De regisseur heeft zich bij het maken van de documentaire laten inspireren door het schilderij Zeven werken van Barmhartigheid, dat MM in 1606 schilderde – het jaar waarin hij Rome was ontvlucht omdat hij vanwege ruzie over een uitslag zijn tennistegenstander had vermoord. De dramatische gebeurtenissen uit zijn leven reflecteren in de enorme contrasten tussen licht en donker die hij in zijn latere werk aanbrengt, de chiaroscuro. Vincent van Monnikendam is in Napels op zoek gegaan naar vergelijkbare contrasten. Het licht vindt hij bij de barmhartige werken van de organisatie waar Caravaggio vierhonderd jaar eerder zijn altaarstuk voor schilderde. Door middel van een systeem van particuliere giften onderhoudt de Napolitaanse adel een gedeelte van de arme bevolking. Het donker vindt de filmmaker in dezelfde ruige volkswijken als waar Caravaggio – tevens berucht als nachtbraker – de inspiratie vond voor de vele karakteristieke volkse koppen die zijn schilderijen bevolken. Zielen van Napels is opgebouwd vanuit deze achtergrond, er is geen sprake van één verhaal met verschillende terugkerende personages. In plaats daarvan meandert de film van de ene korte levensimpressie naar de andere.
 
Bron: 8weekly.nl

mellevanessen.nl

In de eerste vier afleveringen van de Tegenlichtreeks over het Nieuwe Ondernemen kwamen ogenschijnlijk negatieve trends aan bod als de graaicultuur en durfkapitalisme maar ook andere ontwikkelingen, zoals superduurzaam ondernemen. Een onvermijdelijke conclusie is dat de globalisering en dominantie van de vrije marktideologie het kapitalisme ‘ruiger’ hebben gemaakt. Bedrijven moeten wereldwijd concurreren en alsof dat nog niet voldoende uitdaging is, eisen aandeelhouders steeds dwingender om winstmaximalisatie terwijl de politiek vraagt om transparantie en duurzaam ondernemen. Dit beïnvloedt niet alleen bedrijven en ondernemers, maar ook werknemers, burgers en consumenten.
 
Omdat wij in het Westen alles al hebben wat we nodig hebben, richten ondernemers zich steeds meer op de productie van verlangens in plaats van goederen. Met een ongekend budget voor marketing en reclame praten zij ons behoeften aan waarvan we het bestaan niet kenden. Geholpen door de dominante vrije markt-ideologie, is de samenleving gekoloniseerd door de markt, die vakkundig inspeelt op onze gemakzucht en het verlangen naar onmiddellijke behoeftebevrediging, aldus Benjamin Barber in zijn boek De Infantiele Consument.
 
Bron: vpro.nl/programma/tegenlicht

Benjamin R. Barber (1939)
is an American political theorist perhaps best known for his 1996 bestseller, Jihad vs. McWorld. He currently holds the positions of Gershon and Carol Kekst Professor of Civil Society and Distinguished University Professor at the University of Maryland, College Park School of Public Policy, as well as president and director of the international NGO CivWorld, and its annual Interdependence Day event, and distinguished senior fellow at Demos. As a political theorist, Barber argues for a renewed focus on civil society and involved citizenship as tools for building effective democracy, particularly in the post-Cold War world. Benjamin Barber has been a Senior Fellow at the USC Center on Public Diplomacy since 2005. Barber was educated at Grinnell College (B.A., 1960) and Harvard University (M.A., 1963; Ph.D., 1966), after earning certificates at Albert Schweitzer College (1959) and the London School of Economics (1957). He has served as an advisor to various politicians in the United States and around the world, including Bill Clinton and Howard Dean. Dean made Barber his foreign policy advisor in his failed 2004 campaign.
Bron: en.wikipedia.org

Benjamin R. Barber [ official website ] | bibliografie

“Het is mooi als het goed is, het is goed als het mooi is.” Dit Griekse gezegde is een uitgangspunt voor iedere kunstenaar die zijn hart wil volgen. Het ware, het goede en het schoone hangen wezenlijk met elkaar samen. Maar vaak is dat op een verborgen wijze. Niet iedere mooie buitenkant herbergt altijd goede inhoud en omgekeerd geldt hetzelfde. We moeten het ware, het goede en het schoone telkens weer zelf ontsluiten in de jungle van beelden waarin we leven.

De Canadese fotograaf Edward Burtynsky confronteert ons met industriële landschappen en laat ons de achterkant van onze welvaart zien: uitgemergelde bergen, vervuilde stranden, stervende bossen. Hij toont ons de esthetische kant van onze vervuilde en stervende aarde en brengt mij daarmee in verwarring. Stond ik niet helemaal achter Al Gore en verzette ik mij niet tegen dit ‘grote sterven’? Hoe kan ik deze foto’s dan mooi vinden? Want Burtynsky toont met zijn roestige, monochrome foto’s oppervlakkig gezien heel aantrekkelijke beelden. Ook al is het de ‘schoonheid’ van de aftakeling en onttakeling zoals in deze serie scheepsrompen.

Tot 9 januari 2008 is in het Gemeentemuseum Helmond een tentoonstelling van zijn foto’s te zien. Tegelijkertijd draait in verschillende filmhuizen in ons land de documentaire Manufactured Landscapes

Edward Burtynsky [ masters-of-fine-art-photography.com ]