerst psychologisch heeft uitgewerkt, om de haat van het narcistische ik tegenover ‘de objecten van het libido’? Anders gezegd: de diepe haat tegenover de (ge)liefde omdat de (ge)liefde ‘het ik’ in gijzeling heeft genomen en het voortdurend bedreigt met ‘ik-verlies’.

In Control wordt geen antwoord gegeven, zodat we zelf tot een interpretatie kunnen komen en dat is prima. Het is ook niet aan ons om Ian’s noodlottige keuze te verklaren. Tenslotte gaat het om de keuzen die we zelf maken in het schemergebied van liefde en haat, trouw en ontrouw, goed en kwaad. En dat schemergebied bestaat misschien niet, zoals we vaak (willen) denken, uit grijstinten. Als het erop aankomt, bestaat het misschien juist uit de harde contrasten, die het handelsmerk van Corbijn zijn geworden.

Ian Kevin Curtis (1956 – 1980) was een Engelse zanger en songwriter. Hij is bekend als de zanger van de groep Joy Division, die hij oprichtte in 1977 in Manchester. In 1980 pleegde hij zelfmoord door zich op te hangen. De overige leden van Joy Division richtten later New Order op. Ian Curtis leed aan epilepsie, wat de reden was waarom bij optredens van Joy Division de belichting steeds gedimd moest zijn. Desalniettemin kreeg hij soms nog aanvallen, waarna hij van het podium gedragen moest worden. Hij had een eigen, excentrieke dansstijl, die veel fans deed twijfelen of hij nu een aanval kreeg of aan het dansen was. Veel teksten hadden als onderwerp de dood, geweld en degeneratie. Dit was de voedingsbodem voor veel speculatie over een mogelijke depressie. Zelf beweerde hij dat hij zong over hoe verschillende mensen verschillende problemen aanpakken. In 1976 bezocht hij een concert van de legendarisch punkband The Sex Pistols. Dit overtuigde hem naar verluidt van zijn eigen lotsbestemming als artiest in plaats van gewoon fan van een band. De belangrijkste invloeden op Curtis waren de schrijvers William S. Burroughs en J.G. Ballard, en zangers Jim Morrison, Iggy Pop en David Bowie.

Bron: nl.wikipedia.org

Then love, love will tear us apart again
When the routine bites hard
And ambitions are low
And the resentment rides high
But emotions wont grow
And were changing our ways,
Taking different roads
Then love, love will tear us apart again

Why is the bedroom so cold
Turned away on your side?
Is my timing that flawed,
Our respect run so dry?
Yet theres still this appeal
That weve kept through our lives
Love, love will tear us apart again

Do you cry out in your sleep
All my failings expose?
Get a taste in my mouth
As desperation takes hold
Is it something so good
Just cant function no more?
When love, love will tear us apart again

control [ wikipedia.nl ] | control [ moviemeter.nl ] | control [ digg.be ]

De gouden jaren van de popmuziek liggen wat mij betreft in mijn lagere schooltijd: 1967-1975. De basisschool bestond toen nog niet; in het jaar van het Monterey popfestival ging ik naar de kleuterschool en in het jaar van Woodstock volgde de lagere school. Misschien had ik acht jaar eerder geboren moeten worden, dan had ik het allemaal in de middelbare schooltijd mee mogen maken.

Maar waarschijnlijk is het beter zo: 1967 blijft voor altijd het jaar waarin ik de ‘mystieke leeftijd’ bereikte en de Summer of Love blijft voor altijd een Paradise Lost, zonder de kritische blik die ik als puber of jong-adolescent gehad zou hebben. Politiek engagement hoorde er nooit bij, alleen de kinderlijke blijheid dat het leven een feest is. Zo ongelooflijk naief dat onder de bloemen van de hippiebeweging onvermijdelijk de slang van punk en no future uit moest kronkelen. Dat maakte ik als puber en adolescent wel mee. Maar gouden jaren waren het niet (meer).

Michaela (1967) zingt in de kamer met haar gitaar Stairway to Heaven. Er komt een tijdsbeeld omhoog, een tijd die ik gemist heb omdat ik er nog net te jong voor was. Ik hoorde soms wel stoere verhalen van de jongens met brommers, die in het weekend naar de legendarische Veenendaalse discotheek Suzie Q gingen. Toen ik mij in 1976 begon te verzetten tegen de schooltas die ik in de brugklas had moeten dragen, was de tijd voor mij ook rijp en schreef ik eindelijk Deep Purple op mijn pukkel.

Ik ben niet de enige die graag, met de muziek mee, terugkijkt. Vorige jaar luisterden 10 miljoen Nederlanders naar de Top 2000, de traditionele sentimental journey aan het einde van het jaar. Het aftellen voor de achtste editie is begonnen. Tussen 12 en 30 november kan er weer gestemd worden. Meer dan de helft van de platen in de top 10 kwam vorig jaar nog steeds uit de golden years 1971-1978 :
Bohemian Rapsody (1975)
Child in Time (1972)
Stairway to Heaven (1971)
Wish you were here (1975)
Hotel California (1977) en
Paradise by the Dashboard Light (1978)

Golden Years [ 1, 2, 3 en 4 ]

Ik herinner me van Peter Fonda’s western The hired hand niet veel meer dan de openingsscene die ik gisteren toevallig weer eens tegenkwam op youtube.com. De score van gitarist Bruce Langhorne is nooit beroemde filmmuziek geworden, maar verdient wat mij betreft dezelfde status als de score van Ennio Morricone voor die andere western.

Bloom: There are so many things about this movie that are perfect, and Bruce’s score is one of them. You can„t imagine any other score with this film. And it was his first film score, right?
 
Fonda: Yeah. Universal told me, “You can„t just hire your friends, man.“ But the word “virtuoso,“ applied to musical instruments, means something. Like if I want a full string section, he„ll go play fourteen different violins and violas and cellos. So I have one man I have to pay who can do all this work for me! Then they were okay with him. And by the way, on Bruce’s picking hand, his thumb, his index and middle fingers are all stumps. They were blown off in a rocket accident in his backyard when he was a kid. But he had already been playing, so he had the surgeon sort of shave them down a little so he could still finger pick. And that National steel guitar that he favors, and we favored very much in the film because it has such a beautiful tone – how did he get there? He used old electric guitar strings, and this muted picking. So there’s a reason his playing sounds like no one else…
 
Bron: interview met Peter Fonda over zijn film The hired hand

De kans is groot dat u al iets van Bruce Langhorne in huis heeft. Hoewel zijn naam weliswaar niet op de goedkope cd-heruitgaven staat, was Bruce Langhorne wel degelijk van de partij op de beruchte Dylan-elpee Subterranean Homesick Blues. Berucht omdat de jonge Dylan opeens de elektrische gitaar in het o zo brave folkgenre introduceerde. Dat was in het goede jaar 1965, toen hij eigenlijk bij zowat iedere folkmuzikant in Greenwich Village aanklopte. Grootheden als onder anderen Tom Rush, Richie Haven, Eric Andersen, Gordon Lightfoot en Judy Collins maakten gebruik van zijn handige gitaarspel. Een solomuzikant is Langhorne nooit geweest, maar in 1969 componeerde hij wel een korte soundtrack voor Peter Fonda’s verguisde western The Hired Hand, die twee jaar later op het witte doek verscheen. Voor de traditionele begeleidingsmuziek van de film, die Langhorne in zijn garage schreef, werden onder andere banjo’s, viool, gitaar en harmonica gebruikt. De muziek ademt een beklemmende atmosfeer uit.

Bron: Maurice Dielemans op kindamuzik.net

Luister naar alle tracks uit de film